Spaak.

De oplettende lezer van dit blog, had vast al het vermoeden. Hoe ik ook mijn best doe om positief te blijven, het kost steeds meer moeite om dat ook daadwerkelijk te zijn.
Als de spil van het huishoudelijke gebeuren wegvalt, kan de mantelzorg (lees man en kinderen) tot op zekere hoogte eea opvangen, het echte werk, blijft liggen.
Ik blijf het bijzonder vinden dat iemand niet ziet dat er gestofzuigd moet worden (of is het stofgezogen??) Of dat er was boven ligt die naar beneden moet.
Ikzelf ben het vragen moe, ik wil niet meer vragen, ik wil zelf.

Wat nog erger is, is dat de routine gewoon weg is. Waardoor het veel, heel veel energie kost om het huishouden soepel te laten verlopen.
Tel daarbij op dat mijn voet gewoon gemeen zeer doet aan het eind van de dag, en er ook nog een kleine baby deel uitmaakt van ons huishouden, en dan is het plaatje compleet.

Ons huishouden is er momenteel een van Jan Steen. Overal staat wat, de enige ruimte die ik schoon en opgeruimd weet te houden is de westwing, maar daar moet ik werken, en die moet dus kind vriendelijk zijn, en blijven.
Omdat ik weer gewoon werk, nou ja gewoon, werk terwijl ik me voortbeweeg op een trippelstoel, ben ik overdag niet in de huiskamer, maar in het westwing te vinden. En elke ruimte waar ik niet dagelijks ben, veranderd in rap tempo in een opslagruimte.
Afgelopen week heb ik al 2 keer bij de huisarts zitten huilen omdat ik het allemaal niet meer zie zitten. Het vertrouwen dat het been uberhaupt gaat genezen neemt ook af, naarmate de pijn weer toeneemt. (en nee, geen dystrofie, daar heb ik de symptomen niet van)

Wat we nodig hebben zijn de dames van Hoe schoon is mijn huis, of nog beter Hart in Actie. Een ploeg die een dag mijn huis opruimt, herinricht, en schoon aflevert. En wel op zo'n manier dat we het met elkaar makkelijk schoon kunnen houden. Want voorlopig ben ik nog niet weer in de running, de laatste keer werd me voorspeld dat het zeker nog een half jaar gaat duren.