Kijker, vervolg

Nou, daar was ze dan. Ik ken haar van school, weet dat ze in dezelfde situatie zit als ik, net gescheiden, en op zoek naar nieuwe woonruimte. Ook bij haar ging het nogal plotseling, al was er geen ander in het spel.
Samen met de makelaar liep ze een rondje in en om het huis. Geen idee wat ze gezegd hebben en wat ze er van vond. Ik heb het huis, en de buurt een beetje aangeprijst, al was dat niet echt nodig, want een goede vriendin van haar, is mijn buurvrouw. Verder geen idee van het resultaat. Ik begreep van de makelaar dat ze al meerdere huizen hebben bekeken samen, en dan leer je een pokerface te bewaren. Maar aan háár zou ik mijn huis wel willen verkopen.
We hebben nog gezamelijk koffie gedronken, en over ditjes en datjes gesproken.
Toen ze weg waren kwam bij mij de terugslag. Het is toch niet niets, je huis te verkopen. Zeker niet als het verplicht vrijwillig gebeurt. Het is een emotioneler gebeuren dan ik had ingeschat van te voren. Iemand die kritisch je huis door loopt. Het huis waar zovele voetstappen van mij in zitten, het huis waar ik zoveel liefde heb gegeven. Een huis is duidelijk meer dan een verzameling stenen. Het is mijn toevluchtsoord, mijn veilige haven. De plek waar mijn kinderen gemaakt en geboren zijn.
En toch... het is een goede beslissing geweest het huis te koop te zetten en er afscheid van te gaan nemen. Ik moet ook daarin opnieuw beginnen, en dat kan hier niet.