Medicijnen

Ruurd heeft Reuma, in de vorm van Artritis Psoriatica. Een erg vervelende ziekte, die het laatste 1,5 /2 jaar steeds vervelender geworden is.

Na een lange periode van aanmodderen met pijnstillers, toch maar weer eens naar de reumatoloog. Die haalde diep adem, en zei dat er een nieuwe periode was aangebroken. De 2e lijns reuma medicatie.
Dat was even slikken.
Dus begon Ruurd (begonnen wij eigenlijk meer) aan het traject met Methatrexaat (MTX) dat hielp wel voor de psoriasis, maar niet tegen de reuma, ofwel, de huid genas helemaal, maar de pijn in de gewrichten bleef. En belangrijker, Ruurds humeur ging er niet op vooruit.
Na een ruim half jaar van proberen, gestopt. En een periode niets. Soms heeft MTX tot gevolg dat eea weer rustig is, en kan je dan weer wachten met andere medicatie.
Helaas, Ruurd hoort niet tot die catagorie.

Dus bij het vorige bezoek aan de reumatoloog een shot Prednison gekregen. Dat leek een wondermiddel. Dezelfde dag minder pijn in de gewrichten, en de huid heelt helemaal.
Helaas, na 3 dagen begonnen de bijwerkingen, die er niet om logen. Krampen in spieren waar je het bestaan niet van vermoedde. En de pijn in de gewrichten was met een week weer op het oude niveau.

De vervolg afspraak werd door de reumatoloog een maand naar voren geschoven, en daar zijn we net geweest. De reumaverpleegkundige wilde wat basis dingen weten van Ruurd, iets meer dan gebruikelijk, want het gaat bij ons nooit gewoon. Ruurd zijn status was even zoek :o)
Cecilia was (natuurlijk) mee, en wondt de echte reumaverpleegkundige om haar vinger. Degene die met Ruurd praatte was een nieuwe:o)) Cecilia zag een sinaasappel liggen, en die werd vakkundig voor haar geschild en in stukjes gesneden. Ook mocht ze mee papieren voor haar vader halen. Ze vond het geweldig, tot ze tegen een deurpost aan liep, en alleen maar bij Moemi wilde.
Gelukkig wilde ze vervolgens nog wel een liedje zingen en zwaaien.

Ruurd kreeg 3 shots Humira mee. Goed voor 6 weken medicatie (elke 2 weken een shot) De bijwerkingen kunnen vervelend zijn, maar we gaan van het positieve uit.
Het eerste shot zit er in. Spannend hoor.

Gemini

Gisteren een rondje Gemini. En eigenlijk zit ik nog steeds boos na te stuiteren.

Al enige tijd, zeg maar enige jaren, heb ik last van een kies. Die moet er uit, en bij de tandarts was die niet te verdoven. Dus een afspraak gemaakt bij de kaakchirurg in den Helder.
Eindelijk mocht ik daar gisteren terecht. 3 man en vrouw sterk stonden ze in de spreekkamer me op te wachten.
De arts deed een korte intake, en wilde beginnen. Ik protesteerde, want, ervaring leert dat die kies niet te verdoven is. Maar naar mijn protesten werd niet geluisterd. Ik kon in de stoel, en er werd een grote spuit gezet. Op mijn vraag waarom het nu wel zou werken, zei de arts alleen maar Dat weet ik niet.

Na dat de verdoving was gezet, voelde ik het al. Wel hartkloppingen, en draaierig van de medicatie, maar geen pijnstilling of verdoving. Ik zei dat, maar werd gesust met:'U moet wel vertrouwen hebben mevrouw' Ik besloot mijn mond maar te houden, want er werd toch niet naar me geluisterd.
Er werd gevraagd waarom ik niets meer zei, dus ik meldde dat ik vond dat er niet naar me geluisterd werd. Daar begon toen iedereen zich mee te bemoeien, en kreeg ik erg de indruk dat ik niet moest zeuren.
Ik heb me beheerst, ben niet weggelopen, maar geloof me het kostte me erg veel moeite.

Er werd een tweede blok gezet. Ook hier weer voelde ik, na een paar minuten, dat de verdoving niet ging werken. Toen ik dat zei, werd ik naar de wachtkamer terug gestuurd, want het had langer inwerk tijd nodig.

Ik zou liegen als ik zei dat ik niets voelde, in een deel van mijn wang (niet kies) was een dovig gevoel. Niet gevoelloos, maar beduidend minder gevoelig dan normaal. Na 5 minuten in de wachtkamer, werd dat gebied kleiner, ipv groter. Ik werd er mega nerveus van, want zou er geluisterd worden als ik dat zei?
Na een kwartier ofzo, mochten we terug naar de spreekkamer. Ruurd mee ja, al waren ze daar al niet zo blij mee.

Ik mocht weer op de stoel, maar verder dan het puntje ging ik niet zitten. Ze wilden bijna niet geloven dat er geen verdoving was. Ze konden nog rond de kies spuiten, dat zou dan werken. Tranen stonden me in de ogen. Dat wilde ik niet, niet nog een serie prikken die niet zouden werken. NOg werd er niet geluisterd, niet naar mij, en niet naar Ruurd.
Uiteindelijk heb ik gewoon gezegd dat het voor vandaag genoeg was, en dat we een nieuwe afspraak zullen maken. Niet dat ik van plan ben daar terug te gaan. Deze kies moet er uit, maar wel met verdoving. En niet een ladig verdoving in mijn lijf die niet werkt. De rest van de dag heb ik lopen rillen, en me naar gevoeld. Pas vanmorgen was het beurse gevoel in mijn mond minder, en voelde ik me minder naar.

Gelukkig was het bij de reumatoloog wel goed. Ruurd kreeg een shot Prednison, en reageert daar geweldig op. Pijn in alle gewrichten neemt af, jeuk aan zijn huid neemt af. Het is geen oplossing maar voor nu is het prettig.
Ook kregen we huiswerk mee, een hele lading patientenfolders over verschillende mogelijkheden voor medicatie. Met daarbij het advies van de reumatoloog. Ik zal me er ook eens in verdiepen en hopen dat er een oplossing komt. Want altijd zoveel pijn hebben, en je zo naar voelen, dat is natuurlijk alleen al genoeg om er depressief van te worden.
Wordt vervolgd.

Ruurd moest vanmorgen naar de huisarts, voor iets anders, en heeft het daar voorgelegd. Advies, terug naar de kaakchirurg en onder algehele narcose kies laten verwijderen.Dat had ik nou ook al bedacht.