Doktersbezoek

We waren ruim op tijd in het ziekenhuis, en we waren ook nog eens op tijd aan de beurt. Zou het dan 1 keer gaan zoals we wilden dat het ging? Dat zou in ons geval, heel bijzonder zijn.

Maar nee, eenmaal binnen bleek het toch weer anders te gaan. In het rapport over de operatie stond, dat er geen banden losgemaakt zijn. En dus ging het gips eraf, en hoefde het er niet meer om. Ga maar naar huis en probeer maar te lopen, zei de dokter (arts assistent denk ik)
Deze dokter had ik nog nooit eerder gezien, en dat werkt altijd in mijn nadeel.

Ik probeerde het goed te doen, en me te beheersen. Ik zei nog dat ik het niet een goed plan vond om zonder gips naar huis te gaan. Dat ik 2 jaar lang niet heb kunnen lopen en dat ik niet gelijk zonder iets naar huis wilde.
Maar ja, er was geen medische noodzaak voor gips, dus hield de dokter vol, dat ik zo naar huis kon.

Dan gaat er bij mij iets op slot. Frustratie? Onzekerheid? Gevoel dat ik niet gezien of gehoord wordt? Het gevoel dat ik me aanstel? Ik weet het niet, iets van deze, of allemaal maakt dat ik letterlijk niet meer communiceer. Het enige wat ik dan wil is weg. Maar ja, ik zat in een rolstoel, en Ruurd had mijn krukken buiten mijn bereik gezet. En HIJ wilde niet weg.

Ruurd ging de discussie aan met de dokter. Hield de dokter tegen, toen hij rechtstreeks tegen mij in wilde gaan. Leidde het gesprek in goede banen, en wist de dokter er van te overtuigen dat het een betere zet was, om loopgips aan te laten leggen.

In de gipskamer was het de gebruikelijke chaos. Andere gipskamer, andere werknemers, maar toen wij Harry noemde, bleek hij een bekende,
Het gipsen deed heel erg pijn, maar ik kon al wel mijn voet in een hoek vna 90 graden houden dus ook daar zagen we verbetering.
Nu heb ik dus roze gips, met een schoen die er om vraagt gepimpt te worden.
Langzaam aan mag ik mijn voet gaan belasten. Hopelijk kan ik, met gips, lopen tegen de tijd dat ik weer naar het AMC moet op 4 november.