Afscheid

Gek hoe dingen kunnen lopen. Helemaal vol van een nieuw plan en een nieuw begin, moet er ineens ook afscheid genomen worden.
Afscheid van de droom samen oud te worden. Afscheid van het idee de rest van mijn leven in deze straat en dit huis te wonen. Ook afscheid van het huis zelf, al kan ik dat nog even uitstellen, of beter, kan ik dat nog even over een tijd uitsmeren.

Het nemen van afscheid schept ruimte. Ruimte voor nieuwe horizonten, nieuwe plannen, een nieuw leven.
En die nieuwe horizonten zijn er, en komen steeds dichterbij. Zo dichtbij dat ik bijna (met nadruk op bijna) terug schrik voor mijn eigen voortvarendheid.

Vanmorgen een goed gesprek met de hypotheekadviseur van de bank. Zij vond het een prachtig plan dat ik heb, en wist zeker dat er markt voor was. Omdat het een orienterend gesprek was, kon ze nog niet veel zinnigs zeggen over wat de bank zou kunnen doen, maar zo op het eerste gezicht, met de cijfers die ik wel kon overleggen, was ze niet negatief. Daar was het me uiteindelijk om te doen.
Nu nog iemand vinden die me wil en kan helpen met het schrijven van een goed bedrijfsplan. Er was laatst iemand die me vertelde dat ie er heel goed in was, maar wie was dat ook al weer???
Dan maar zelf eerst een opzetje maken. Gelukkig is Internet ook een goede bron van informatie.

Tenslotte was er vandaag nog 1 domper. Of beter een tegenslag(je) een van de oppaskindjes, die hier veel uren zou zijn, gaat toch niet komen. De moeder, die vanmiddag kwam kennis maken, schrok zo van de drukte en gedoe hier dat ze het niet aandurfde. Vooral de grote kinderen vond zij zeer imponerend. De dochter, van bijna een jaar, dacht daar heel anders over. Die maakte gelijk contact met mijn 17 jarige zoon, die daar zeer van gecharmeerd was.
Gelukkig hoef ik niet zelf voor vervanging van deze uren te zorgen, daar heb ik een gastouderbureau voor. Komt ook wel goed.