Nooit saai (never a dul moment) in huize Banope

Rustige zondag, al had ik al wel de badkamer beneden een grote beurt gegeven.
We zitten rustig in de kamer als Rafael wat drinken wil pakken, en bij het open doen van de kast? Het pakken van het glas? in ieder geval de glazen plan van de kast besluit plotseling dat hij er geen zin meer in heeft, en breekt in 3 stukken.
Wij worden gezamelijk opgeschrikt door een lading servies en glaswerk dat uit de kast, op Rafael stroomt.
Rafael in paniek, Cecilia in paniek, Lea hevig geschrokken.
Ruurd springt op, en probeert het eea te redden. Omdat het zondagochtend is, een keutelochtend, heeft niemand schoenen aan, behalve hij en ik. En ik ben bezig met Rafael, die zich behoorlijk in zijn vinger gesneden heeft, en een piepklein gaatje in zijn hoofd heeft.
NIemand kan Ruurd dus zomaar komen helpen.

Gelukkig is ons huis voorzien van vele deuren, en ik geeft de kinderen daarom opdracht om de tuindeuren open te doen, schoenen aan te schieten en pleisters te gaan pakken, en Ruurd te gaan helpen.

De grond ligt bezaaid met glasscherven, en van onze grote stapel schoteltjes zijn er slechts 5 over die nog bruikbaar zijn (gelukkig hebben we pas 1 oktober weer een taart moment)

Als iedereen zijn of haar schoenen aan heeft, Rafael met Cecilia op de bank zit, is de zooi snel opgeruimd. Maar waar we nu met alle kopjes en glazen heen moeten die het wel overleefd hebben?
Voorlopig staan ze op het aanrecht.