Naar

Sinds enige tijd had ik, hadden wij een paar jonge katten. Een zwarte, Puma, een zwartwitte, Muis, en een witte Dotty.
Zoals dat gaat met kleine katjes, ze worden groot, en ze gaan buiten spelen.

Vanmorgen miste ik Muis. En Muis daar had ik het grootste zwak voor. Ik heb de hele dag naarstig naar Muis gezocht, maar al vanaf vanmorgen er een naar gevoel bij gehad.
Zojuist hebben we haar gevonden, ze is vast komen zitten in een boom, tegenover ons huis. En is haar gestikt, opgehangen, geen idee hoe dat dan werkt. Haar buik zit vast, waarschijnlijk sinds vannacht.

De buurman heeft haar losgemaakt en in onze tuin begraven, samen met J, die er alleen naar kon kijken en dikke tranen huilde. Ik ook, maar meer in mijn hart dan zichtbaar.
Arme Muis. Je was een leuke kat. Ik zal je heel erg missen.
Puma en Dotty, die de hele dag onrustig waren, zijn na onze vondst en de begravenis rustig gaan slapen. Ze wisten het, zei J zeer treffend.

De buurman heeft ook de vork van de boom er af gezaagd, zodat er niet morgen, of volgende week, weer een kat in klem komt te zitten.

Verdrietig

Vanmorgen, ik alleen thuis, en eindelijk lekker bezig met een scrapwerk, gaat de bel. Een buurman komt vertellen dat er een jonge zwarte poes bij de dierenarts ligt. Ze is doodgereden.
Of wij er een missen.
Inderdaad, Zwartje heb ik gisteren de hele dag niet gezien, en dinsdagavond heb ik haar ook al gemist. Ik maakte me al ongerust, en weet diep van binnen gelijk dat het Zwartje moet zijn.
Dat gevoel wordt later nog bevestigd als ik zie dat de plek waar ze gevonden is, recht tegenover de ingang van de Boogerd is, waar wij wonen. Heel dicht bij dus.

Ik bel de dierenarts. De dierenartsenpraktijk zit naast de school van mijn kinderen, eigenlijk wil ik even gaan kijken als ik toch naar school ga. De dierenarts zegt dat ik dat beter niet kan doen. Haar koppie is niet meer herkenbaar. Op mijn, dan kan ik beter niet komen kijken, zegt hij Marrig dat moet je ook echt niet doen.
Helaas heb ik alleen zwarte katten, en kan ik haar alleen identificeren als ik haar koppie kan zien. Morgen gaat Ruurd kijken, hij kan het nl ook voelen aan haar vacht en aan haar staart. Zo heeft hij John Doe ook geidentificeerd.

Omdat Zwartje nog steeds niet gesignaleerd is, ga ik er vanuit dat ze dood is, en ben ik gewoon verdrietig. Ik weet ook niet hoe ik herhaling van die drama zou kunnen voorkomen. Ja de katten verbieden buiten te zijn, maar dat kan en wil ik ze niet aandoen.

Bij mijn vorige huis werden er geen katten meer doodgereden vanaf het moment dat ze niet meer door de voordeur naar buiten mochten. Ook al kwamen ze wel aan de voorkant van het huis, als ze niet door de voordeur de straat op schoten, waren ze kennelijk voorzichtiger.
Bij dit huis zou zo'n truc niet werken, ze kunnen alleen achter uit, waar een grote tuin en een rustige straat op ze wacht. De drukke straat is echt wel 10 m verder op. Buiten mijn blikveld zelfs.

Huisdieren een grote bron van vreugde, maar helaas ook van verdriet zo nu en dan.

de katten

Terug uit Praag een paar weken geleden, miste een van onze zwarte katten. De enige kater bij het stel. Een oproepje geplaatst op de plaatselijke advertentie cq veilingsite. ' Vermist, jonge zwarte kater' en het had effect. De eerste die belde had een jonge zwarte kat, met witte voetjes. En ook nog te jong. Onze kater is ongeveer een half jaar nu.
De tweede belde 2 weken geleden. Een jonge zwarte kat was een eind verder op gesignaleerd. Maar nog wel binnen de actieradius die katten en zeker katers, kunnen hebben. Ik met de kinderen, op de fiets (want mooi weer) er heen. De kat die daar op de bank lag, keek ons aan, en we waren er alle 4 van overtuigd dat het onze John Doe was. Ik heb nog wel een blik geworpen op het watermerk om het geslacht te controleren, maar omdat ik niet helemaal zeker was van het geslacht, en het koppie wel heel erg John Doe aandeed, toch mee genomen.
Ruurd controleerde bij thuiskomst ook het watermerk, en kwam tot de onstellende conclusie dat John Doe, ineens een Jane Doe was. We hebben de deur open gezet, en haar de keus gelaten. Ze is gebleven.

De advertentie heb ik laten staan, in de hoop dat John Doe, ook nog terug kwam.

Afgelopen donderdagochtend ging de telefoon, al om 8 uur smorgens. Of we nog steeds een zwarte kater miste. Want op het industrieterrein liep er een rond.
Ja, we misten er nog steeds een. Kwamen we kijken? Want dan sloten ze hem even op in de keuken.
Even wat kinderen naar school helpen, dan komen we.
Ik kon het niet afwachten, dus Ruurd ging voor het naar school gaan nog even kijken. En kwam terug met een jonge zwarte kater, die in alles sprekend lijkt op onze John Doe.
Alleen...hij is nu een jeweetwel kater. Omdat de hechtingen er nog in zitten, en die met 10 dagen zijn opgelost, kan het. Wat is er met hem gebeurd, en is het John Doe? Ik ben niet 100% overtuigd, wel 95 %. Hij doet te veel dingen die John Doe ook deed, zoals koffie drinken (zwarte)
Hij kruipt op schoot, bij mij! Ligt op zijn vaste plekje in de vensterbank, waar hij al lag vanaf hij zelf op tafel kon klimmen.De kans dat het John Doe is is erg groot.

De advertentie heb ik iig maar van de site gehaald. Straks belt er nog iemand, en gaat er weer iemand van ons kijken. Dan wonen straks alle zwarte katten uit Den Burg bij ons. Nu zijn het er 5, lijkt me genoeg.
Maar heeft u nog een zwarte kat over, u mag bellen...

Poezenmoeder

De kleine poesjes worden groot, en een van hen, toevallig de kleinste uit het nest, heeft van het weekeinde uitgevonden hoe het kattenluik werkt.
Wat zag ik nu vanmorgen gebeuren?

John Doe (zo heet hij) komt vanuit achter in de kamer aangerend, klimt door het kattenluik, en vliegt de tuin in. Moeders houdt hem scherp in de gaten, ze was net aan het eten, en twijfelde bij deze actie van haar zoon even, ging er uiteindelijk toch achteraan.
Eenmaal in de tuin, riep ze hem, met dat speciale keelgeluid dat moeder poezen maken als ze hun kinderen roepen. John Doe kwam aangehuppeld, en kreeg van zijn moeder op zijn donder. Hup naar binnen jij. En hoe hij ook draaide, en huppelde, hij kon niet anders dan zijn moeder naar binnen volgen. Ook al ging zij als eerste weer naar binnen. Alsof ze hem aan een onzichtbaar touwtje met zich mee trok.
Ik was diep onder de indruk, en aangenaam geraakt door de zorgzaamheid van moederpoes.

Vanavond bij het was opruimen, kwam John Doe weer aangestuiterd, door het kattenluik. Als een stuiterbal achter een paar blaadjes aan, en voor ik binnen was, stuiterde hij al voor me uit, door het kattenluik de kamer in. Zijn broertjes en zusje volgen zijn bewegingen met aandacht, maar maken geen aanstalten ook het kattenluik te proberen, ze vinden het nog erg eng.

we hebben 4 kleine poesjes...............

Die ineens behalve de kamer ook de rest van het huis hebben ontdekt, en, nog lastiger, ook de buitendeur. Omdat we een aantal bouwvakkers hebben rondlopen hier, en de tuin geheel aan de straat ligt, is dat een beetje lastig.
Gevolg, elke keer als er iemand binnenkomt struikelt die over 2, 3, of 4 poesjes die bij de deur zitten te wachten tot ze naar buiten kunnen. Een van de kleine hing net in de gordijnen bij de tuindeuren in de hoop via het raam naar buiten te kunnen:o)))
En bij gebrek aan buiten, vind je ze nu ook op de trap. Wat erg lastig is, daar de trap bedekt is met zwart hoogpolig tapijt, en de katjes net zo zwart zijn.
Gelukkig is Lea vrij, die de hele ochtend niets anders doet dan kittens tellen, en beknuffelen.

Zondagavond

He, welke kat is dat? vraagt vriendje vanavond na het eten terwijl hij de keuken aan het opruimen is. Kitty Zegt Lea, zonder aarzelen, waarop vriendje zich hardop afvraagt waar haar buik dan gebleven is.
Ineens is het hele huis in rep en roer. Jonge katten, ergens, maar waar. Boven, zoveel is duidelijk.
Uiteindelijk vinden we ze ergens achter de gordijnen. 3 roept Lea gelijk aan haar beide broers, en naar beneden waar haar oudste broer uithangt.

Het blijken er 4. 4 natte hoopjes wol, die achter het gordijn verstopt liggen. We verplaatsen ze toch maar, en nu liggen ze, samen met hun moeder, in een verhuisdoos te slapen.

Lea heeft gelijk haar zus, en haar tante gebeld om het heugelijke nieuws mee te delen. Het heeft toch altijd iets feestelijks, een geboorte. Of het nou mensenkinderen of kattenkinderen zijn.

Poes

Vandaag is mijn achterdeur weer dicht, en kan ik eindelijk een bres slaan in het uitzoeken en inpakken van de administratie. Die moet nog wel een beetje terug te vinden zijn, daar er ook belasting aangegeven moet worden.
De inhoud van mijn postbakjes uitgestalt op tafel.. Deze, toch niet klein, ligt al snel geheel vol met allerlei stapeltjes van papieren die niet weg, maar waar dan wel, opgeruimd moeten worden.

Om half twee ga ik de deur uit, om pas na 3 uur weer naar de tafel te kijken, om verder te gaan met uitzoeken en opruimen. De tafel staat in de zon, en boven op alle stapeltjes liggen, languit, twee zwarte poezen, te slapen in de zon. Op mijn vraag of ze weg willen, krijg ik twee zeer lome blikken, maar geen beweging.
Gelukkig voor hen, moet ik nog een keer de deur uit om nog een kind op te halen, en krijgen ze een uurtje respijt, dan zullen ze echter echt moeten vertrekken.