Zondag

Zondag avond was ik te moe, en gisteren te druk om te bloggen over ons geweldig dagje uit.

in 1993 leerde ik via de Origami vereniging mensen kennen, met wie ik erg bevriend raakte, ze werden onderdeel van mijn leven. Met mijn scheiding verdwenen ze een beetje op de achtergrond. zij verhuisden, en de adreswijziging raakte kwijt tijdens de verhuizing, Er gebeurde vanalles in mijn, en in hun leven waardoor vriendschappen even werden stil gezet.
Maar ze zochten weer contact, een jaar geleden, hun zoon heeft heerlijk bij ons gelogeerd, en het was weer als vanouds.

Drukte aan beide kanten maakte dat het contact niet echt intensief werd, maar dankzij Facebook vonden we elkaar weer, en spraken we af een zondag naar Haarlem te gaan.

Vroeger deed ik dat vaak, een zondag, of een weekeinde naar Haarlem, dan sliep ik bij hen, en nam 1, 2 of 3 kinderen mee. Zij kwamen vaak een zondag naar Texel. En het was weer als vanouds nu. Kletsen, over Origami, wederzijdse familie, dingen die we mee gemaakt hebben.
Voor herhaling vatbaar.

Kraambezoek

Al op 2 november hadden we het plan, en gisteren is het ten uitvoer gebracht. Kraambezoek uit Winschoten.
Voor zulk hoog bezoek bak je natuurlijk taart, en zorg je dat je huis schoon is. Daar sta je ook vroeg voor op, om gezamelijk te zorgen dat het huis schoon is, en dan ga je, in je netste kleren op de bank op het hoog bezoek zitten wachten.
Toch??
NOT,
Door het toenemende vakantie gevoel, waren we allemaal pas na 10 uur uit bed, en pas tegen half 12 was iedereen in beweging. Toen Britt dan ook meldde dat ze de boot van 12 uur hadden ( en er dus 2 boten voeren) sloeg de stress toe. Maar zie, opruimen is erg weinig werk, want voor Britt de straat in kwam rijden, was de puinhoop van de westwing weer bewongen, en zag het huis er gewoon goed leefbaar uit (gelukkig heeft ze niet boven gekeken)

Ruben en Joshua hadden op de markt oliebollen gehaald. Iedereen kreeg een oliebol, en koffie voor wie dat wilde.
De kinderen waren gelijk vertrokken naar de, opgeruimde, westwing, om daar te ontdekken dat een oppasmoeder een soort speelgoedwinkel cq vergaarbak is, er er voor elk wat wils aan speelgoed bleek te zijn.
Cecilia werd bewonderd, en omgekeerd Rembrandt ook, die met zijn prachtige bruine ogen gelijk iedereen om zijn vinger wond. Vlak voor we aan tafel gingen ontdekte de kinderen van Britt 1 voor 1 de speeltuin, en vonden ook Ruben en Joshua dat het tijd werd om naar buiten te gaan.
Even dachten we rustig aan tafel te kunnen gaan, maar zodra ze zagen dat we gingen zitten kwamen ze 1 voor 1 weer binnen, en uiteindelijk zaten we toch met 11 man aan tafel. Het brood, de soep ging er grif in, al het lekkere beleg werd uitgeprobeerd.
Na het opruimen van de lunch was er voor iedereen taart, lekkere zeebanket gebak, door Joshua gemaakt.
We hebben nog heerlijk gekletst, en met de boot van 5 uur vertrokken ze allemaal weer.
Een heerlijke dag.