Humira

Mijn lief heeft reuma. Dat was een van de eerste dingen die hij me vertelde, ik weet het dus vanaf het begin.
Na een periode van problemen, bleek er ooit een verkeerde diagnose gesteld. Ruurd heeft geen Bechterew, maar Artritis Psoriatica.
De laatste tijd is de ziekte heel erg actief. Voor de kenners, zijn bezinking is al een paar maanden 44. Wat veel te hoog is.
Hij heeft de eerste lijns reumaremmers al achter zich gelaten, die werkten niet. En dan zijn de bijwerkingen ineens niet meer te verwaarlozen.
Dus gebruikt hij nu Humira. Begonnen met de laagst mogelijke dosering (eens in de 2 weken een prik) tot nu de hoogst mogelijke dosering. 1 keer per week prikken.

En natuurlijk heeft Ruurd last van de bijwerkingen. Hij wordt er emotioneel van. Dat is een bekende bijwerking. Vervelende is alleen, dat emotioneel bij mij zou betekenen dat ik overal om moet huilen, bij hem betekend het dat hij mega, maar dan ook mega chagerijnig wordt.
Dat is zwaar, heel erg zwaar.
Zeker nu hij de hele week weg is. Dan wil ik geen ruzie, en geen gemopper. Dan wil ik gezellig, romantisch, en gewoon. Dan wil ik een kopje koffie krijgen zonder er om te vragen, en iets samen doen. Dan wil ik geen ruzie met of over de kinderen.
Helaas, door de Humira gebeurt dat wel. Dan is ineens alles te veel, te zwaar, te somber.
Maar ik blijf positief, want de Humira DOET wel wat. Het psoriasis is bijna helemaal weg, en Ruurd voelt zich beter. Ik hoop dus maar dat bij de volgende prik, de bijwerkingen minder zullen zijn, en de werking groter.