Beter

Na een dagje rust, alle was gevouwen (dat dan weer wel) en scrappen, maar minder dan ik wilde, voel ik me weer iets beter.
Tis dat ik weer verschrikkelijke kiespijn heb, en nog steeds uitgeput ben, anders zou ik zeggen, het is weer over. Maar mijn humeur is dus danig opgeknapt dat ik overal weer de humor van kan inzien. Gelukkig maar, want als ik het niet positief kan zien, is het heel slecht met me.

Gisteren zitten prutsen met de Gypsy. Het wilde niet zoals ik wilde. Uiteindelijk bleek dat ik een knopje vergeten was. Het is een learning curve, en die heb ik door trial and error af te gaan blijkt.
Toen het eenmaal wel lukte, was het wel erg leuk om te doen.

Gisterenavond, na het opruimen en schoonmaken, nog even pagina 4 in de verf gezet. Omdat die moet drogen wilde ik dat perse nog even doen gisterenavond. Dan kan ik eea vanavond samenvoegen. Deze pagina is makkelijk,

Wat leuk is om te ontdekken is dat ik eigenlijk altijd een scrapster ben geweest. Ik scrap pas sinds 2005, en ik ga nu 21 jaar foto's door. Maar ik hoef geen moeite te doen om foto's te vinden. Ik kan zo series foto's scrappen.Zeker vanaf het moment dat we een goede, dure camera hadden, heb ik dergelijke series.
Toen ik een digitale camera kreeg was het hek helemaal van de dam. Toen ging ik experimenteren, en heb ik helemaal leuke foto's. De rem die er op zat wat betreft afdrukkosten en papier, was er toen helemaal af.

Foto's van jaren her scrappen hebben een vreemde uitwerking op mij. Zo lief om die grote, stoere, zelfstandige jongen weer te zien als klein jochie. Kijkend naar de foto's weet ik weer hoe hij voelde, hoe hij rook, hoe ik me voelde. Voel ik weer hoe mijn leven toen was.
Soms is het pijnlijk, als ik me realiseer hoe mijn relatie met zijn vader is afgelopen. Dat was zeker het geval met het uitzoeken van de foto's. Die fase ben ik voorbij, nu is het vooral leuk om iemand zo te zien opgroeien, en als zichzelf tevoorschijn te zien komen.
Zoals Rafael het uitdrukte bij het zien van een oude foto : Dit lijkt wel op Ilja.