Kleertjes

Vandaag de klus eens aangepakt die me al weken op mijn nek zat. Cecilia groeit hard, en dus moet haar kast (weer) opgeruimd worden.
Het is verdrietig die kleine kleertjes op te moeten ruimen, omdat het me met mijn neus op het feit drukt dat ik echt niet achter de wagen kom. Tegen de tijd dat ik dat weer kan, is ze groot, misschien al wel 1 jaar oud.

Aan de andere kant, is het leuk om te doen, en nieuwe leuke kleertjes in de kast te kunnen leggen. De te kleine kleertjes door mijn handen laten gaan, en vertederd denken aan het moment dat ze die aan had. Het eerste broekje wat ik voor haar kocht, toen we midden in de fase zaten van onderzoeken. Het eerste pakje dat ik voor haar gemaakt heb. Wat ben ik achteraf blij dat ik dat gedaan heb. Want verder heeft ze erg weinig zelfgemaakte kleertjes aan.
Dat ene pakje, dat we van een vriendin kregen met een pinguin erop, waar haar vader helemaal weg van was.
En wat te denken van dat pakje dat al mijn kinderen aan gehad hebben. Dat is dus al 25 jaar oud dit jaar. Bijzonder.

De wasmachine draait met kleertjes die straks weer in haar kast moeten.

Ze is weer wakker. Nog steeds niet lekker slaapt ze veel vandaag. Zelfs het pepmiddel van de medicijnen kan haar niet wakker houden. Heel erg opknappen doet ze dus niet, ze is er niet minder lief en vrolijk van. Als ik eerlijk ben, een beetje hangerig vind ik altijd wel fijn, kan ik ze eens lekker knuffelen.