We waren ruim op tijd in het ziekenhuis, en we waren ook nog eens op tijd aan de beurt. Zou het dan 1 keer gaan zoals we wilden dat het ging? Dat zou in ons geval, heel bijzonder zijn.
Maar nee, eenmaal binnen bleek het toch weer anders te gaan. In het rapport over de operatie stond, dat er geen banden losgemaakt zijn. En dus ging het gips eraf, en hoefde het er niet meer om. Ga maar naar huis en probeer maar te lopen, zei de dokter (arts assistent denk ik)
Deze dokter had ik nog nooit eerder gezien, en dat werkt altijd in mijn nadeel.
Ik probeerde het goed te doen, en me te beheersen. Ik zei nog dat ik het niet een goed plan vond om zonder gips naar huis te gaan. Dat ik 2 jaar lang niet heb kunnen lopen en dat ik niet gelijk zonder iets naar huis wilde.
Maar ja, er was geen medische noodzaak voor gips, dus hield de dokter vol, dat ik zo naar huis kon.
Dan gaat er bij mij iets op slot. Frustratie? Onzekerheid? Gevoel dat ik niet gezien of gehoord wordt? Het gevoel dat ik me aanstel? Ik weet het niet, iets van deze, of allemaal maakt dat ik letterlijk niet meer communiceer. Het enige wat ik dan wil is weg. Maar ja, ik zat in een rolstoel, en Ruurd had mijn krukken buiten mijn bereik gezet. En HIJ wilde niet weg.
Ruurd ging de discussie aan met de dokter. Hield de dokter tegen, toen hij rechtstreeks tegen mij in wilde gaan. Leidde het gesprek in goede banen, en wist de dokter er van te overtuigen dat het een betere zet was, om loopgips aan te laten leggen.
In de gipskamer was het de gebruikelijke chaos. Andere gipskamer, andere werknemers, maar toen wij Harry noemde, bleek hij een bekende,
Het gipsen deed heel erg pijn, maar ik kon al wel mijn voet in een hoek vna 90 graden houden dus ook daar zagen we verbetering.
Nu heb ik dus roze gips, met een schoen die er om vraagt gepimpt te worden.
Langzaam aan mag ik mijn voet gaan belasten. Hopelijk kan ik, met gips, lopen tegen de tijd dat ik weer naar het AMC moet op 4 november.
Posts tonen met het label Ziekenhuis. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Ziekenhuis. Alle posts tonen
maandag, oktober 04, 2010
zondag, oktober 03, 2010
Morgen
Morgen moet ik naar het AMC, dan gaat het gips er af, en kijkt de dokter ernaar. In het eerste verhaal werd gezegd dat ik daarna 4 weken loopgips ging krijgen, en daarna moest revalideren met fysiotherapie. Maar de dokter die bij mijn bed stond na de operatie, had het erover dat het gips er af ging, de hechtingen eruit, en dan kon ik lopend het ziekenhuis verlaten.
Omdat ik nog steeds pijn heb aan mijn enkel, soms heel erg, ik nog steeds veel pijnstillers slik, hoop ik dat ze er nog gips omheen doen morgen.
Ook ben ik heel erg benieuwd wat de dokter te vertellen heeft. Normaliter spreek je een dokter cq chirurg vlak na een operatie, maar je weel, bij mij, bij ons, gaat het nooit gewoon, en dus heb ik de dokter nog steeds niet gesproken. Wat heeft ie aangetroffen toen hij de enkel open maakte? En wat treffen we morgen aan?
Eerst gaan we morgenochtend de verjaardag van Rafael vieren. Want die wordt morgen 7 jaar. En daar heb ik wel erg veel zin in, want ik heb al zijn wensen kunnen vervullen. Ik verheug me dan ook heel erg op zijn reactie als hij zijn grote cadeau ziet....
Zijn jullie nu ook nieuwsgierig?
Omdat ik nog steeds pijn heb aan mijn enkel, soms heel erg, ik nog steeds veel pijnstillers slik, hoop ik dat ze er nog gips omheen doen morgen.
Ook ben ik heel erg benieuwd wat de dokter te vertellen heeft. Normaliter spreek je een dokter cq chirurg vlak na een operatie, maar je weel, bij mij, bij ons, gaat het nooit gewoon, en dus heb ik de dokter nog steeds niet gesproken. Wat heeft ie aangetroffen toen hij de enkel open maakte? En wat treffen we morgen aan?
Eerst gaan we morgenochtend de verjaardag van Rafael vieren. Want die wordt morgen 7 jaar. En daar heb ik wel erg veel zin in, want ik heb al zijn wensen kunnen vervullen. Ik verheug me dan ook heel erg op zijn reactie als hij zijn grote cadeau ziet....
Zijn jullie nu ook nieuwsgierig?
vrijdag, september 17, 2010
Niet te geloven.
Al sinds 21 juni wacht ik op een oproep van het AMC voor een operatie. De stress daarover werd steeds groter.
Toen ik laatst in Haarlem bij het Kennemergasthuis was, en een operatie datum in de toekomst kreeg aangewezen, was ik toch heel erg opgelucht dat er nu uitzicht was op een oplossing.
Daardoor werd het wachten op de operatie van mijn enkel alleen maar groter.
Het kostte me enige dagen, en afwachten op een rustig moment, maar woensdagochtend lukte het me toch het AMC te pakken te krijgen. Het was iid niet het goede nummer, maar een goed begin punt. Ik moest een ander nummer hebben, daar zat de mvr van de planning. Maar mvr was alleen bereikbaar tussen 2 en 3 van maandag t/m donderdag. Omdat woensdagmiddag nou eenmaal geen goed moment is om te bellen, mijn alarm gezet op donderdagmiddag 14.00 uur.
Donderdagmiddag gebeld. Een uiterst vriendelijke mevrouw verwees me door naar de planning van de dagbehandeling. Ik kreeg een telefoonnummer, en ze verbond me door.
Ik kreeg een andere vriendelijke mevrouw aan de telefoon, die me helaas niet kon helpen, maar morgen (vandaag dus) was Frank aanwezig, en die deed de planning.
Bij de derde keer bellen vandaag was het raak: Afdeling dagbehandeling met Frank.
Goedemorgen, u spreek met Marrigje Barnard, ik sta op de wachtlijst voor een operatie, en zou zo verschrikkelijk graag weten wanneer ik aan de beurt ben.
F: Ik zie het al, u komt voor een enkel, nou moet ik wel zeggen dat voor de dokter de wachtlijst is opgelopen tot 8 maanden
Ik: Nee, dat meent u niet, ik sta al vanaf 21 juni op de lijst, dan is het toch korter?
F: Ja, vanaf de aanmelding, maar dat wordt dan....
En toen schoot ik vol. 8 maanden, dat zou nog bijna een half jaar wachten betekenen, en dan zou Cecilia bijna naar school gaan voor ik weer kan lopen.
Dat zei ik dus: Nou moet ik geloof ik echt huilen, ik zit al 2 jaar thuis omdat ik niet kan lopen..
F: Nou niet huilen hoor
Ik (sniffend): Echt thuis dan bedoel ik, en we kunnen nergens hulp krijgen, want ik heb alleen maar een gezwikte enkel, dat is niet zo, maar volgens de WMO wel.
F: (met een lachje) OO, nou eens zien ik heb volgende week dinsdag een afmelding, dan zou u kunnen.
Ik: Dat meent u niet?!
F: Natuurlijk meen ik dat wel, ik ga u niet blij maken met een dode mus.
Daarna het zakelijke deel.
Dinsdag as 21 september, op de kop af 10 dagen voor het 2 jaar geleden is dat ik zwikte word ik aan mijn enkel geopereerd.
Frank wenste me een goed weekeinde. Nou behalve een hoop geregel, gaat DAT wel lukken.
Toen ik laatst in Haarlem bij het Kennemergasthuis was, en een operatie datum in de toekomst kreeg aangewezen, was ik toch heel erg opgelucht dat er nu uitzicht was op een oplossing.
Daardoor werd het wachten op de operatie van mijn enkel alleen maar groter.
Het kostte me enige dagen, en afwachten op een rustig moment, maar woensdagochtend lukte het me toch het AMC te pakken te krijgen. Het was iid niet het goede nummer, maar een goed begin punt. Ik moest een ander nummer hebben, daar zat de mvr van de planning. Maar mvr was alleen bereikbaar tussen 2 en 3 van maandag t/m donderdag. Omdat woensdagmiddag nou eenmaal geen goed moment is om te bellen, mijn alarm gezet op donderdagmiddag 14.00 uur.
Donderdagmiddag gebeld. Een uiterst vriendelijke mevrouw verwees me door naar de planning van de dagbehandeling. Ik kreeg een telefoonnummer, en ze verbond me door.
Ik kreeg een andere vriendelijke mevrouw aan de telefoon, die me helaas niet kon helpen, maar morgen (vandaag dus) was Frank aanwezig, en die deed de planning.
Bij de derde keer bellen vandaag was het raak: Afdeling dagbehandeling met Frank.
Goedemorgen, u spreek met Marrigje Barnard, ik sta op de wachtlijst voor een operatie, en zou zo verschrikkelijk graag weten wanneer ik aan de beurt ben.
F: Ik zie het al, u komt voor een enkel, nou moet ik wel zeggen dat voor de dokter de wachtlijst is opgelopen tot 8 maanden
Ik: Nee, dat meent u niet, ik sta al vanaf 21 juni op de lijst, dan is het toch korter?
F: Ja, vanaf de aanmelding, maar dat wordt dan....
En toen schoot ik vol. 8 maanden, dat zou nog bijna een half jaar wachten betekenen, en dan zou Cecilia bijna naar school gaan voor ik weer kan lopen.
Dat zei ik dus: Nou moet ik geloof ik echt huilen, ik zit al 2 jaar thuis omdat ik niet kan lopen..
F: Nou niet huilen hoor
Ik (sniffend): Echt thuis dan bedoel ik, en we kunnen nergens hulp krijgen, want ik heb alleen maar een gezwikte enkel, dat is niet zo, maar volgens de WMO wel.
F: (met een lachje) OO, nou eens zien ik heb volgende week dinsdag een afmelding, dan zou u kunnen.
Ik: Dat meent u niet?!
F: Natuurlijk meen ik dat wel, ik ga u niet blij maken met een dode mus.
Daarna het zakelijke deel.
Dinsdag as 21 september, op de kop af 10 dagen voor het 2 jaar geleden is dat ik zwikte word ik aan mijn enkel geopereerd.
Frank wenste me een goed weekeinde. Nou behalve een hoop geregel, gaat DAT wel lukken.
dinsdag, juni 22, 2010
Rondje ziekenhuis
Maandag en dinsdag deze week stonden in het teken van ziekenhuis bezoek. Dat van maandag is goed afgelopen, dat van dinsdag helaas weer op een drama.
Maandag moest ik me om 9.15 melden in het AMC. Voor een CT scan. Boot van 6 uur (wat errug vroeg is als je de avond er voor je verjaardag viert)
Gelukkig was Ilja blijven slapen, en reed hij met ons mee. Dat maakte het ritje wel een beetje speciaal. Eerst koffie bij de Plaza, en daarna naar het AMC.
Ilja op de metro gezet, dat is makkelijk vanaf het AMC, en voor een CTscan naar boven.
Daar aangekomen konden we gelijk weer naar beneden, want we werden naar de CTscanner van de EHBO gebracht, dit om de wachttijden te verkorten.
De rontgenoloog was helaas niet eens vriendelijk of voorzichtig, daardoor werd de CT scan een nare ervaring. Gelukkig duurde het maar 2 min. Ik was alleen zo boos over de behandeling dat ik met blote voeten zo ben weggelopen.
Terug naar boven, en eerst melden op de poli orthopeadie. Dat ging echt nog tot 10.50 duren dus we konden wel even weg. Terug naar Ikea gereden, alwaar ik me heb omgekleed in normale kleding. Voor de CT scan moest ik kleding aan zonder metaal, en ja, een spijkerbroek heeft metalen onderdelen.
Terug op de poli begon het wachten. We werden vrij snel naar de afdelingswachtkamer geroepen. Die was vrij vol, mijn gevoel daarover klopte. We moesten erg lang wachten.
Toen het half 1 geweest was, alle patienten weg waren, en de artsen ook verdwenen leken, was ik bang dat ze me vergeten waren.
Maar net toen Ruurd ging vragen, was ik aan de beurt.
De arts wilde nog even naar mijn voet kijken. Hij had wat gevonden, en dat wilde hij weghalen. Maar daarvoor wilde hij dus even naar mijn voet kijken. Ik wilde nog zeggen dat mijn voet erg zeer doet de laatste tijd, maar daar kreeg ik de kans niet voor. Hij keek nog een keer naar de foto, en duwde met zijn duimm en Marrigje riep AU. Goed geschoten dus.
Arts blij, en ik ook blij, want nu blijkt er dus een botsplinter te zitten. In een miniscuul gewrichtje dat onderdeel uitmaakt van de enkel. Dat zo een stomme splinter voor zoveel problemen kan zorgen.
Er wordt een operatie gepland. Normale wachttijd is 6 maanden (waarop ik Ruurd aanstootte en zei dat we dan toch de 2 jaar taart gingen eten) maar de arts wil proberen het op korte termijn te doen. Korte termijn is augustus.
Daarna mochten, nee moesten we gelijk door naar de Anestheasist. Dat was nog een gedoe, maar uiteindelijk konden we om 14.20 terecht. Eerst maar eens lunchen.
Eenmaal terug ging het vrij snel, keurig op tijd aan de beurt, intake, bloeddruk (keurig), gewicht (veeeeeel te hoog) en weer naar de wachtkamer en wachten op de arts.
We zaten eigenlijk net toen we naar binnen werden geroepen.
In het kleinste kamertje dat ik ooit gezien heb als spreekkamer (en dan nog kleiner) eigenlijk pastte we er nauwelijks bij met ons 3en.
Maar de arts was vriendelijk, aardig, en vertelde me dat er meer mensen zijn die niet of niet goed reageren op locale aneasthesie, en hij stelde algehele narcose voor. Dat heeft (na het debacle van de tandarts) beslist mijn voorkeur. Dat werd opgeschreven. Er werd nog even overleg gevoerd met de supervisor over een hartruisje en de verdoving. Er hoefde geen hartfilmpje gemaakt te worden (dat ruisje heb ik mijn hele leven al tenslotte) en de narcose is goed gekeurd.
Dus we mochten (eindelijk) naar huis.
De dag erna ging het ziekenhuis bezoek een stuk minder positief. Ik heb een ontsteking onder een kies, die kies is inmiddels afgebroken, en de verdoving werkt dus niet.
Daarvoor ben ik een tijd terug naar de kaakchirurg geweest, en dat werd een ramp. Deze keer was het minder erg, en tegelijk erger.
In de spreekkamer is eigenlijk maar 1 stoel, en dat is de tandartsstoel. Ik mocht gaan zitten, maar dat weigerde ik, niet voor ik zeker wist dat er niet zomaar geprikt ging worden.
Dat is een slechte zet in de gesprekstechniek, maar van de vorige keer wist ik dat het gesprek gelijk over is als je in die stoel zit.
Maar ook deze arts luisterde niet, deed zeer smalend over het feit dat ik onder algehele narcose ging voor een enkel, en was niet van plan mee te denken over een oplossing voor het trekken van de kies. Als de locale aneasthesie niet werkte bij mij, was ik de enige in de hele wereld bij wie dat was. Hij kon een ander middel prikken meer kon hij met niet bieden.
Ik ben weggegaan. Ik zoek wel even naar een arts die WEL luistert. Inmiddels heb ik via Internet een narcos tandarts gevonden, eens kijken of dat betaalbaar is (vrees van niet) Morgenochtend de verzekering maar eens bellen.
Maandag moest ik me om 9.15 melden in het AMC. Voor een CT scan. Boot van 6 uur (wat errug vroeg is als je de avond er voor je verjaardag viert)
Gelukkig was Ilja blijven slapen, en reed hij met ons mee. Dat maakte het ritje wel een beetje speciaal. Eerst koffie bij de Plaza, en daarna naar het AMC.
Ilja op de metro gezet, dat is makkelijk vanaf het AMC, en voor een CTscan naar boven.
Daar aangekomen konden we gelijk weer naar beneden, want we werden naar de CTscanner van de EHBO gebracht, dit om de wachttijden te verkorten.
De rontgenoloog was helaas niet eens vriendelijk of voorzichtig, daardoor werd de CT scan een nare ervaring. Gelukkig duurde het maar 2 min. Ik was alleen zo boos over de behandeling dat ik met blote voeten zo ben weggelopen.
Terug naar boven, en eerst melden op de poli orthopeadie. Dat ging echt nog tot 10.50 duren dus we konden wel even weg. Terug naar Ikea gereden, alwaar ik me heb omgekleed in normale kleding. Voor de CT scan moest ik kleding aan zonder metaal, en ja, een spijkerbroek heeft metalen onderdelen.
Terug op de poli begon het wachten. We werden vrij snel naar de afdelingswachtkamer geroepen. Die was vrij vol, mijn gevoel daarover klopte. We moesten erg lang wachten.
Toen het half 1 geweest was, alle patienten weg waren, en de artsen ook verdwenen leken, was ik bang dat ze me vergeten waren.
Maar net toen Ruurd ging vragen, was ik aan de beurt.
De arts wilde nog even naar mijn voet kijken. Hij had wat gevonden, en dat wilde hij weghalen. Maar daarvoor wilde hij dus even naar mijn voet kijken. Ik wilde nog zeggen dat mijn voet erg zeer doet de laatste tijd, maar daar kreeg ik de kans niet voor. Hij keek nog een keer naar de foto, en duwde met zijn duimm en Marrigje riep AU. Goed geschoten dus.
Arts blij, en ik ook blij, want nu blijkt er dus een botsplinter te zitten. In een miniscuul gewrichtje dat onderdeel uitmaakt van de enkel. Dat zo een stomme splinter voor zoveel problemen kan zorgen.
Er wordt een operatie gepland. Normale wachttijd is 6 maanden (waarop ik Ruurd aanstootte en zei dat we dan toch de 2 jaar taart gingen eten) maar de arts wil proberen het op korte termijn te doen. Korte termijn is augustus.
Daarna mochten, nee moesten we gelijk door naar de Anestheasist. Dat was nog een gedoe, maar uiteindelijk konden we om 14.20 terecht. Eerst maar eens lunchen.
Eenmaal terug ging het vrij snel, keurig op tijd aan de beurt, intake, bloeddruk (keurig), gewicht (veeeeeel te hoog) en weer naar de wachtkamer en wachten op de arts.
We zaten eigenlijk net toen we naar binnen werden geroepen.
In het kleinste kamertje dat ik ooit gezien heb als spreekkamer (en dan nog kleiner) eigenlijk pastte we er nauwelijks bij met ons 3en.
Maar de arts was vriendelijk, aardig, en vertelde me dat er meer mensen zijn die niet of niet goed reageren op locale aneasthesie, en hij stelde algehele narcose voor. Dat heeft (na het debacle van de tandarts) beslist mijn voorkeur. Dat werd opgeschreven. Er werd nog even overleg gevoerd met de supervisor over een hartruisje en de verdoving. Er hoefde geen hartfilmpje gemaakt te worden (dat ruisje heb ik mijn hele leven al tenslotte) en de narcose is goed gekeurd.
Dus we mochten (eindelijk) naar huis.
De dag erna ging het ziekenhuis bezoek een stuk minder positief. Ik heb een ontsteking onder een kies, die kies is inmiddels afgebroken, en de verdoving werkt dus niet.
Daarvoor ben ik een tijd terug naar de kaakchirurg geweest, en dat werd een ramp. Deze keer was het minder erg, en tegelijk erger.
In de spreekkamer is eigenlijk maar 1 stoel, en dat is de tandartsstoel. Ik mocht gaan zitten, maar dat weigerde ik, niet voor ik zeker wist dat er niet zomaar geprikt ging worden.
Dat is een slechte zet in de gesprekstechniek, maar van de vorige keer wist ik dat het gesprek gelijk over is als je in die stoel zit.
Maar ook deze arts luisterde niet, deed zeer smalend over het feit dat ik onder algehele narcose ging voor een enkel, en was niet van plan mee te denken over een oplossing voor het trekken van de kies. Als de locale aneasthesie niet werkte bij mij, was ik de enige in de hele wereld bij wie dat was. Hij kon een ander middel prikken meer kon hij met niet bieden.
Ik ben weggegaan. Ik zoek wel even naar een arts die WEL luistert. Inmiddels heb ik via Internet een narcos tandarts gevonden, eens kijken of dat betaalbaar is (vrees van niet) Morgenochtend de verzekering maar eens bellen.
woensdag, maart 24, 2010
Gemini
Gisteren een rondje Gemini. En eigenlijk zit ik nog steeds boos na te stuiteren.
Al enige tijd, zeg maar enige jaren, heb ik last van een kies. Die moet er uit, en bij de tandarts was die niet te verdoven. Dus een afspraak gemaakt bij de kaakchirurg in den Helder.
Eindelijk mocht ik daar gisteren terecht. 3 man en vrouw sterk stonden ze in de spreekkamer me op te wachten.
De arts deed een korte intake, en wilde beginnen. Ik protesteerde, want, ervaring leert dat die kies niet te verdoven is. Maar naar mijn protesten werd niet geluisterd. Ik kon in de stoel, en er werd een grote spuit gezet. Op mijn vraag waarom het nu wel zou werken, zei de arts alleen maar Dat weet ik niet.
Na dat de verdoving was gezet, voelde ik het al. Wel hartkloppingen, en draaierig van de medicatie, maar geen pijnstilling of verdoving. Ik zei dat, maar werd gesust met:'U moet wel vertrouwen hebben mevrouw' Ik besloot mijn mond maar te houden, want er werd toch niet naar me geluisterd.
Er werd gevraagd waarom ik niets meer zei, dus ik meldde dat ik vond dat er niet naar me geluisterd werd. Daar begon toen iedereen zich mee te bemoeien, en kreeg ik erg de indruk dat ik niet moest zeuren.
Ik heb me beheerst, ben niet weggelopen, maar geloof me het kostte me erg veel moeite.
Er werd een tweede blok gezet. Ook hier weer voelde ik, na een paar minuten, dat de verdoving niet ging werken. Toen ik dat zei, werd ik naar de wachtkamer terug gestuurd, want het had langer inwerk tijd nodig.
Ik zou liegen als ik zei dat ik niets voelde, in een deel van mijn wang (niet kies) was een dovig gevoel. Niet gevoelloos, maar beduidend minder gevoelig dan normaal. Na 5 minuten in de wachtkamer, werd dat gebied kleiner, ipv groter. Ik werd er mega nerveus van, want zou er geluisterd worden als ik dat zei?
Na een kwartier ofzo, mochten we terug naar de spreekkamer. Ruurd mee ja, al waren ze daar al niet zo blij mee.
Ik mocht weer op de stoel, maar verder dan het puntje ging ik niet zitten. Ze wilden bijna niet geloven dat er geen verdoving was. Ze konden nog rond de kies spuiten, dat zou dan werken. Tranen stonden me in de ogen. Dat wilde ik niet, niet nog een serie prikken die niet zouden werken. NOg werd er niet geluisterd, niet naar mij, en niet naar Ruurd.
Uiteindelijk heb ik gewoon gezegd dat het voor vandaag genoeg was, en dat we een nieuwe afspraak zullen maken. Niet dat ik van plan ben daar terug te gaan. Deze kies moet er uit, maar wel met verdoving. En niet een ladig verdoving in mijn lijf die niet werkt. De rest van de dag heb ik lopen rillen, en me naar gevoeld. Pas vanmorgen was het beurse gevoel in mijn mond minder, en voelde ik me minder naar.
Gelukkig was het bij de reumatoloog wel goed. Ruurd kreeg een shot Prednison, en reageert daar geweldig op. Pijn in alle gewrichten neemt af, jeuk aan zijn huid neemt af. Het is geen oplossing maar voor nu is het prettig.
Ook kregen we huiswerk mee, een hele lading patientenfolders over verschillende mogelijkheden voor medicatie. Met daarbij het advies van de reumatoloog. Ik zal me er ook eens in verdiepen en hopen dat er een oplossing komt. Want altijd zoveel pijn hebben, en je zo naar voelen, dat is natuurlijk alleen al genoeg om er depressief van te worden.
Wordt vervolgd.
Ruurd moest vanmorgen naar de huisarts, voor iets anders, en heeft het daar voorgelegd. Advies, terug naar de kaakchirurg en onder algehele narcose kies laten verwijderen.Dat had ik nou ook al bedacht.
Al enige tijd, zeg maar enige jaren, heb ik last van een kies. Die moet er uit, en bij de tandarts was die niet te verdoven. Dus een afspraak gemaakt bij de kaakchirurg in den Helder.
Eindelijk mocht ik daar gisteren terecht. 3 man en vrouw sterk stonden ze in de spreekkamer me op te wachten.
De arts deed een korte intake, en wilde beginnen. Ik protesteerde, want, ervaring leert dat die kies niet te verdoven is. Maar naar mijn protesten werd niet geluisterd. Ik kon in de stoel, en er werd een grote spuit gezet. Op mijn vraag waarom het nu wel zou werken, zei de arts alleen maar Dat weet ik niet.
Na dat de verdoving was gezet, voelde ik het al. Wel hartkloppingen, en draaierig van de medicatie, maar geen pijnstilling of verdoving. Ik zei dat, maar werd gesust met:'U moet wel vertrouwen hebben mevrouw' Ik besloot mijn mond maar te houden, want er werd toch niet naar me geluisterd.
Er werd gevraagd waarom ik niets meer zei, dus ik meldde dat ik vond dat er niet naar me geluisterd werd. Daar begon toen iedereen zich mee te bemoeien, en kreeg ik erg de indruk dat ik niet moest zeuren.
Ik heb me beheerst, ben niet weggelopen, maar geloof me het kostte me erg veel moeite.
Er werd een tweede blok gezet. Ook hier weer voelde ik, na een paar minuten, dat de verdoving niet ging werken. Toen ik dat zei, werd ik naar de wachtkamer terug gestuurd, want het had langer inwerk tijd nodig.
Ik zou liegen als ik zei dat ik niets voelde, in een deel van mijn wang (niet kies) was een dovig gevoel. Niet gevoelloos, maar beduidend minder gevoelig dan normaal. Na 5 minuten in de wachtkamer, werd dat gebied kleiner, ipv groter. Ik werd er mega nerveus van, want zou er geluisterd worden als ik dat zei?
Na een kwartier ofzo, mochten we terug naar de spreekkamer. Ruurd mee ja, al waren ze daar al niet zo blij mee.
Ik mocht weer op de stoel, maar verder dan het puntje ging ik niet zitten. Ze wilden bijna niet geloven dat er geen verdoving was. Ze konden nog rond de kies spuiten, dat zou dan werken. Tranen stonden me in de ogen. Dat wilde ik niet, niet nog een serie prikken die niet zouden werken. NOg werd er niet geluisterd, niet naar mij, en niet naar Ruurd.
Uiteindelijk heb ik gewoon gezegd dat het voor vandaag genoeg was, en dat we een nieuwe afspraak zullen maken. Niet dat ik van plan ben daar terug te gaan. Deze kies moet er uit, maar wel met verdoving. En niet een ladig verdoving in mijn lijf die niet werkt. De rest van de dag heb ik lopen rillen, en me naar gevoeld. Pas vanmorgen was het beurse gevoel in mijn mond minder, en voelde ik me minder naar.
Gelukkig was het bij de reumatoloog wel goed. Ruurd kreeg een shot Prednison, en reageert daar geweldig op. Pijn in alle gewrichten neemt af, jeuk aan zijn huid neemt af. Het is geen oplossing maar voor nu is het prettig.
Ook kregen we huiswerk mee, een hele lading patientenfolders over verschillende mogelijkheden voor medicatie. Met daarbij het advies van de reumatoloog. Ik zal me er ook eens in verdiepen en hopen dat er een oplossing komt. Want altijd zoveel pijn hebben, en je zo naar voelen, dat is natuurlijk alleen al genoeg om er depressief van te worden.
Wordt vervolgd.
Ruurd moest vanmorgen naar de huisarts, voor iets anders, en heeft het daar voorgelegd. Advies, terug naar de kaakchirurg en onder algehele narcose kies laten verwijderen.Dat had ik nou ook al bedacht.
donderdag, september 17, 2009
rondje ziekenhuis
Het heeft even geduurd, want ik moest het zelf even herkauwen voor ik het kon opschrijven. Afgelopen dinsdag zijn Ruurd en ik voor een rondje ziekenhuis afgereisd naar Den Helder.
Eerst de kinderen naar school, die helemaal blij waren dat hun moeder , of ging het om het zusje?? eens op school waren. Zelf vind ik het ook erg leuk, en vind ook dat ik veel te weinig op school kan zijn.
Boot van 9 uur heen, was een beetje vroeg, maar we wilden wat doen. Helaas reden we verkeerd, en was de tijd om. Ach met Yolanda toeren en over de zee uitkijken vinden we alle 2 (alle 3, want Cecilia werd wakker en keek mee) erg leuk. Op zich was dat geen probleem dus.
Ik had een afspraak om 10.45 op de poli Chirurgie. Het was druk, en we zaten er lekker aan tafel. Cecilia vermaakte de hele wachtkamer. Er zat een oudere mevrouw die elke beweging van het meiske volgde. Ik hoorde af en toe een opmerking, van OO, kijk nou gaat ze staan. Ook had ze, tot haar eigen frustratie als ze het door had gehad, de lachers op haar hand toen ze mijn (veel te hete) thee wilde drinken, en niet het geduld had te wachten tot het was afgekoelt. Herinner je de foto nog van een paar blogs geleden??? Nou zo keek ze ook toen ze op de thee moest wachten.
Het spreekuur van de chirurg liep een beetje uit, en dat was een beetje vervelend, omdat Ruurd om 11.30 een afspraak had bij de reumatoloog. Gelukkig liep dat spreekuur ook uit, en konden we daar later terecht.
Om 11.20 was ik eindelijk aan de beurt. De uitslag van de MRI was goed, dat is in dit geval goed en slecht nieuws. Omdat mijn klachten niet meer stabiel zijn maar weer toenemen, vond de chirurg dat we niet langer kunnen wachten, en verwees me door naar de Orthopedie voor een enkelbandplastik, ofwel het inkorten/herstellen van de banden door middel van een operatie.
Hij keek er niet vrolijk bij,en op Ruurd zijn opmerking daarover merkte hij op dat hij het nog te vroeg na de zwangerschap vindt. Liever zou hij nog een half jaar wachten, maar ja, met toenemende klachten kan dat eigenlijk niet.
Een operatie betekend weer gips, eerst minder kunnen en geen garantie dat het daarmee over is. Ik heb dus gemengde gevoelens over de komende operatie.
Toen op een holletje naar de reumatoloog. Wat een leuk mens is dat. Ze was helemaal weg van Cecilia (maar ja, die was ook allerliefst, en wie smelt er nou niet van die grote blauwe ogen? )
De uitslag van het gesprek gecombineerd met een onderzoek leverde een nieuwe weg van behandelingen op. Ruurd vergaat dagelijks van de pijn, vooral in de kleine gewrichten (voeten, handen) zijn psoriasis is ook erg actief. Allemaal indicaties voor een 2elijns reumamedicatie. Nee, daar wordt een mens ook niet echt blij van, hoewel ik hier een beter gevoel bij heb dan de vorige medicatie. Dat was pas echt troep. Hij moet het 2 maanden gebruiken, en dan weer een date bij zijn arts, om te zien of het een gewenst effect heeft, en de bijwerkingen niet erger zijn dan de kwaal. Het is een heftig middel, de bijwerkingen kunnen dus ook heftig zijn.
Daarna zouden we nog den Helder in. Ik had wat nodig van een scrapwinkel, en dat kan ik eigenlijk niet bestellen, dat moet ik zien. Dus we zouden naar simpel scrappen en naar Hennis en Maurits.
Eerst lekker gelunched bij V en D, en daarna zijn we naar huis gegaan. We hadden geen van beiden zin meer in iets anders.
Eerst de kinderen naar school, die helemaal blij waren dat hun moeder , of ging het om het zusje?? eens op school waren. Zelf vind ik het ook erg leuk, en vind ook dat ik veel te weinig op school kan zijn.
Boot van 9 uur heen, was een beetje vroeg, maar we wilden wat doen. Helaas reden we verkeerd, en was de tijd om. Ach met Yolanda toeren en over de zee uitkijken vinden we alle 2 (alle 3, want Cecilia werd wakker en keek mee) erg leuk. Op zich was dat geen probleem dus.
Ik had een afspraak om 10.45 op de poli Chirurgie. Het was druk, en we zaten er lekker aan tafel. Cecilia vermaakte de hele wachtkamer. Er zat een oudere mevrouw die elke beweging van het meiske volgde. Ik hoorde af en toe een opmerking, van OO, kijk nou gaat ze staan. Ook had ze, tot haar eigen frustratie als ze het door had gehad, de lachers op haar hand toen ze mijn (veel te hete) thee wilde drinken, en niet het geduld had te wachten tot het was afgekoelt. Herinner je de foto nog van een paar blogs geleden??? Nou zo keek ze ook toen ze op de thee moest wachten.
Het spreekuur van de chirurg liep een beetje uit, en dat was een beetje vervelend, omdat Ruurd om 11.30 een afspraak had bij de reumatoloog. Gelukkig liep dat spreekuur ook uit, en konden we daar later terecht.
Om 11.20 was ik eindelijk aan de beurt. De uitslag van de MRI was goed, dat is in dit geval goed en slecht nieuws. Omdat mijn klachten niet meer stabiel zijn maar weer toenemen, vond de chirurg dat we niet langer kunnen wachten, en verwees me door naar de Orthopedie voor een enkelbandplastik, ofwel het inkorten/herstellen van de banden door middel van een operatie.
Hij keek er niet vrolijk bij,en op Ruurd zijn opmerking daarover merkte hij op dat hij het nog te vroeg na de zwangerschap vindt. Liever zou hij nog een half jaar wachten, maar ja, met toenemende klachten kan dat eigenlijk niet.
Een operatie betekend weer gips, eerst minder kunnen en geen garantie dat het daarmee over is. Ik heb dus gemengde gevoelens over de komende operatie.
Toen op een holletje naar de reumatoloog. Wat een leuk mens is dat. Ze was helemaal weg van Cecilia (maar ja, die was ook allerliefst, en wie smelt er nou niet van die grote blauwe ogen? )
De uitslag van het gesprek gecombineerd met een onderzoek leverde een nieuwe weg van behandelingen op. Ruurd vergaat dagelijks van de pijn, vooral in de kleine gewrichten (voeten, handen) zijn psoriasis is ook erg actief. Allemaal indicaties voor een 2elijns reumamedicatie. Nee, daar wordt een mens ook niet echt blij van, hoewel ik hier een beter gevoel bij heb dan de vorige medicatie. Dat was pas echt troep. Hij moet het 2 maanden gebruiken, en dan weer een date bij zijn arts, om te zien of het een gewenst effect heeft, en de bijwerkingen niet erger zijn dan de kwaal. Het is een heftig middel, de bijwerkingen kunnen dus ook heftig zijn.
Daarna zouden we nog den Helder in. Ik had wat nodig van een scrapwinkel, en dat kan ik eigenlijk niet bestellen, dat moet ik zien. Dus we zouden naar simpel scrappen en naar Hennis en Maurits.
Eerst lekker gelunched bij V en D, en daarna zijn we naar huis gegaan. We hadden geen van beiden zin meer in iets anders.
zaterdag, oktober 04, 2008
Afspraak
Omdat we woensdagavond in het ziekenhuis waren, moesten we zelf bellen voor een vervolg afspraak. Je kunt tenslotte niet je verdere leven in het gips blijven zitten.
Ik dus bellen naar het opgegeven nummer. Afspraak maken met Dokter H.
Na enig wachten, waarbij niets wordt gezegd en ik af en toe iets hoor, en dan weer niets, neemt iemand de telefoon op: Goedemorgen met....
Ik: Ik ben gisteren op de EHBO geweest, daar is mijn been in het gips gezet en heb ik opdracht gekregen een afspraak te maken met Dokter H.
Telefoniste: O, dan verbind ik u door met chirugie
Ik wil nog zeggen, nee, ik moet naar de gipspolie, maar ze gooit me onder de knop, en ik praat tegen niemand
Met Bob.
Ik: Ik ben gisteren bij de EHBO geweest, daar is mijn been in het gips gezet, en ik heb opdracht gekregen een afspraak te maken met Dokter H.
Bob: Dan heeft u het verkeerde nummer gedraaid.
Ik: Nou, ik denk dat ik verkeerd ben doorverbonden.
Bob: Ik verbind u door met de centrale.
En weg was ik weer.
Met de Centrale.
Ik: Ik maak wel een heel rondje ziekenhuis zo, telefonisch.
Centrale: Waar moet u zijn?
Ik: Ik ben gisteren bij de EHBO geweest, daar is mijn been in het gips gezet, en ik heb opdracht gekregen een afspraak te maken met Dokter H. Dus ik heb gebeld met het opgegeven nummer die hebben me doorverbonden met chirugie, en die weer met u.
Centrale: Heeft die meneer ook gezegd waar u heen verbonden moet worden?
Ik: Nee, dat niet.
Centrale: dan weet ik niet wat ik nu moet doen.
Ik: Nou ik moet een afspraak maken voor de gipskamer.
Centrale: dan verbind ik u door met de gipskamer.
En hop daar ging ik weer.
Gipskamer, Met Harry.
Ik: Goedemorgen.Ik ben gisteren bij de EHBO geweest, daar is mijn been in het gips gezet, en ik heb opdracht gekregen een afspraak te maken met Dokter H.
Harry: Ik verbind u door met het goede nummer
Ik: Nou, ik heb het hele ziekenhuis al door geweest, en krijg steeds een verkeerde.
Harry: Ik verbind u door met het goede nummer, let op...
stilte
Harry: Dat zeg ik nou wel, maar in gesprek. Ze hebben nog een tweede nummer, we proberen het nog eens..
Stilte..
Harry: U raadt al, ik gesprek. Ik probeer het 3e nummer.
Stilte...
Harry: Ik geef het op. Ik ga het zelf wel doen.
Ik: Soms gaat dat sneller.
Harry: Ja dat is zo, mag ik uw geboorte datum?
Ik 20-6-63 1963 wel te verstaan
Harry: Ja 1863 haalt u niet, en 2063 gaan we ook niet halen.
Mevr... Ja, want op die datum staan er wel 20 mensen in de computer.
Ik hoor enig gerommel, en gelach op de achtergrond, Harry valt stil.
Harry: Ik heb een plek voor u, als u tenminste kunt dan, want zonder u beginnen we ook niet veel.
Woensdag 8 oktober om 14.45 Kunt de boot van 2 uur nemen.
Ik: Dan kan ik, hartelijk bedankt.
Tegen zoveel service kan ik niet op.
Ik dus bellen naar het opgegeven nummer. Afspraak maken met Dokter H.
Na enig wachten, waarbij niets wordt gezegd en ik af en toe iets hoor, en dan weer niets, neemt iemand de telefoon op: Goedemorgen met....
Ik: Ik ben gisteren op de EHBO geweest, daar is mijn been in het gips gezet en heb ik opdracht gekregen een afspraak te maken met Dokter H.
Telefoniste: O, dan verbind ik u door met chirugie
Ik wil nog zeggen, nee, ik moet naar de gipspolie, maar ze gooit me onder de knop, en ik praat tegen niemand
Met Bob.
Ik: Ik ben gisteren bij de EHBO geweest, daar is mijn been in het gips gezet, en ik heb opdracht gekregen een afspraak te maken met Dokter H.
Bob: Dan heeft u het verkeerde nummer gedraaid.
Ik: Nou, ik denk dat ik verkeerd ben doorverbonden.
Bob: Ik verbind u door met de centrale.
En weg was ik weer.
Met de Centrale.
Ik: Ik maak wel een heel rondje ziekenhuis zo, telefonisch.
Centrale: Waar moet u zijn?
Ik: Ik ben gisteren bij de EHBO geweest, daar is mijn been in het gips gezet, en ik heb opdracht gekregen een afspraak te maken met Dokter H. Dus ik heb gebeld met het opgegeven nummer die hebben me doorverbonden met chirugie, en die weer met u.
Centrale: Heeft die meneer ook gezegd waar u heen verbonden moet worden?
Ik: Nee, dat niet.
Centrale: dan weet ik niet wat ik nu moet doen.
Ik: Nou ik moet een afspraak maken voor de gipskamer.
Centrale: dan verbind ik u door met de gipskamer.
En hop daar ging ik weer.
Gipskamer, Met Harry.
Ik: Goedemorgen.Ik ben gisteren bij de EHBO geweest, daar is mijn been in het gips gezet, en ik heb opdracht gekregen een afspraak te maken met Dokter H.
Harry: Ik verbind u door met het goede nummer
Ik: Nou, ik heb het hele ziekenhuis al door geweest, en krijg steeds een verkeerde.
Harry: Ik verbind u door met het goede nummer, let op...
stilte
Harry: Dat zeg ik nou wel, maar in gesprek. Ze hebben nog een tweede nummer, we proberen het nog eens..
Stilte..
Harry: U raadt al, ik gesprek. Ik probeer het 3e nummer.
Stilte...
Harry: Ik geef het op. Ik ga het zelf wel doen.
Ik: Soms gaat dat sneller.
Harry: Ja dat is zo, mag ik uw geboorte datum?
Ik 20-6-63 1963 wel te verstaan
Harry: Ja 1863 haalt u niet, en 2063 gaan we ook niet halen.
Mevr... Ja, want op die datum staan er wel 20 mensen in de computer.
Ik hoor enig gerommel, en gelach op de achtergrond, Harry valt stil.
Harry: Ik heb een plek voor u, als u tenminste kunt dan, want zonder u beginnen we ook niet veel.
Woensdag 8 oktober om 14.45 Kunt de boot van 2 uur nemen.
Ik: Dan kan ik, hartelijk bedankt.
Tegen zoveel service kan ik niet op.
maandag, maart 17, 2008
Ziekenhuis bezoek
J kreeg griep, net als anderen van het gezin. Bij hem duurde het, in tegenstelling tot de anderen, een week. Hij bleef ook hoge koorts houden. Na een week thuis geweest te zijn, ging hij weer naar school. Tussen de middag kwam hij met hoofdpijnklachten thuis. Dinsdag ging hij smorgens ook naar school, maar kwam helemaal beroerd thuis, koorts, spugen en moe. In bed gestopt, en mijn spring-in-t-veld was de hele middag onder zeil.
Toch maar weer een paar dagen thuis. Vrijdagochtend toch maar ff naar de huisarts, hij knapte zo slecht op, misschien toch een kuurtje??
De dokter constateerde een hartruisje, en vond onderzoek in het ziekenhuis nodig.
Dus trokken J en ik vandaag naar Den Helder voor een bezoek aan de kinderarts. Nou heb ik 6 kinderen, waarvan dit de 4e, de kinderpoli heb ik nog nooit bezocht. Het was een ervaring op zich. Zeker omdat ik mijn weg wel weet in het Geminiziekenhuis, ook omdat ik er gewerkt heb, en de kinderafdeling gewoon niet ken.
De anamnese werd afgenomen door een coassistente. Een aardige dame, die zeker gevoel voor werken met kinderen heeft.
Een lange vragenlijst moesten we beantwoorden. Vragen werden afwisselend aan mij, en aan J gesteld, of beantwoord. Tot haar grote vreugde wist ik dat zijn testikels zijn ingedaald, daar hoefde ze niet naar te kijken.
Het consult duurde een uur. Vlak voor het einde kwam de kinderarts zelf binnen. Ook hij luisterde naar J zijn hart. Er werd geen hartruisje meer aangetroffen. Voor de zekerheid nog maar even een bloedonderzoek.
Met een labbriefje op zak gingen we richting het lab. J was zo opgelucht dat het meeviel en tegelijk gespannen vanwege de prik dat hij drukker was dan anders. Hij kreeg wel de lachers op de hand, en degene die hem moest prikken was heel aardig tegen hem, en prikte uitermate goed.
Dat was het ziekenhuis. Over een week, 10 dagen krijg ik de uitslag van het bloed, en dan is dit ook weer klaar.
Daarna zijn we ff naar V&D geweest voor wat drinken en gebak. Nog heel even de stad in (waar ik 2 broeken en J een DS spelletje scoorde) en daarna snel weer naar huis.
Waar een verrukkelijke Risotto op ons wachtte.
Toch maar weer een paar dagen thuis. Vrijdagochtend toch maar ff naar de huisarts, hij knapte zo slecht op, misschien toch een kuurtje??
De dokter constateerde een hartruisje, en vond onderzoek in het ziekenhuis nodig.
Dus trokken J en ik vandaag naar Den Helder voor een bezoek aan de kinderarts. Nou heb ik 6 kinderen, waarvan dit de 4e, de kinderpoli heb ik nog nooit bezocht. Het was een ervaring op zich. Zeker omdat ik mijn weg wel weet in het Geminiziekenhuis, ook omdat ik er gewerkt heb, en de kinderafdeling gewoon niet ken.
De anamnese werd afgenomen door een coassistente. Een aardige dame, die zeker gevoel voor werken met kinderen heeft.
Een lange vragenlijst moesten we beantwoorden. Vragen werden afwisselend aan mij, en aan J gesteld, of beantwoord. Tot haar grote vreugde wist ik dat zijn testikels zijn ingedaald, daar hoefde ze niet naar te kijken.
Het consult duurde een uur. Vlak voor het einde kwam de kinderarts zelf binnen. Ook hij luisterde naar J zijn hart. Er werd geen hartruisje meer aangetroffen. Voor de zekerheid nog maar even een bloedonderzoek.
Met een labbriefje op zak gingen we richting het lab. J was zo opgelucht dat het meeviel en tegelijk gespannen vanwege de prik dat hij drukker was dan anders. Hij kreeg wel de lachers op de hand, en degene die hem moest prikken was heel aardig tegen hem, en prikte uitermate goed.
Dat was het ziekenhuis. Over een week, 10 dagen krijg ik de uitslag van het bloed, en dan is dit ook weer klaar.
Daarna zijn we ff naar V&D geweest voor wat drinken en gebak. Nog heel even de stad in (waar ik 2 broeken en J een DS spelletje scoorde) en daarna snel weer naar huis.
Waar een verrukkelijke Risotto op ons wachtte.
Abonneren op:
Posts (Atom)