Iedereen die me een beetje kent weet dat ik dol ben op boeken, en dat mijn boekenkasten uitpuilen. Dat deden ze voor de verhuizing al, en nu nog meer, want al woon ik groter, ik schijn minder boekenkastruimte te hebben. Geen idee hoe het kan. Want elke mogelijke muur is tot boekenwand verandert.
Anyway, met de komst van een nieuwe inwoner bij ons, moet er weer geschoven worden met van alles, en dus ook met boeken. Dus heb ik de gelegenheid te baat genomen om niet aan de boeken aan inspectie te onderwerpen, (stuk gaat weg, ongelezen gaat naar de kringloop) maar ook op alfabet in de kast te zetten. Gevolg daarvan is dat ik nu midden in de westwing zit, omringd door boeken. Het meeste is uitgezocht, nu nog in de kast. Dat gaat nog een hele klus worden.
Ik worstel nog maar ff door voor de voldoening dat het straks weer netjes is.
Tot de volgende reorganisatie (die vast niet lang op zich laat wachten)
Posts tonen met het label Verhuizing. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Verhuizing. Alle posts tonen
zaterdag, april 11, 2009
vrijdag, september 26, 2008
Goed en minder goed
Gisteren had ik onverwacht een dag vrij. Met die extra vrije tijd kon ik gaan dozen legen, een kinderkamer opruimen, geboortekaartjes maken, of boekenkasten gaan herindelen.
Na enig nadenken bleek dat mijn hoofd het meest stond naar het herindelen van de boekenkasten, en het leeghalen van dozen.
Dus begon ik in de WestWing met het selecteren van boeken. De jeugdboeken krijgen een andere boekenkast dan de volwassenboeken en kinderboeken. Nu stond een deel bij de kinderboeken, en een deel bij de volwassenboeken.
Ik heb de ochtend besteed aan het herindelen van boekenkasten en het sorteren van dozen. Door de hoeveelheid dozen die er in de kamer stonden, kan ik niet dozen gelijk leeghalen, daarvoor moeten er eerst dozen weg.
Na het tillen van een zware doos met boeken van R wilde mijn buik en rug dat ik er mee ophield. Na even rust, heb ik nog een paar dozen uitgezocht, en leeggeruimd. Dat was geen zwaar werk, maar wel heerlijk, want weer dozen weg. En elke doos weg is er 1.
Om half 3 moest ik bij de tandarts zijn. Ik had een gaatje en na de kiespijn van een paar maanden geleden stond ik niet te springen om weer in de stoel te zitten. Het viel mee, het gaatje zat in een kies waar al een zenuwbehandeling in geweest is, zeer pijnlijk, en de zenuw is nog steeds niet helemaal dood, want het boren was nog steeds gevoelig op het pijnlijke af.
Maar nu zit alles weer goed en lig ik niet met kiespijn in het kraambed. Wel afgesproken om na de bevalling even een paar foto's te laten maken van die kies die me zo'n pijn heeft bezorgd. Want daar zit waarschijnlijk toch iets niet helemaal goed.
Weer thuis de post. Daar zat een brief bij van de advocaat van R. Hij probeert de alimentatie met zijn ex te regelen. Omdat R een aantal dagen in de week aan de overkant verblijft hebben we afgesproken dat ik de post open. Dat kost me nog altijd moeilijk omdat ik erg hecht aan briefgeheim, maar op aandringen van R doe ik het toch.
Het was een nare brief van de advocaat van de ex van R. In de tekst wordt er erg denigrerend gedaan over de langdurige ziekte van R. Hij heeft artritis psoriatica, en is daardoor soms maanden uitgeschakeld. Begin dit jaar is hij voor 60% gaan werken. Dat heeft concequenties voor zijn inkomen. In de brief van ex staat dat zij geen last kan hebben van de keren dat haar ex griep heeft. Zo gemeen.
Vreemd genoeg richt haar venijn zich hoofdzakelijk op mij. Waarom ik recht zou hebben om zijn inkomen, wat ik dan verdien, en waarom mijn ex geen alimentatie betaald (wat hij wel doet)
Wat ik niet begrijp is waarom ze zo graag financieel afhankelijk van R wil blijven. R wil alimentatie betalen voor zijn zoons, natuurlijk wil hij dat, maar dat moet wel in verhouding staan met zijn inkomen. Zijn draagkracht is lang niet zo groot als ze doet voorkomen. Nog zonder dat R iets voor mij of mijn kinderen betaald is zijn inkomen niet toereikend om het bedrag dat zij eist te betalen.
Dankzij het meerekenen van mijn inkomen komen we tot nog een redelijk bedrag. Waarbij hij altijd nog meer betaald voor zijn zoons dan ik krijg voor mijn kinderen. Het kan toch niet zo zijn dat wij moeten betalen, niet voor Tinus of mijn kinderen dingen kunnen betalen omdat haar kinderen voor gaan?
Ik weet niet wat wijsheid is, een procedure starten of haar gelijk geven. Het laatste is het goedkoopst, het voelt alleen verkeerd. Iemand die hard gilt krijgt haar zin. En zouden we er daarmee vanaf zijn? Ik vrees van niet.
Ik heb de brief weggelegd, en ben maar boodschappen gaan doen. oa gordijnhaken halen.
We hebben lekker gegeten, en daarna kinderen in bad, en ik gordijnen ophangen. Die heb ik laten maken voor een zeeeer zacht prijsje. En nu hangen er in de WestWing eindelijk gordijnen, van rood/bruine spijkerstof. Staat mooi en warm. Zodra ik het fototoestel weer heb uitgegraven en opgeladen zal ik er foto's van maken en plaatsen. Zo ook van de babykamer.
Zaterdag is kleine R jarig, die wordt dan al 5, dan wil ik de kamer weer min of meer op orde hebben. En moet ik het fototoestel gevonden hebben. Heb ik tussendoor nog even tijd om de banden te maken die de gordijnen vast moeten houden als ze open zijn (hoe heten die dingen ook weer)
Na enig nadenken bleek dat mijn hoofd het meest stond naar het herindelen van de boekenkasten, en het leeghalen van dozen.
Dus begon ik in de WestWing met het selecteren van boeken. De jeugdboeken krijgen een andere boekenkast dan de volwassenboeken en kinderboeken. Nu stond een deel bij de kinderboeken, en een deel bij de volwassenboeken.
Ik heb de ochtend besteed aan het herindelen van boekenkasten en het sorteren van dozen. Door de hoeveelheid dozen die er in de kamer stonden, kan ik niet dozen gelijk leeghalen, daarvoor moeten er eerst dozen weg.
Na het tillen van een zware doos met boeken van R wilde mijn buik en rug dat ik er mee ophield. Na even rust, heb ik nog een paar dozen uitgezocht, en leeggeruimd. Dat was geen zwaar werk, maar wel heerlijk, want weer dozen weg. En elke doos weg is er 1.
Om half 3 moest ik bij de tandarts zijn. Ik had een gaatje en na de kiespijn van een paar maanden geleden stond ik niet te springen om weer in de stoel te zitten. Het viel mee, het gaatje zat in een kies waar al een zenuwbehandeling in geweest is, zeer pijnlijk, en de zenuw is nog steeds niet helemaal dood, want het boren was nog steeds gevoelig op het pijnlijke af.
Maar nu zit alles weer goed en lig ik niet met kiespijn in het kraambed. Wel afgesproken om na de bevalling even een paar foto's te laten maken van die kies die me zo'n pijn heeft bezorgd. Want daar zit waarschijnlijk toch iets niet helemaal goed.
Weer thuis de post. Daar zat een brief bij van de advocaat van R. Hij probeert de alimentatie met zijn ex te regelen. Omdat R een aantal dagen in de week aan de overkant verblijft hebben we afgesproken dat ik de post open. Dat kost me nog altijd moeilijk omdat ik erg hecht aan briefgeheim, maar op aandringen van R doe ik het toch.
Het was een nare brief van de advocaat van de ex van R. In de tekst wordt er erg denigrerend gedaan over de langdurige ziekte van R. Hij heeft artritis psoriatica, en is daardoor soms maanden uitgeschakeld. Begin dit jaar is hij voor 60% gaan werken. Dat heeft concequenties voor zijn inkomen. In de brief van ex staat dat zij geen last kan hebben van de keren dat haar ex griep heeft. Zo gemeen.
Vreemd genoeg richt haar venijn zich hoofdzakelijk op mij. Waarom ik recht zou hebben om zijn inkomen, wat ik dan verdien, en waarom mijn ex geen alimentatie betaald (wat hij wel doet)
Wat ik niet begrijp is waarom ze zo graag financieel afhankelijk van R wil blijven. R wil alimentatie betalen voor zijn zoons, natuurlijk wil hij dat, maar dat moet wel in verhouding staan met zijn inkomen. Zijn draagkracht is lang niet zo groot als ze doet voorkomen. Nog zonder dat R iets voor mij of mijn kinderen betaald is zijn inkomen niet toereikend om het bedrag dat zij eist te betalen.
Dankzij het meerekenen van mijn inkomen komen we tot nog een redelijk bedrag. Waarbij hij altijd nog meer betaald voor zijn zoons dan ik krijg voor mijn kinderen. Het kan toch niet zo zijn dat wij moeten betalen, niet voor Tinus of mijn kinderen dingen kunnen betalen omdat haar kinderen voor gaan?
Ik weet niet wat wijsheid is, een procedure starten of haar gelijk geven. Het laatste is het goedkoopst, het voelt alleen verkeerd. Iemand die hard gilt krijgt haar zin. En zouden we er daarmee vanaf zijn? Ik vrees van niet.
Ik heb de brief weggelegd, en ben maar boodschappen gaan doen. oa gordijnhaken halen.
We hebben lekker gegeten, en daarna kinderen in bad, en ik gordijnen ophangen. Die heb ik laten maken voor een zeeeer zacht prijsje. En nu hangen er in de WestWing eindelijk gordijnen, van rood/bruine spijkerstof. Staat mooi en warm. Zodra ik het fototoestel weer heb uitgegraven en opgeladen zal ik er foto's van maken en plaatsen. Zo ook van de babykamer.
Zaterdag is kleine R jarig, die wordt dan al 5, dan wil ik de kamer weer min of meer op orde hebben. En moet ik het fototoestel gevonden hebben. Heb ik tussendoor nog even tijd om de banden te maken die de gordijnen vast moeten houden als ze open zijn (hoe heten die dingen ook weer)
donderdag, september 18, 2008
Boeken
Vandaag wat het D day, in die zin dat de aannemer een hele dag heeft gesjouwd met dozen van spullen die van mij zijn, en bij hem lagen opgeslagen.
Behalve boeken heeft de schat (want dat is het echt) ook dozen met babyuitzet uit zijn opslag gehaald.
De huiskamer staat nu vol, letterlijk,met dozen. Hoofdzakelijk boeken. Hoe selecteer je boeken. Welke boeken moeten wel in de kast en welke kunnen weg. Mijn hoofd staat naar weggooien, waar mee het risico groot, heel groot is, dat er te veel weg gaat. Aan de andere kant, er stond ook heel erg veel in.
De origamiboeken blijven, daar hoef ik niet over na te denken, die zijn me te dierbaar, en wil ik dus niet kwijt. Zo ook de verzameling Ariadnes, van toen het nog een handwerkblad was. Ik heb er, die zijn ouder dan ik.
Maar dan, wat blijft wel, en wat blijft niet. Moeilijke beslissing. Ik doe het wel op gevoel, dat is meestal goed. Voorzichtig, want als ik in zo'n stemming ben, is voor je het weet de hele huisraad verdwenen.
Behalve boeken heeft de schat (want dat is het echt) ook dozen met babyuitzet uit zijn opslag gehaald.
De huiskamer staat nu vol, letterlijk,met dozen. Hoofdzakelijk boeken. Hoe selecteer je boeken. Welke boeken moeten wel in de kast en welke kunnen weg. Mijn hoofd staat naar weggooien, waar mee het risico groot, heel groot is, dat er te veel weg gaat. Aan de andere kant, er stond ook heel erg veel in.
De origamiboeken blijven, daar hoef ik niet over na te denken, die zijn me te dierbaar, en wil ik dus niet kwijt. Zo ook de verzameling Ariadnes, van toen het nog een handwerkblad was. Ik heb er, die zijn ouder dan ik.
Maar dan, wat blijft wel, en wat blijft niet. Moeilijke beslissing. Ik doe het wel op gevoel, dat is meestal goed. Voorzichtig, want als ik in zo'n stemming ben, is voor je het weet de hele huisraad verdwenen.
maandag, september 08, 2008
Druk
Op het moment werk ik 2 banen. Ik pas op (van tot half 7 vanavond) en ik werk ik de particuliere thuiszorg. Dat is nog 3 dagen, en erg leuk werk, maar vreet wel energie.
Buiten dat is de verbouwing zo goed als klaar, en zijn we dus aan het inrichten. Klinkt makkelijker dan het is, alle spullen die al ruim een jaar staan opgeslagen moeten nu ook een plek krijgen in ons huis.
Bovendien moet er een babykamer/hoek gecreeerd worden.
Donderdag is R naar Ikea geweest en heeft daar het nodige aan kasten gehaald. Vorige week waren we al samen geweest, en dat heeft ook een serie kasten opgeleverd.
De WestWing is zo goed als ingericht, nog gordijnen ophangen en dan kan dat voorlopig er meer door. Ik wil nog goede gordijnen maken, maar dan moet ik eerst tegen de stof aanlopen. Een keer naar Alkmaar denk ik, naar de stoffenhal. Voor de babykamer moeten er toch ook nog gordijnen en lakentjes gemaakt worden.
De huiskamer is een heeeel ander verhaal. Daar is nog niet geschilderd, en omdat de muren wit waren, zijn ze niet echt mooi en fris meer. Om daar nou zo mooie meubels in te zetten, dat willen we eigenlijk niet.
Dus heeft R zaterdag bij de Gamma mooie verf gehaald. Net als in de WestWing, wit met een tintje geel. In de huiskamer is het net een tintje geler dan in de WestWing. Maar erg mooi, en fris. Gisteren 1 wand gedaan, omdat daar de (boeken)kasten voor moeten. Er zitten nu 3 boekenkasten in elkaar, de tv kast annex boekenkast moet nog aangeschaft worden, en dan kunnen de boeken weer in de kast. Dat is nog een hele klus voor mij, want ik wil ze er wel gelijk weer goed (lees alfabetisch) in hebben, bovendien moet ook nagekeken worden of alles er wel weer in moet. Dat had ik bij inpakken willen doen, maar I heeft in zo'n sneltreinvaart alles ingepakt, dat dat nog moet.
Terwijl R in de huiskamer bezig was, was ik bezig om alle scrap/origami/hobby spullen uit te zoeken, en in de ladenkast te stoppen. Het is gelukt, maar was een mega klus. Er komen nog een paar dozen uit de opslag, waardoor het kan zijn dat er nog geschoven moet worden. Ik heb het nu ook uitgesorteerd op spul voor mij, en spul dat ik ook met de kinderen kan gebruiken. En alle laden nu gelabeld. Wat op zich grappig was, want het tape van mijn labelmaker was steeds op, nu staan er dus ook kerstboompjes op de kast. Kinderen zijn er erg blij mee, want het is veel vrolijker dan het saaie transparant of wit dat moeders eerst gebruikte.
Beiden hebben we nu weer geloof dat het goed komt. We zijn er nog niet, we moeten nog heel erg veel. Maar er zit schot in, en de gedachte dat we het niet perfect krijgen voor Tinus is geboren, is ook een rustgevende.
In de tussentijd houd ik de WestWing schoon en opgeruimd. Nu alleen boven nog even een witte tornado laten gaan. Ik denk dat ik de tip van een internet vriendin maar ga aanhouden. Vanavond gaan we boven 1 uur opruimen met z'n allen, daarna laten we de boel de boel. Als we dat een paar dagen vol houden is boven weer spic en span, en moeten zelfs wij het opgeruimd kunnen houden.
Buiten dat is de verbouwing zo goed als klaar, en zijn we dus aan het inrichten. Klinkt makkelijker dan het is, alle spullen die al ruim een jaar staan opgeslagen moeten nu ook een plek krijgen in ons huis.
Bovendien moet er een babykamer/hoek gecreeerd worden.
Donderdag is R naar Ikea geweest en heeft daar het nodige aan kasten gehaald. Vorige week waren we al samen geweest, en dat heeft ook een serie kasten opgeleverd.
De WestWing is zo goed als ingericht, nog gordijnen ophangen en dan kan dat voorlopig er meer door. Ik wil nog goede gordijnen maken, maar dan moet ik eerst tegen de stof aanlopen. Een keer naar Alkmaar denk ik, naar de stoffenhal. Voor de babykamer moeten er toch ook nog gordijnen en lakentjes gemaakt worden.
De huiskamer is een heeeel ander verhaal. Daar is nog niet geschilderd, en omdat de muren wit waren, zijn ze niet echt mooi en fris meer. Om daar nou zo mooie meubels in te zetten, dat willen we eigenlijk niet.
Dus heeft R zaterdag bij de Gamma mooie verf gehaald. Net als in de WestWing, wit met een tintje geel. In de huiskamer is het net een tintje geler dan in de WestWing. Maar erg mooi, en fris. Gisteren 1 wand gedaan, omdat daar de (boeken)kasten voor moeten. Er zitten nu 3 boekenkasten in elkaar, de tv kast annex boekenkast moet nog aangeschaft worden, en dan kunnen de boeken weer in de kast. Dat is nog een hele klus voor mij, want ik wil ze er wel gelijk weer goed (lees alfabetisch) in hebben, bovendien moet ook nagekeken worden of alles er wel weer in moet. Dat had ik bij inpakken willen doen, maar I heeft in zo'n sneltreinvaart alles ingepakt, dat dat nog moet.
Terwijl R in de huiskamer bezig was, was ik bezig om alle scrap/origami/hobby spullen uit te zoeken, en in de ladenkast te stoppen. Het is gelukt, maar was een mega klus. Er komen nog een paar dozen uit de opslag, waardoor het kan zijn dat er nog geschoven moet worden. Ik heb het nu ook uitgesorteerd op spul voor mij, en spul dat ik ook met de kinderen kan gebruiken. En alle laden nu gelabeld. Wat op zich grappig was, want het tape van mijn labelmaker was steeds op, nu staan er dus ook kerstboompjes op de kast. Kinderen zijn er erg blij mee, want het is veel vrolijker dan het saaie transparant of wit dat moeders eerst gebruikte.
Beiden hebben we nu weer geloof dat het goed komt. We zijn er nog niet, we moeten nog heel erg veel. Maar er zit schot in, en de gedachte dat we het niet perfect krijgen voor Tinus is geboren, is ook een rustgevende.
In de tussentijd houd ik de WestWing schoon en opgeruimd. Nu alleen boven nog even een witte tornado laten gaan. Ik denk dat ik de tip van een internet vriendin maar ga aanhouden. Vanavond gaan we boven 1 uur opruimen met z'n allen, daarna laten we de boel de boel. Als we dat een paar dagen vol houden is boven weer spic en span, en moeten zelfs wij het opgeruimd kunnen houden.
zondag, augustus 31, 2008
Ikea
De Westwing is bijna klaar, en mag worden ingericht. Er hoeft alleen nog een keukenblok geplaatst, en de mankementen (die je pas merkt bij gebruik) moeten nog worden nagelopen, verder is hij gebruiksklaar. Dus zijn we vorige week zondag begonnen met inrichten. Natuurlijk veel meer werk dan we hadden gedacht, bovendien ben ik toch minder snel en rissig dan ik wil. Mijn buik protesteert heftig als ik te veel doe, of te lang doorga, en daar luister ik echt wel naar.
Na zondag, was de westwing half ingericht, en de huiskamer half ontmanteld. Doodongelukkig word ik daar van. Als je ook nog weet dat de bovenverdieping ook in een staat van halve inrichting verkeerd, kan je je voorstellen dat ik echt ongelukkig werd. Zeker toen iedereen me ging vertellen dat ik rustig aan moest doen.
Gelukkig viel toen de nieuwe Ikea gids op de mat. Daarin stonden precies de boekenkasten die ik mooi vind, nog goedkoper dan zelfmaken (wat de bedoeling was) en besloten R en ik, na heel wat heen en weer gepraat en verandering van plannen, dat we zaterdag, samen naar Ikea zouden gaan.
Gewapend met de Ikeagids, een briefje met alle maten, een goed humeur (maar dat hebben we eigenlijk altijd als we samen op pad zijn) vertrokken we met de boot van 12 uur, richting Ikea. Beetje laat, maar de kinderen werden pas om 11 uur door hun vader opgehaald, dus eerder ging niet.
Tegen half 2 waren we bij Ikea. We besloten eerst een rondje te doen, en dan te gaan zitten lunchen en rekenen.
Niet op het prioriteiten lijstje, maar wel in het begin van de showroom, vonden we banken. Nou is er bij Ikea een serie banken en fauteuil die ik niet mooi vind, maar die zo ongelooflijk lekker zitten, dat ik er elke keer als we bij Ikea zijn, even in moet zitten. Laat die serie er nu ook in het roze staan. Nog lichter roze dan op de site, gewoon mooi.Zelfs R vond de bank mooi, na even puzzelen en proefzitten, besloten we voor een chaise longe en een fauteuil. Dat lijkt ons het mooist in onze kamer, en het meest praktisch. De chaise longe in het roze, de stoel in zwart wit.
Toen dat achter de rug was, de boekenkasten. Wat we zochten was snel gevonden, en we besloten niet alles in 1 keer mee te nemen, dus de juiste nummers opgeschreven, en op zoek naar een tafel.
R is helemaal weg van een Norden tafel. Die hebben we en staat nu in de Westwing. De bedoeling was dat er een zelfde tafel bij zou komen. Want waarom zou je verder zoeken als iemand er helemaal verliefd op is niet waar?! Echter, die tafel in de maat die wij wilden, was er niet meer in de kleur (berkenfineer) die wij wilden, alleen in wit, en die vonden we geen van beiden mooi. Toen vonden we een Bjursta, bijna het zelfde, iets smaller (5 cm) en met 2 bladen er tussen ipv 1, maar kwa uiterlijk toch wel erg gelijkend. Die is het dus uiteindelijk geworden.
Toen stoelen. Erg leuk is dat, want behalve dat een stoel lekker moet zitten en stevig moet zijn, vind ik ook dat ie betaalbaar moet zijn. Tot mijn stomme verbazing zag ik een eetkamerstoel staan, die per stuk (ik dacht nog even dat het per 4 was ofzo) 159 euro moet kosten. Waarschijnlijk vanwege het materiaal waar hij van gemaakt is, of want hij zat niet bijzonder lekker, en ook kwa uiterlijk vond ik hem niet bijzonder. Wel mooi, maar niet bijzonder.
R is nog veel kritischer dan ik. Bovendien heeft hij lange benen waardoor stoelen snel niet lekker zitten. Gelukkig vonden we er 1 die we beiden prettig vonden, voor een leuk prijsje. We besloten er een paar (6) mee naar huis te nemen, voor bij de tafel in de huiskamer, en als ze op termijn echt bevallen, halen we er meer. Vorig jaar hebben we nl 12 stoelen gekocht bij Ikea, kant en klaar, die eigenlijk allemaal stuk zijn inmiddels. Niet door ruw gebruik, maar door constructie foutje? We zijn dus iets voorzichtiger geworden.
Na de eetkamers, was het de beurt aan kinderland en de lunch.
Bij de lunch zitten rekenen wat we nou precies wilden, en daar een lijstje van gemaakt, en op naar beneden. Nou kunnen wij het magazijn nooit helemaal ongeschonden door komen, dus werden er ook dingen als een vergiet, batterijen, cadeautjes voor zus en kinderen, meegenomen.
Daar waar we de meubels moesten inladen bleek dat 1 ding wat we wilden hebben, niet in het magazijn te vinden was, alleen in de showroom. We splitsten, ik ging weer naar boven, en R ging beneden de meubels inladen. Eenmaal boven bleek dat we toch beneden in het magazijn moesten zijn (wat een gezeur) en kon ik met lege kar weer naar beneden.
Daar moesten we passen en meten om te zien of alles in onze auto zou passen (inmiddels is dat de Zafira, maar dat verhaal vertel ik later nog wel) Terwijl R de auto ging opmeten, maakte ik een prioriteiten lijstje. De huiskamer kon, behalve tafel en stoelen, nog wel wachten. De Westwing niet. Daarvoor hadden we een boekenkast nodig, een trofastkast en een nog een ander model boekenkast, en bakken. Daarmee zal ik, vermoedelijk, voldoende opbergruimte hebben voor al het speelgoed, en is de ruimte genoeg aangekleed om niet meer overdreven hol te klinken.
Dus in plaats van http://www.ikea.com/nl/nl/catalog/products/00071356, 1 tv meubel en 5 kleine boekenkasten, besloten we tot een kleinere hoeveelheid, en nog een rondje Ikea volgende week, maar dan zonder mij :o))
De tafel die we hadden uitgezocht konden we niet vinden in het magazijn, die moesten we ophalen bij de afhalen goederen. Terwijl R dat aan het regelen was, sleepte ik wat stoelen naar onze kar. De kar was te zwaar om te rijden, dus was het makkelijker 3 keer heen en weer te lopen met 2 stoelen.
Terwijl ik daar mee bezig was zat een egyptisch uitziende meneer vlak naast waar onze kar stond ook op iemand te wachten. Toen alles op de kar stond, zei hij tegen mij: Nou jullie nemen ook veel mee. Waarop ik meldde dat we heel ikea leegkochten en er voor anderen niets over bleef.
We hebben het nog even over de auto gehad die we bij ons hadden, en over de drukte daar, gewoon een gezellig kletspraatje dus.
Toen R terug kwam, vroeg ik hem of de boekenkast voor I ook nog mee kon. Voor R kon antwoorden, zei deze meneer Nee, dat past niet meer. R keek lichtelijk verbaasd, maar ik schoot in de lag. Ja, zegt de meneer, tegen R, jij zegt het niet, dus ik zal je een beetje helpen.
De kast voor I paste inderdaad niet meer in auto:o)
Het was een heel gepuzzel om alles in de auto te passen. Ondanks de behoorlijke reuma die R heeft is hij toch ongelooflijk sterk, want hij sleepte dozen de auto in, waar ik totaal geen beweging in kreeg.
Voor het afhalen goederen moet je een stukje rijden. Onderweg van de Ikea naar de dependance werden we behoorlijk grof ingehaald door iemand in een zwarte auto. Deze zwarte auto bleek ook goederen te willen afhalen. R zette mij voor de deur af, terwijl hij de auto parkeerde, want zei hij, dan ben je die zwarte auto weer voor.
Binnen werd ik dan ook heel vuil aangekeken, maar de zwarte auto moest echt zijn beurt afwachten.
Met enig passen en meten paste de tafel ook nog in de Zafira en konden we naar huis.
Boot half 8 terug. Later dan we wilden, maar met een lading spullen. Tafel en stoelen zijn al in elkaar gezet. Vanmiddag, als alle pubers die hier in huis liggen te slapen zijn uitgeslapen gaan de kasten voor de Westwing in elkaar,en kunnen er dozen leeg.
Verhuizen zal nooit mijn favoriete bezigheid zijn, maar ik krijg er nu wel weer vertrouwen in, dat ik ooit weer een gestroomlijnd huishouden heb.
Na zondag, was de westwing half ingericht, en de huiskamer half ontmanteld. Doodongelukkig word ik daar van. Als je ook nog weet dat de bovenverdieping ook in een staat van halve inrichting verkeerd, kan je je voorstellen dat ik echt ongelukkig werd. Zeker toen iedereen me ging vertellen dat ik rustig aan moest doen.
Gelukkig viel toen de nieuwe Ikea gids op de mat. Daarin stonden precies de boekenkasten die ik mooi vind, nog goedkoper dan zelfmaken (wat de bedoeling was) en besloten R en ik, na heel wat heen en weer gepraat en verandering van plannen, dat we zaterdag, samen naar Ikea zouden gaan.
Gewapend met de Ikeagids, een briefje met alle maten, een goed humeur (maar dat hebben we eigenlijk altijd als we samen op pad zijn) vertrokken we met de boot van 12 uur, richting Ikea. Beetje laat, maar de kinderen werden pas om 11 uur door hun vader opgehaald, dus eerder ging niet.
Tegen half 2 waren we bij Ikea. We besloten eerst een rondje te doen, en dan te gaan zitten lunchen en rekenen.
Niet op het prioriteiten lijstje, maar wel in het begin van de showroom, vonden we banken. Nou is er bij Ikea een serie banken en fauteuil die ik niet mooi vind, maar die zo ongelooflijk lekker zitten, dat ik er elke keer als we bij Ikea zijn, even in moet zitten. Laat die serie er nu ook in het roze staan. Nog lichter roze dan op de site, gewoon mooi.Zelfs R vond de bank mooi, na even puzzelen en proefzitten, besloten we voor een chaise longe en een fauteuil. Dat lijkt ons het mooist in onze kamer, en het meest praktisch. De chaise longe in het roze, de stoel in zwart wit.
Toen dat achter de rug was, de boekenkasten. Wat we zochten was snel gevonden, en we besloten niet alles in 1 keer mee te nemen, dus de juiste nummers opgeschreven, en op zoek naar een tafel.
R is helemaal weg van een Norden tafel. Die hebben we en staat nu in de Westwing. De bedoeling was dat er een zelfde tafel bij zou komen. Want waarom zou je verder zoeken als iemand er helemaal verliefd op is niet waar?! Echter, die tafel in de maat die wij wilden, was er niet meer in de kleur (berkenfineer) die wij wilden, alleen in wit, en die vonden we geen van beiden mooi. Toen vonden we een Bjursta, bijna het zelfde, iets smaller (5 cm) en met 2 bladen er tussen ipv 1, maar kwa uiterlijk toch wel erg gelijkend. Die is het dus uiteindelijk geworden.
Toen stoelen. Erg leuk is dat, want behalve dat een stoel lekker moet zitten en stevig moet zijn, vind ik ook dat ie betaalbaar moet zijn. Tot mijn stomme verbazing zag ik een eetkamerstoel staan, die per stuk (ik dacht nog even dat het per 4 was ofzo) 159 euro moet kosten. Waarschijnlijk vanwege het materiaal waar hij van gemaakt is, of want hij zat niet bijzonder lekker, en ook kwa uiterlijk vond ik hem niet bijzonder. Wel mooi, maar niet bijzonder.
R is nog veel kritischer dan ik. Bovendien heeft hij lange benen waardoor stoelen snel niet lekker zitten. Gelukkig vonden we er 1 die we beiden prettig vonden, voor een leuk prijsje. We besloten er een paar (6) mee naar huis te nemen, voor bij de tafel in de huiskamer, en als ze op termijn echt bevallen, halen we er meer. Vorig jaar hebben we nl 12 stoelen gekocht bij Ikea, kant en klaar, die eigenlijk allemaal stuk zijn inmiddels. Niet door ruw gebruik, maar door constructie foutje? We zijn dus iets voorzichtiger geworden.
Na de eetkamers, was het de beurt aan kinderland en de lunch.
Bij de lunch zitten rekenen wat we nou precies wilden, en daar een lijstje van gemaakt, en op naar beneden. Nou kunnen wij het magazijn nooit helemaal ongeschonden door komen, dus werden er ook dingen als een vergiet, batterijen, cadeautjes voor zus en kinderen, meegenomen.
Daar waar we de meubels moesten inladen bleek dat 1 ding wat we wilden hebben, niet in het magazijn te vinden was, alleen in de showroom. We splitsten, ik ging weer naar boven, en R ging beneden de meubels inladen. Eenmaal boven bleek dat we toch beneden in het magazijn moesten zijn (wat een gezeur) en kon ik met lege kar weer naar beneden.
Daar moesten we passen en meten om te zien of alles in onze auto zou passen (inmiddels is dat de Zafira, maar dat verhaal vertel ik later nog wel) Terwijl R de auto ging opmeten, maakte ik een prioriteiten lijstje. De huiskamer kon, behalve tafel en stoelen, nog wel wachten. De Westwing niet. Daarvoor hadden we een boekenkast nodig, een trofastkast en een nog een ander model boekenkast, en bakken. Daarmee zal ik, vermoedelijk, voldoende opbergruimte hebben voor al het speelgoed, en is de ruimte genoeg aangekleed om niet meer overdreven hol te klinken.
Dus in plaats van http://www.ikea.com/nl/nl/catalog/products/00071356, 1 tv meubel en 5 kleine boekenkasten, besloten we tot een kleinere hoeveelheid, en nog een rondje Ikea volgende week, maar dan zonder mij :o))
De tafel die we hadden uitgezocht konden we niet vinden in het magazijn, die moesten we ophalen bij de afhalen goederen. Terwijl R dat aan het regelen was, sleepte ik wat stoelen naar onze kar. De kar was te zwaar om te rijden, dus was het makkelijker 3 keer heen en weer te lopen met 2 stoelen.
Terwijl ik daar mee bezig was zat een egyptisch uitziende meneer vlak naast waar onze kar stond ook op iemand te wachten. Toen alles op de kar stond, zei hij tegen mij: Nou jullie nemen ook veel mee. Waarop ik meldde dat we heel ikea leegkochten en er voor anderen niets over bleef.
We hebben het nog even over de auto gehad die we bij ons hadden, en over de drukte daar, gewoon een gezellig kletspraatje dus.
Toen R terug kwam, vroeg ik hem of de boekenkast voor I ook nog mee kon. Voor R kon antwoorden, zei deze meneer Nee, dat past niet meer. R keek lichtelijk verbaasd, maar ik schoot in de lag. Ja, zegt de meneer, tegen R, jij zegt het niet, dus ik zal je een beetje helpen.
De kast voor I paste inderdaad niet meer in auto:o)
Het was een heel gepuzzel om alles in de auto te passen. Ondanks de behoorlijke reuma die R heeft is hij toch ongelooflijk sterk, want hij sleepte dozen de auto in, waar ik totaal geen beweging in kreeg.
Voor het afhalen goederen moet je een stukje rijden. Onderweg van de Ikea naar de dependance werden we behoorlijk grof ingehaald door iemand in een zwarte auto. Deze zwarte auto bleek ook goederen te willen afhalen. R zette mij voor de deur af, terwijl hij de auto parkeerde, want zei hij, dan ben je die zwarte auto weer voor.
Binnen werd ik dan ook heel vuil aangekeken, maar de zwarte auto moest echt zijn beurt afwachten.
Met enig passen en meten paste de tafel ook nog in de Zafira en konden we naar huis.
Boot half 8 terug. Later dan we wilden, maar met een lading spullen. Tafel en stoelen zijn al in elkaar gezet. Vanmiddag, als alle pubers die hier in huis liggen te slapen zijn uitgeslapen gaan de kasten voor de Westwing in elkaar,en kunnen er dozen leeg.
Verhuizen zal nooit mijn favoriete bezigheid zijn, maar ik krijg er nu wel weer vertrouwen in, dat ik ooit weer een gestroomlijnd huishouden heb.
woensdag, september 12, 2007
Thuis
Toen ik vanavond voor de zoveelste keer de trap op liep om de opgevouwen was naar boven te brengen, drong het ineens tot me door.
Dit is mijn thuis. Het huis waar ik me prettig voel, waar ik mijn plekje gevonden heb.
Ik dacht even terug aan al die keren dat ik een andere trap met was in mijn handen was beklommen, en het koste me zowaar moeite die trap voor de geest te halen. Ik heb, eindelijk, mijn plekje weer gevonden.
Natuurlijk, in het oude huis kende ik iedere scheur, iedere kraak van de trap (en hoe die te vermijden) zover is het hier nog niet, ik kom nog wel eens voor verrassingen te staan. Ook schrik ik wel eens van een deur die hard dicht slaat, en dat blijkt dan bij de buren te zijn.
Thuis is het nu wel. Mijn thuis, ons thuis.
Dit is mijn thuis. Het huis waar ik me prettig voel, waar ik mijn plekje gevonden heb.
Ik dacht even terug aan al die keren dat ik een andere trap met was in mijn handen was beklommen, en het koste me zowaar moeite die trap voor de geest te halen. Ik heb, eindelijk, mijn plekje weer gevonden.
Natuurlijk, in het oude huis kende ik iedere scheur, iedere kraak van de trap (en hoe die te vermijden) zover is het hier nog niet, ik kom nog wel eens voor verrassingen te staan. Ook schrik ik wel eens van een deur die hard dicht slaat, en dat blijkt dan bij de buren te zijn.
Thuis is het nu wel. Mijn thuis, ons thuis.
Een plek waar ik me veilig voel, waar ik mijn eigen ik niet hoef te verstoppen. Waar er gelachen wordt (veel) en gehuild (soms). Een plek waar ik, wij, gelukkig zijn.
maandag, september 10, 2007
nog een voet...
Vandaag de laatste behang van de muren gescheurd. Ik was helemaal teleurgesteld toen het klaar was. Lekker werk :o))
Daarna alle gaten gevuld, vriendje was zo lief om het kozijn te schuren. En toen kon de eerste kwast op de muur. Helaas, het was inmiddels 14.50, en om half 4 moest ik weer bij 2 scholen tegelijk staan.
Eerst maar eens wat opgeruimd. Dat was het moment dat ik de volgende ' voet in de aarde' tegen kwam. Onder het tapijt, zat een raar plekje, nadere inspectie liet zien dat er gewoon een gat zat, waarschijnlijk door de vloer heen geboord, mislukt en de brokstukken weer terug gegooid. Kleed erover, niets meer van te zien.
We hadden het niet eerder opgemerkt omdat Ilja zijn bed er precies over heen viel. Moet ik het nu opknappen, of kan ik het, voorlopig, zo laten.
Na lang aarzelen toch maar even de aannemer gebeld, die zo vriendelijk was om vanavond even te komen kijken.
Omdat we volgend voorjaar, met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid, gaan verbouwen, is het het beste om het voor nu gewoon zo te laten. Even beetje schuiven met de meubels zodat de poot van het bureau niet precies in dat gat terecht komt.
Tijdens de verbouwing kunnen we stucken, gaten vullen, en nog meer opknappen, dan zijn alle mannen, van alle mogelijke bouwkundige kwaliteiten hier toch weken aanwezig.
Voor nu, smeer ik er roze en witte verf op (veel wit, weinig roze). Misschien morgen al wel een begin maken..................
zondag, september 09, 2007
Kamertje
Zoals ikvorige week al meldde, is Ilja verhuist. Omdat het huis behoefte heeft aan een logeerkamer annex kantoor annex scrapkamer, was al snel het plan geboren om dat in de kamer van Ilja te realiseren.
Dus toen vorige week iemand op een avond de termostaat van de CV kwam installeren, en daarom in Ilja zijn kamer moest zijn, ben ik begonnen met leegruimen.
Dat dit meer voeten in de aarde had dan het op het eerste gezicht leek, had ik al verwacht, maar zoveel voeten....
Het bed eruit, was al een hele verbetering. Vaste lezers van die blog herinneren zich vast nog wel het giga dekbed dat ik voor Ilja had gemaakt, nou dat heeft een giga bed erbij gekregen, wat zijn hele kamer vulde. Dat er uit maakte dus al een wereld van verschil. Maar dan al zijn spullen inpakken. Los van het werk, ging het me ook niet in mijn koude kleren zitten. Het maakt het wel erg definitief allemaal, wat het natuurlijk op voorhand al was, maar goed. De navelstreng is erg taai zullen we maar zeggen.
Het volgende waar ik tegen aan liep was dat de kamer, eenmaal leeg, wel erg uitgewoond eruit zag. Afgebladderd behang, en viezig. En waarschijnlijk door de lange leegstand van het huis ,dus niet gestookt, ook hier en daar schimmelig.
Niet alleen herinrichten, maar toch ook schilderen. Eerst dachten we te gaan behangen, maar daar zijn we van terug gekomen. De muren gaan wit, het plafond gaat wit, en het kozijn gaat heeeeeeel zacht .... roze natuurlijk :o))
Zaterdag stond in het teken van leeghalen, en vandaag wilde ik gaan schilderen. Maar helaas, de volgende voet in de aarde maakte dat er toch nog behang gestoken moest worden. Nog meer, want gisteren middag/avond, zijn we gedrieen aan het trekken en scheuren geweest. Ik ben dus al de hele middag aan het behang scheuren. Echt vervelend is het niet, maar wel vermoeiend. Maar met een lekker CDtje op best aangenaam werk.
Met een roller kan ik niet werken heb ik gemerkt (overal zat verf, behalve op de muur) dus morgen ff een blokwitter kopen, en een bakje voor de verf, dan kan ik los.
Dus toen vorige week iemand op een avond de termostaat van de CV kwam installeren, en daarom in Ilja zijn kamer moest zijn, ben ik begonnen met leegruimen.
Dat dit meer voeten in de aarde had dan het op het eerste gezicht leek, had ik al verwacht, maar zoveel voeten....
Het bed eruit, was al een hele verbetering. Vaste lezers van die blog herinneren zich vast nog wel het giga dekbed dat ik voor Ilja had gemaakt, nou dat heeft een giga bed erbij gekregen, wat zijn hele kamer vulde. Dat er uit maakte dus al een wereld van verschil. Maar dan al zijn spullen inpakken. Los van het werk, ging het me ook niet in mijn koude kleren zitten. Het maakt het wel erg definitief allemaal, wat het natuurlijk op voorhand al was, maar goed. De navelstreng is erg taai zullen we maar zeggen.
Het volgende waar ik tegen aan liep was dat de kamer, eenmaal leeg, wel erg uitgewoond eruit zag. Afgebladderd behang, en viezig. En waarschijnlijk door de lange leegstand van het huis ,dus niet gestookt, ook hier en daar schimmelig.
Niet alleen herinrichten, maar toch ook schilderen. Eerst dachten we te gaan behangen, maar daar zijn we van terug gekomen. De muren gaan wit, het plafond gaat wit, en het kozijn gaat heeeeeeel zacht .... roze natuurlijk :o))
Zaterdag stond in het teken van leeghalen, en vandaag wilde ik gaan schilderen. Maar helaas, de volgende voet in de aarde maakte dat er toch nog behang gestoken moest worden. Nog meer, want gisteren middag/avond, zijn we gedrieen aan het trekken en scheuren geweest. Ik ben dus al de hele middag aan het behang scheuren. Echt vervelend is het niet, maar wel vermoeiend. Maar met een lekker CDtje op best aangenaam werk.
Met een roller kan ik niet werken heb ik gemerkt (overal zat verf, behalve op de muur) dus morgen ff een blokwitter kopen, en een bakje voor de verf, dan kan ik los.
zondag, augustus 26, 2007
Opruumd deel 2
Zoals veel grootgezin moeder (en misschien anderen ook wel) had ik op zolder een soort van verzamelplaats van kleding en speelgoed dat nog wel eens van pas kwam ' voor de volgende'
Tijdens mijn verhuizing heb ik het speelgoed goeddeels uitgezocht, en geelimineerd wat stuk was, of gewoon niet leuk meer. Aan de kleding ben ik toen, door tijd gebrek, en andere dingen, niet toegekomen. Dat lag op zolder niet in de weg, en uiteindelijk zat het in vacuum zakken.
Tijdens de verhuizing is van de meeste zakken het vacuum verbroken, en dus lagen er een stapel zakken in de hoek van de garage. Nog steeds niemand in de weg.
Vorige week hebben we de garage her ingedeeld, met de bedoeling voorlopig het Origami-, scrapbook- en handwerk materiaal toegankelijk te maken. Dit is gelukt, alleen, er lagen nu een stapel zakken met kleding voor.
Omdat het bloed kruipt waar het niet gaan kan, en ik heeeeeel erg graag weer wil gaan scrappen, moesten die zakken dus leeg en weg. Maar die zakken zijn gevuld met de kleding van mijn kinderen, de eerste jurkjes van mijn dochter, het verjaardagspak van mijn oudste zoon, mijn eigen eerste jurkjes enz.enz. Dat kan dus niet zomaar weggegooid/gegeven.
Vanmiddag wilde ik wat scrapbook materiaal pakken, toen ik die zakken weer tegen kwam. En ineens was het moment daar, de zakken moesten nu uitgezocht worden.
Vorige week had ik al bedacht dat ik voor alle 6 mijn kinderen een verhuisdoos vol met dierbare kleding zou maken. Inclusief hun eigen eerste lakentje, en eerste babytruitje.
Het was een ' trip down memorie lane' emotioneel soms, maar niet verkeerd. Voor alle kinderen staat er nu een doos met dierbaar spul in de garage klaar, te wachten tot ze die willen hebben. Rafael wilde nu al, die vond het prachtig, al zijn te kleine kleertjes. Grappig genoeg wist hij van dingen zelf dat ze van hem geweest waren. Ook Lea was enthousiast. De oudste 3 zal het op dit moment niet zoveel uitmaken, maar ik denk dat die ook wel vertederd kijken als ze ooit de doos openen, en hun eigen eerste kleertjes tegen komen.
In ieder geval, de scrapspullen zijn nu weer bereikbaar. Er zijn 6 grote zakken naar de kleding inzameling gebracht. Er staat er nog 1 in de garage te wachten op bericht van de voedselbank of er nog iemand een babyuitzet nodig heeft.
Tijdens mijn verhuizing heb ik het speelgoed goeddeels uitgezocht, en geelimineerd wat stuk was, of gewoon niet leuk meer. Aan de kleding ben ik toen, door tijd gebrek, en andere dingen, niet toegekomen. Dat lag op zolder niet in de weg, en uiteindelijk zat het in vacuum zakken.
Tijdens de verhuizing is van de meeste zakken het vacuum verbroken, en dus lagen er een stapel zakken in de hoek van de garage. Nog steeds niemand in de weg.
Vorige week hebben we de garage her ingedeeld, met de bedoeling voorlopig het Origami-, scrapbook- en handwerk materiaal toegankelijk te maken. Dit is gelukt, alleen, er lagen nu een stapel zakken met kleding voor.
Omdat het bloed kruipt waar het niet gaan kan, en ik heeeeeel erg graag weer wil gaan scrappen, moesten die zakken dus leeg en weg. Maar die zakken zijn gevuld met de kleding van mijn kinderen, de eerste jurkjes van mijn dochter, het verjaardagspak van mijn oudste zoon, mijn eigen eerste jurkjes enz.enz. Dat kan dus niet zomaar weggegooid/gegeven.
Vanmiddag wilde ik wat scrapbook materiaal pakken, toen ik die zakken weer tegen kwam. En ineens was het moment daar, de zakken moesten nu uitgezocht worden.
Vorige week had ik al bedacht dat ik voor alle 6 mijn kinderen een verhuisdoos vol met dierbare kleding zou maken. Inclusief hun eigen eerste lakentje, en eerste babytruitje.
Het was een ' trip down memorie lane' emotioneel soms, maar niet verkeerd. Voor alle kinderen staat er nu een doos met dierbaar spul in de garage klaar, te wachten tot ze die willen hebben. Rafael wilde nu al, die vond het prachtig, al zijn te kleine kleertjes. Grappig genoeg wist hij van dingen zelf dat ze van hem geweest waren. Ook Lea was enthousiast. De oudste 3 zal het op dit moment niet zoveel uitmaken, maar ik denk dat die ook wel vertederd kijken als ze ooit de doos openen, en hun eigen eerste kleertjes tegen komen.
In ieder geval, de scrapspullen zijn nu weer bereikbaar. Er zijn 6 grote zakken naar de kleding inzameling gebracht. Er staat er nog 1 in de garage te wachten op bericht van de voedselbank of er nog iemand een babyuitzet nodig heeft.
zondag, augustus 19, 2007
Opruumd...
Omdat we met te weinig man hebben verhuisd; omdat we gaan verbouwen en dus een deel van onze spullen opslaan; omdat we het druk hebben en omdat er heeeel veel dingen leuker, gezelliger en aangenamer zijn dan dozen uitzoeken, stonden er nog steeds een heleboel dozen, door elkaar, onuitgezocht in de garage.
Omdat de plannen die we hadden voor vandaag geen doorgang konden vinden, hebben we vandaag, droog en zonnig weer, doorgezet en eerst de garage leeg geruimd. Dat ging vrij voorspoedig, dus ik had goede hoop dat het ook snel allemaal op zijn plek stond.
Misgegokt, die klus nam een paar uur in beslag, maar nu zijn de spullen uitgezocht, staan soort bij soort bij elkaar, en, niet onbelangijk. Ik kan weer bij mijn scrapspullen, Origamipapier en Origami boeken, daarbij staan alle spullen voor de naaimachine op de greep. In een kast.
Tja dat er nu weer 6 verhuisdozen in de huiskamer staan, en 2 boven, daaaar hebben we het maar even niet over.
Omdat de plannen die we hadden voor vandaag geen doorgang konden vinden, hebben we vandaag, droog en zonnig weer, doorgezet en eerst de garage leeg geruimd. Dat ging vrij voorspoedig, dus ik had goede hoop dat het ook snel allemaal op zijn plek stond.
Misgegokt, die klus nam een paar uur in beslag, maar nu zijn de spullen uitgezocht, staan soort bij soort bij elkaar, en, niet onbelangijk. Ik kan weer bij mijn scrapspullen, Origamipapier en Origami boeken, daarbij staan alle spullen voor de naaimachine op de greep. In een kast.
Tja dat er nu weer 6 verhuisdozen in de huiskamer staan, en 2 boven, daaaar hebben we het maar even niet over.
dinsdag, mei 01, 2007
Toch spijt
Tijdens de verhuizing heb ik heeeel erg veel weggedaan. En zoals te doen verwachten, als ik in de weggooi modes sta, gaat er meer weg dan de bedoeling was.
Zo heb ik, tijdens de grote chaos, op het moment dat ik het echt niet meer zag zitten, mijn hele verzameling van het tijdschrift Kinderen weg gedaaan, zonder nakijken op patronen. Dat had ik niet moeten doen, ik heb er gewoon spijt van.
Gisteren, op de Koninginnedag nog gezocht of ik er een paar kon vinden, maar helaas, geen geluk.
Ach, wie is er ook zo gek om Kinderen vanaf 1984 te bewaren??? Alleen mensen zoals ik, en die bewaren ze :o))))
En waarom ik ze mis?? Niet eens omdat ik de patronen nodig heb, maar wel omdat ik het jammer vind dat ik het ene borduurpatroontje niet meer heb, of dat ene poppentruitjespatroon.
Zo heb ik, tijdens de grote chaos, op het moment dat ik het echt niet meer zag zitten, mijn hele verzameling van het tijdschrift Kinderen weg gedaaan, zonder nakijken op patronen. Dat had ik niet moeten doen, ik heb er gewoon spijt van.
Gisteren, op de Koninginnedag nog gezocht of ik er een paar kon vinden, maar helaas, geen geluk.
Ach, wie is er ook zo gek om Kinderen vanaf 1984 te bewaren??? Alleen mensen zoals ik, en die bewaren ze :o))))
En waarom ik ze mis?? Niet eens omdat ik de patronen nodig heb, maar wel omdat ik het jammer vind dat ik het ene borduurpatroontje niet meer heb, of dat ene poppentruitjespatroon.
maandag, april 16, 2007
Dozen vervolg
Omdat het nu toch in mijn hoofd zat dat die garage leeg moest, heb ik vandaag, samen met mijn 18 jarige zoon, een gat geslagen in die garage.
Het was net schatgraven. Hij was op zoek naar nog 2 dozen met zijn spullen, voornamelijk computerspul vermoed ik, daar hij zijn kledingkast compleet heeft verhuisd, ingeruimd en wel.
Behalve enige orde in de chaos van de garage, hebben we ook een aantal dozen naar binnen verhuisd, naar de desbetreffende plek.
Ik heb 1 doos van mijn 2 dozen kleding gevonden, een doos met beddegoed (hehe, eindelijk weer dekbedhoezen over de dekbedden) Het boek dat ik aan het lezen was, al ben ik inmiddels aan een ander begonnen, en heb ik voor lezen nog steeds te weinig tijd, ik ben wel erg blij dat ik het boek weer kan pakken, en uitlezen want het is prachtig.
In de keuken staan weer 7 dozen die uitgepakt moeten worden, in de kamer staan er 3 nieuw, en zijn er al 3 leeg.
Verhuizen is vreselijk, ik hoop het nooit meer hoeven doen.
Het was net schatgraven. Hij was op zoek naar nog 2 dozen met zijn spullen, voornamelijk computerspul vermoed ik, daar hij zijn kledingkast compleet heeft verhuisd, ingeruimd en wel.
Behalve enige orde in de chaos van de garage, hebben we ook een aantal dozen naar binnen verhuisd, naar de desbetreffende plek.
Ik heb 1 doos van mijn 2 dozen kleding gevonden, een doos met beddegoed (hehe, eindelijk weer dekbedhoezen over de dekbedden) Het boek dat ik aan het lezen was, al ben ik inmiddels aan een ander begonnen, en heb ik voor lezen nog steeds te weinig tijd, ik ben wel erg blij dat ik het boek weer kan pakken, en uitlezen want het is prachtig.
In de keuken staan weer 7 dozen die uitgepakt moeten worden, in de kamer staan er 3 nieuw, en zijn er al 3 leeg.
Verhuizen is vreselijk, ik hoop het nooit meer hoeven doen.
zaterdag, april 14, 2007
Dozen
Okay, verhuizen bestaat in eerste instantie uit je hele leven in dozen pakken. Een heel werk, emotioneel ook nog in mijn geval. Maar dan.
Al die dozen moeten worden verplaatst naar het nieuwe huis. Zoveel is duidelijk. Dat is dus zondag 2 weken geleden gebeurd. Op alle dozen staat wat er in zit, en waar het heen moet, handig bedacht en uitgevoerd toch?
Ware het niet dat al die dozen, kleine hoeveelheid uitzonderingen daar gelaten, in de garage zijn geplaatst. Die zo vol is met dozen, er niets meer bij kan.
Komt nog bij dat er, in de haast, niet gekeken is naar zware dozen onderop, lichte dozen boven, waar door de, goed gestapelde dozen, ook nog eens in gezakt zijn, en scheef tegen elkaar aan leunen. Waardoor het bijna onmogelijk is om een doos te pakken te krijgen.
Tot overmaat van ramp heeft bij het sluiten van de garage, maandag avond, een van de pubers de garage zo dicht getrokken dat de grote deur in het slot gevallen is. Deze deur is alleen van binnen uit te openen, maar de garage staat zo vol, dat we niet bij die garage deur kunnen komen.
Plan voor vandaag: De garage leeg halen, en op het terras de dozen op bestemming stapelen. Dozen met boeken, origami en scrapboek spul, gaan weer terug in de garage, de rest wordt in de juiste kamer geplaatst. Dan kan ik in de loop van de week weer een stuk of wat dozen gaan legen. Lijkt me heel erg leuk om weer te weten waar spullen zijn. Nu is het geijkte antwoord op de vraag:"Waar is....?" " Rechts onder in de garage, kan ook links onder zijn....."
Al die dozen moeten worden verplaatst naar het nieuwe huis. Zoveel is duidelijk. Dat is dus zondag 2 weken geleden gebeurd. Op alle dozen staat wat er in zit, en waar het heen moet, handig bedacht en uitgevoerd toch?
Ware het niet dat al die dozen, kleine hoeveelheid uitzonderingen daar gelaten, in de garage zijn geplaatst. Die zo vol is met dozen, er niets meer bij kan.
Komt nog bij dat er, in de haast, niet gekeken is naar zware dozen onderop, lichte dozen boven, waar door de, goed gestapelde dozen, ook nog eens in gezakt zijn, en scheef tegen elkaar aan leunen. Waardoor het bijna onmogelijk is om een doos te pakken te krijgen.
Tot overmaat van ramp heeft bij het sluiten van de garage, maandag avond, een van de pubers de garage zo dicht getrokken dat de grote deur in het slot gevallen is. Deze deur is alleen van binnen uit te openen, maar de garage staat zo vol, dat we niet bij die garage deur kunnen komen.
Plan voor vandaag: De garage leeg halen, en op het terras de dozen op bestemming stapelen. Dozen met boeken, origami en scrapboek spul, gaan weer terug in de garage, de rest wordt in de juiste kamer geplaatst. Dan kan ik in de loop van de week weer een stuk of wat dozen gaan legen. Lijkt me heel erg leuk om weer te weten waar spullen zijn. Nu is het geijkte antwoord op de vraag:"Waar is....?" " Rechts onder in de garage, kan ook links onder zijn....."
maandag, april 09, 2007
Hamtaro
Ik breek maar even in op dit blog, voordat een van mijn groot-mensen het verhaal verteld. Dat kan natuurlijk niet goed gaan.
Al weken waren mijn groot-mensen zenuwachtig bezig allerlei spullen in dozen te stoppen. Van die lekkere grote, waar ik me heeerlijk in zou kunnen verstoppen. Jammer genoeg kan ik mijn wereld niet uit, en kan ik de wereld van de groot-mensen en klein-mensen alleen maar door het raam zien.
Na een paar weken van die zenuwachtige spanning zijn mijn groot-mensen en klein-mensen ineens verdwenen. Ik blijf alleen in huis achter, met twee zwarte poezen.
Soms laten mijn groot-mensen een gaatje open in mijn wereld, waardoor ik kan ontsnappen en de menswereld in. Als de groot-mensen me zien zoeken, plakken ze dat gaatje dicht, dan lukt het dus niet. Nu mijn groot-mensen en klein-mensen er niet zijn, neem ik mijn kans waar. Ik ga op zoek.
Gelukkig, de groot-mensen zijn slordig geweest, er is een gaatje, ik kan er uit.
Het kost een beetje moeite, maar het lukt me door het gaat, op de stenen te komen. Ik moet nog verder naar beneden, en de dozen die er de vorige keer stonden zijn weg. Groot-mensen zijn niet alleen weg, ze nemen ook steeds dozen en kisten mee. Mijn pootjes hebben gelukkig goede nagels, het lukt me naar beneden te komen.
Ik duik onder de kachel, en vind daar een truitje, lekker zacht, daar kan ik wel een nestje van maken. Net op tijd overigens, want ineens komen er weer groot-mensen binnen. Een van hen stevent op mijn wereld af, tilt het op, en neemt het mee. Ben ik ff blij dat ik daar niet in zit. Weg zijn de groot-mensen weer. Ik ben weer alleen, met mijn nestje. Dat is lekker, beetje knagen, en lekker zacht nestje...
O, deze wereld is een beetje minder leuk dan ik dacht. Ik zie een poot van een kat op me afkomen, en vlucht weg van dit lekkere plekje, op zoek naar een veiliger heenkomen, onder dat grote zwarte ding daar kan die kat niet komen. Ze blijft het wel proberen, waar zijn die groot-mensen als je ze nodig hebt? Nergens he, zo zijn groot-mensen, die vergeten je gewoon.
Net als ik het op begin te geven, hoor ik wat. Zouden ze terug komen? Ja, daar zijn ze. 2 groot-mensen en een klein-mens. Met zaklantarens. Zoeken ze mij? dat geloof ik niet, ik kruip nog verder weg in een hoekje.
Ze jagen wel gelijk de kat weg, zouden ze toch voor mij komen dan?
O kijk, mijn groot-mens zit op de grond, die is wel leuk, ik ga even kijken. Als ze me ziet, is ze helemaal blij, Kijk daar is hij, roept ze. Het andere groot-mens pakt me op. Dan stoppen ze me ergens in waar het helemaal donker is. Kan me niet veel schelen, zolang er geen katten zijn.
Oi, ze tillen me door de lucht, en dan hoor ik een donker gebrom. Dit heb ik nog nooit mee gemaakt, wat willen die groot- mensen en klein-mens nu toch?
Het gebrom stopt. Weer ga ik door de lucht. Ze halen me uit mijn donkere hokje, en stoppen me ergens anders in. Waar ben ik nu weer? O wacht, dit ken ik. Dit is mijn wereld, ik ruik het, en ik zie het. Ik ben weer thuis. Bij mijn eigen groot-mensen, en ook mijn klein-mensen. In mijn eigen wereld.
Voorlopig blijf ik weer in mijn eigen wereld, en laat ik de gaatjes voor wat ze zijn. Tot ik zin heb in weer een nieuw avontuur....
Al weken waren mijn groot-mensen zenuwachtig bezig allerlei spullen in dozen te stoppen. Van die lekkere grote, waar ik me heeerlijk in zou kunnen verstoppen. Jammer genoeg kan ik mijn wereld niet uit, en kan ik de wereld van de groot-mensen en klein-mensen alleen maar door het raam zien.
Na een paar weken van die zenuwachtige spanning zijn mijn groot-mensen en klein-mensen ineens verdwenen. Ik blijf alleen in huis achter, met twee zwarte poezen.
Soms laten mijn groot-mensen een gaatje open in mijn wereld, waardoor ik kan ontsnappen en de menswereld in. Als de groot-mensen me zien zoeken, plakken ze dat gaatje dicht, dan lukt het dus niet. Nu mijn groot-mensen en klein-mensen er niet zijn, neem ik mijn kans waar. Ik ga op zoek.
Gelukkig, de groot-mensen zijn slordig geweest, er is een gaatje, ik kan er uit.
Het kost een beetje moeite, maar het lukt me door het gaat, op de stenen te komen. Ik moet nog verder naar beneden, en de dozen die er de vorige keer stonden zijn weg. Groot-mensen zijn niet alleen weg, ze nemen ook steeds dozen en kisten mee. Mijn pootjes hebben gelukkig goede nagels, het lukt me naar beneden te komen.
Ik duik onder de kachel, en vind daar een truitje, lekker zacht, daar kan ik wel een nestje van maken. Net op tijd overigens, want ineens komen er weer groot-mensen binnen. Een van hen stevent op mijn wereld af, tilt het op, en neemt het mee. Ben ik ff blij dat ik daar niet in zit. Weg zijn de groot-mensen weer. Ik ben weer alleen, met mijn nestje. Dat is lekker, beetje knagen, en lekker zacht nestje...
O, deze wereld is een beetje minder leuk dan ik dacht. Ik zie een poot van een kat op me afkomen, en vlucht weg van dit lekkere plekje, op zoek naar een veiliger heenkomen, onder dat grote zwarte ding daar kan die kat niet komen. Ze blijft het wel proberen, waar zijn die groot-mensen als je ze nodig hebt? Nergens he, zo zijn groot-mensen, die vergeten je gewoon.
Net als ik het op begin te geven, hoor ik wat. Zouden ze terug komen? Ja, daar zijn ze. 2 groot-mensen en een klein-mens. Met zaklantarens. Zoeken ze mij? dat geloof ik niet, ik kruip nog verder weg in een hoekje.
Ze jagen wel gelijk de kat weg, zouden ze toch voor mij komen dan?
O kijk, mijn groot-mens zit op de grond, die is wel leuk, ik ga even kijken. Als ze me ziet, is ze helemaal blij, Kijk daar is hij, roept ze. Het andere groot-mens pakt me op. Dan stoppen ze me ergens in waar het helemaal donker is. Kan me niet veel schelen, zolang er geen katten zijn.
Oi, ze tillen me door de lucht, en dan hoor ik een donker gebrom. Dit heb ik nog nooit mee gemaakt, wat willen die groot- mensen en klein-mens nu toch?
Het gebrom stopt. Weer ga ik door de lucht. Ze halen me uit mijn donkere hokje, en stoppen me ergens anders in. Waar ben ik nu weer? O wacht, dit ken ik. Dit is mijn wereld, ik ruik het, en ik zie het. Ik ben weer thuis. Bij mijn eigen groot-mensen, en ook mijn klein-mensen. In mijn eigen wereld.
Voorlopig blijf ik weer in mijn eigen wereld, en laat ik de gaatjes voor wat ze zijn. Tot ik zin heb in weer een nieuw avontuur....
Verhuizing deel 2
Zaterdag 31 maart.
Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Helaas heb ik geen van de mensen die aanboden te helpen verhuizen kunnen bereiken, en staan we er smorgens met ons tweeën voor. Als ik bij het zwembad zit met zoonlief, wordt ik gebeld door vriendje, dat hulp is gearriveerd.
En wat voor hulp. Een vriend van de voedselbank, die vaak gezegd heeft dat hij wilde helpen en een auto had. De man is ook niet helemaal zonder gewrichtsklachten, en snel gaat het niet, maarwel gestaag door. Zaterdag versjouwen vriend en hij een groot deel van de dozen uit de 'verhuiskamer' en, op mijn verzoek, het grootste deel van de meubels. Omdat hij smiddags even een paar andere dingen moest doen, hebben vriend en ik een paar uur alleen. Vriend zet in die tijd een bed in elkaar, en ik zorg voor de boodschappen, en pak nog een paar dozen in, in het oude huis.
Savonds, als de kinderen weer thuis zijn (vroeg want Ex moet ook verhuizen) hebben we een heel fijne avond in ons nieuwe huis. Vriend en dochter(7) zetten samen haar bed in elkaar. Ik heb er van genoten. Ze deden het echt samen, er is geen onvertogen woord gevallen, en het bed zit, zonder stress, goed in elkaar.
Ondertussen sloop ik een kast uit elkaar, en maak de boekenkasten leeg. Deze kasten zijn blijven staan in het nieuwe huis, en van de boeken die er in staan, vind ik er zelf maar 1 interessant, die pluk ik er dus uit, de rest moet naar een rommelmarkt.
Samen met zoon(10) sleep ik er 3 naar beneden (voor de kinderboeken die zo snel mogelijk moeten worden uitgepakt) en 1 naar mijn slaapkamer (want helemaal zonder boeken kan ik niet, dus een boekenkast in de slaapkamer is van levensbelang)
Als zoon (17) thuis komt uit zijn werk gaan vriend en hij nog voor een laatste ritje en kunnen we eindelijk naar bed. 1 uur is het dan al, en ik ben kapot. Morgen is er gelukkig meer hulp....
Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Helaas heb ik geen van de mensen die aanboden te helpen verhuizen kunnen bereiken, en staan we er smorgens met ons tweeën voor. Als ik bij het zwembad zit met zoonlief, wordt ik gebeld door vriendje, dat hulp is gearriveerd.
En wat voor hulp. Een vriend van de voedselbank, die vaak gezegd heeft dat hij wilde helpen en een auto had. De man is ook niet helemaal zonder gewrichtsklachten, en snel gaat het niet, maarwel gestaag door. Zaterdag versjouwen vriend en hij een groot deel van de dozen uit de 'verhuiskamer' en, op mijn verzoek, het grootste deel van de meubels. Omdat hij smiddags even een paar andere dingen moest doen, hebben vriend en ik een paar uur alleen. Vriend zet in die tijd een bed in elkaar, en ik zorg voor de boodschappen, en pak nog een paar dozen in, in het oude huis.
Savonds, als de kinderen weer thuis zijn (vroeg want Ex moet ook verhuizen) hebben we een heel fijne avond in ons nieuwe huis. Vriend en dochter(7) zetten samen haar bed in elkaar. Ik heb er van genoten. Ze deden het echt samen, er is geen onvertogen woord gevallen, en het bed zit, zonder stress, goed in elkaar.
Ondertussen sloop ik een kast uit elkaar, en maak de boekenkasten leeg. Deze kasten zijn blijven staan in het nieuwe huis, en van de boeken die er in staan, vind ik er zelf maar 1 interessant, die pluk ik er dus uit, de rest moet naar een rommelmarkt.
Samen met zoon(10) sleep ik er 3 naar beneden (voor de kinderboeken die zo snel mogelijk moeten worden uitgepakt) en 1 naar mijn slaapkamer (want helemaal zonder boeken kan ik niet, dus een boekenkast in de slaapkamer is van levensbelang)
Als zoon (17) thuis komt uit zijn werk gaan vriend en hij nog voor een laatste ritje en kunnen we eindelijk naar bed. 1 uur is het dan al, en ik ben kapot. Morgen is er gelukkig meer hulp....
Verhuizing deel 1
Vrijdag 30 maart,
Even terug denken en vertellen. Er is zoveel gebeurd de afgelopen week, dat ik savonds mijn bed in rolde, en geen energie had om te bloggen. En geloof me, ik heb het wel geprobeerd, maar met ogen die dicht vallen van vermoeidheid is het slecht bloggen.
Vrijdag dus.
eea zat al tegen, want de ouders van L, mijn oppas baby hadden echt niet begrepen dat het lastig zo niet uitermate onhandig is om een extra kind erbij te hebben als je aan het verhuizen bent. Zelf had ik het goed opgelost door een wissel in te plannen, waarbij L en mijn eigen jongste naar L zijn andere oppasmoeder ging. (achter af hoor ik van het gastouderbureau, dat ze dat wel heel vreemd hadden gevonden, nogmaals zucht)
De kelder bleek ook nog eens zo vol te zitten dat het ons een hele ochtend kostte dat leeg te halen, en de tuin nam goeddeels de middag in beslag. Er stond vrijdag nl van 8 uur smorgens tot 4 uur smiddag een grote vuilcontainer voor de deur. Dat ging dus voor.
Tegen vier uur konden de eerste grote dingen pas verhuisd worden. Mankracht die zou komen helpen kwam niet opdagen en dus stonden we met 3 man een poging te doen eea voor elkaar te krijgen. Niet echt te doen dus.
Hetgeen resulteerde in een paniek aanval mijnerzijds die eindigde met het kapot gooien van mijn mobiel. Dat had ik laatst ook al een keer gedaan, en omdat alleen gooien die keer niet genoegwas, heb ik er op gesprongen tot er echt niets van over was. Het lucht wel op. Maar onhandig is het wel, zo zonder mobiel. Zeker als je in twee huizen aan het werk bent, en je wel voor de ander bereikbaar moet zijn. Toen ik dus enigszins bekoeld was, de tuin en de kelder leeg en in de container, ben ik een bezemsteel (die was gebroken bij het werk) gaan halen. En daarna even door gelopen naar PhoneHouse voor een nieuw mobiel. Die jongen heeft nog nooit zo snel een mobiel verkocht, want ik was binnen 5 minuten binnen en weer buiten. Waarbij het grootste deel van de tijd nog werd besteed aan wachten tot de klant voor ons geholpen was en de kassa vrij.
Gaat vriend even later toch een nieuwe bezem kop halen (die was toch ook stuk) en komt na enige tijd terug met een bezem kop, EN een nieuw mobiel. Toen had ik er dus twee. Niet echt handig, wel grappig in alle stress.
Ondanks het harde werk, en versjouwen van meubels, konden we niet in eht nieuwe huis slapen deze nacht. Dus zijn we na het eten, voor de laatste nacht naar het oude huis vertrokken. Raar idee, nog een nacht slapen op de plek waar ik al 22 jaar sliep. In het huis waar ik elke kraak van ken, waar ik blindelings naar de wc kan lopen, en de spullen uit de keuken en kast kon trekken. Afscheid voelt raar, onwerkelijk bijna. De spanning van verhuizen, en de verwachting van het nieuwe huis voeren de boventoon. Morgen slapen we in ons nieuwe huis............
Even terug denken en vertellen. Er is zoveel gebeurd de afgelopen week, dat ik savonds mijn bed in rolde, en geen energie had om te bloggen. En geloof me, ik heb het wel geprobeerd, maar met ogen die dicht vallen van vermoeidheid is het slecht bloggen.
Vrijdag dus.
eea zat al tegen, want de ouders van L, mijn oppas baby hadden echt niet begrepen dat het lastig zo niet uitermate onhandig is om een extra kind erbij te hebben als je aan het verhuizen bent. Zelf had ik het goed opgelost door een wissel in te plannen, waarbij L en mijn eigen jongste naar L zijn andere oppasmoeder ging. (achter af hoor ik van het gastouderbureau, dat ze dat wel heel vreemd hadden gevonden, nogmaals zucht)
De kelder bleek ook nog eens zo vol te zitten dat het ons een hele ochtend kostte dat leeg te halen, en de tuin nam goeddeels de middag in beslag. Er stond vrijdag nl van 8 uur smorgens tot 4 uur smiddag een grote vuilcontainer voor de deur. Dat ging dus voor.
Tegen vier uur konden de eerste grote dingen pas verhuisd worden. Mankracht die zou komen helpen kwam niet opdagen en dus stonden we met 3 man een poging te doen eea voor elkaar te krijgen. Niet echt te doen dus.
Hetgeen resulteerde in een paniek aanval mijnerzijds die eindigde met het kapot gooien van mijn mobiel. Dat had ik laatst ook al een keer gedaan, en omdat alleen gooien die keer niet genoegwas, heb ik er op gesprongen tot er echt niets van over was. Het lucht wel op. Maar onhandig is het wel, zo zonder mobiel. Zeker als je in twee huizen aan het werk bent, en je wel voor de ander bereikbaar moet zijn. Toen ik dus enigszins bekoeld was, de tuin en de kelder leeg en in de container, ben ik een bezemsteel (die was gebroken bij het werk) gaan halen. En daarna even door gelopen naar PhoneHouse voor een nieuw mobiel. Die jongen heeft nog nooit zo snel een mobiel verkocht, want ik was binnen 5 minuten binnen en weer buiten. Waarbij het grootste deel van de tijd nog werd besteed aan wachten tot de klant voor ons geholpen was en de kassa vrij.
Gaat vriend even later toch een nieuwe bezem kop halen (die was toch ook stuk) en komt na enige tijd terug met een bezem kop, EN een nieuw mobiel. Toen had ik er dus twee. Niet echt handig, wel grappig in alle stress.
Ondanks het harde werk, en versjouwen van meubels, konden we niet in eht nieuwe huis slapen deze nacht. Dus zijn we na het eten, voor de laatste nacht naar het oude huis vertrokken. Raar idee, nog een nacht slapen op de plek waar ik al 22 jaar sliep. In het huis waar ik elke kraak van ken, waar ik blindelings naar de wc kan lopen, en de spullen uit de keuken en kast kon trekken. Afscheid voelt raar, onwerkelijk bijna. De spanning van verhuizen, en de verwachting van het nieuwe huis voeren de boventoon. Morgen slapen we in ons nieuwe huis............
vrijdag, maart 30, 2007
zucht
Zoals bekend mag worden geacht, verdien ik mijn geld als oppas moeder. Ook oppasmoeders hebben wel eens een dag vrij nodig, zoals vandaag, de dag van de verhuizing. Zou heel erg handig zijn als ik geen oppaskinderen in huis had vandaag.
Op vrijdag is de dag dat er altijd een klein jochie komt, 1,5 bijna, en heel lief. Vorige week zijn ouders ingelicht dat ik vandaag ga verhuizen, en of ze het anders kunnen regelen, vrijdag. Grote paniek bij de ouders. Omdat ik ze ken, had ik het al ingecalculeerd, en een noodplan bedacht. Dit jochie heeft nl 2 oppasmoeders, waar hij een paar dagen per week is. Zij had andere afspraken deze vrijdagochtend, anders hadden we geruild van dag deze week Nu hebben we het anders opgelost.
Het nare in deze situatie is, dat ik deze ochtend niet kan doen wat ik zou willen doen. Ik zit vast in een heel klein opgeruimd plekje in mijn kamer, waar een klein jongetje zeer gelukzalig met een duplo auto zit te spelen.
Op vrijdag is de dag dat er altijd een klein jochie komt, 1,5 bijna, en heel lief. Vorige week zijn ouders ingelicht dat ik vandaag ga verhuizen, en of ze het anders kunnen regelen, vrijdag. Grote paniek bij de ouders. Omdat ik ze ken, had ik het al ingecalculeerd, en een noodplan bedacht. Dit jochie heeft nl 2 oppasmoeders, waar hij een paar dagen per week is. Zij had andere afspraken deze vrijdagochtend, anders hadden we geruild van dag deze week Nu hebben we het anders opgelost.
Het nare in deze situatie is, dat ik deze ochtend niet kan doen wat ik zou willen doen. Ik zit vast in een heel klein opgeruimd plekje in mijn kamer, waar een klein jongetje zeer gelukzalig met een duplo auto zit te spelen.
donderdag, maart 29, 2007
spannend....
Dinsdagochtend blogde ik, dat de koop van het huis nog geen doorgang kon vinden omdat we 10000 euro te kort kwamen aan liquide middelen. Daarna zijn we gaan regelen, makelaar bellen, om te proberen toch een sleutel verklaring te krijgen, de notaris bellen om te melden dat de verkoop van donderdagochtend 10 uur niet door kon gaan maar naar dinsdag 3 april NA 11 uur moest gaan.
We hebben hier en daar aan wat touwtjes getrokken, maar om half 3 was er nog geen mogelijkheid tot het lenen van 10000 euro, tja, wie heeft zo'n bedrag in zijn achterzak zitten??? En durft het aan het uit te lenen?
Er zijn echter wel van die mensen. Vlak voor ik naar school moest, opende ik heel even mijn mail. En daar was er een berichtje van een vriendin die het me/ons wel wilde lenen.
Na de eerste schok, en reflexmatig nee, bedacht ik me, en werd het een volmondig ja. Dus werd er een groot bedrag naar mijn rekening overgeboekt.
Echter, van postbank naar bank duurt een dag, soms meer.
Vanmorgen om 10 uur zou de akte passeren bij de notaris en moest er een groot bedrag gestort zijn op de rekening van de notaris. Om 9.10 stond het geld nog niet bij mij op mijn rekening. Waarop ik mijn zoon van 17 jaar opdracht gaf mijn vriend te wekken, en even op te passen, ik vloog , ongedouched in joggingbroek en sweater, naar de bank.
Daar was een allervriendelijkste dame me behulpzaam. Eerst gekeken of het niet toch al op mijn rekening stond, en toen heeft zij, ondanks de afwezigheid van kredietruimte een bedrag van ruim 23000 euro op de rekening van de notaris gestort. Alles bij elkaar 20 minuten werk.
Terug naar huis, in vliegende vaart omkleden, en huis afschouwen en naar de notaris. Nog steeds enigszins gestressed kwam ik daar binnen. Eenmaal aan tafel noemde de notaris in een zin een paar dingen die geregeld waren, oa dat het geld op de rekening van de notaris stond. R en ik keken elkaar aan, onder tafel kreeg ik een zet, maar ik haalde zeeeer opgelucht adem. We konden het huis kopen.
Een uur later met een bos bloemen eerst maar eens de bankemployee bedankt voor haar geweldige interventie. Het hoefde niet, zei ze, maar vond ik wel.
Thuis gekomen wilde ik toch zien, hoe verschrikkelijk rood ik stond. Tot mijn stomme verbazing was het goed gegaan, en stond ik niet rood. Vlak na de transactie naar de notaris, was het bedrag van de postbank op mijn rekening gestort. Zo snel, dat ik de bank niet eens rente verschuldigd ben.
We hebben hier en daar aan wat touwtjes getrokken, maar om half 3 was er nog geen mogelijkheid tot het lenen van 10000 euro, tja, wie heeft zo'n bedrag in zijn achterzak zitten??? En durft het aan het uit te lenen?
Er zijn echter wel van die mensen. Vlak voor ik naar school moest, opende ik heel even mijn mail. En daar was er een berichtje van een vriendin die het me/ons wel wilde lenen.
Na de eerste schok, en reflexmatig nee, bedacht ik me, en werd het een volmondig ja. Dus werd er een groot bedrag naar mijn rekening overgeboekt.
Echter, van postbank naar bank duurt een dag, soms meer.
Vanmorgen om 10 uur zou de akte passeren bij de notaris en moest er een groot bedrag gestort zijn op de rekening van de notaris. Om 9.10 stond het geld nog niet bij mij op mijn rekening. Waarop ik mijn zoon van 17 jaar opdracht gaf mijn vriend te wekken, en even op te passen, ik vloog , ongedouched in joggingbroek en sweater, naar de bank.
Daar was een allervriendelijkste dame me behulpzaam. Eerst gekeken of het niet toch al op mijn rekening stond, en toen heeft zij, ondanks de afwezigheid van kredietruimte een bedrag van ruim 23000 euro op de rekening van de notaris gestort. Alles bij elkaar 20 minuten werk.
Terug naar huis, in vliegende vaart omkleden, en huis afschouwen en naar de notaris. Nog steeds enigszins gestressed kwam ik daar binnen. Eenmaal aan tafel noemde de notaris in een zin een paar dingen die geregeld waren, oa dat het geld op de rekening van de notaris stond. R en ik keken elkaar aan, onder tafel kreeg ik een zet, maar ik haalde zeeeer opgelucht adem. We konden het huis kopen.
Een uur later met een bos bloemen eerst maar eens de bankemployee bedankt voor haar geweldige interventie. Het hoefde niet, zei ze, maar vond ik wel.
Thuis gekomen wilde ik toch zien, hoe verschrikkelijk rood ik stond. Tot mijn stomme verbazing was het goed gegaan, en stond ik niet rood. Vlak na de transactie naar de notaris, was het bedrag van de postbank op mijn rekening gestort. Zo snel, dat ik de bank niet eens rente verschuldigd ben.
dinsdag, maart 27, 2007
Stress
Toen ik gisterenavond rustig bij mijn zus zat te eten, belde R op met de mededeling dat we een probleem hadden.
De hypotheek verstrekker, Delta Loyd, die steeds gezegd had dat de hypotheek rond was, en dat een overbruggingskrediet prima kon, meldde eind van gisterenmiddag ineens dat het allemaal niet kon.
Tenzij we een bedrag meenemen dat 10000 euro hoger is dan wat we aan liquide middelen hebben.
Grote stress, aan beide kanten die naarmate de avond vorderde toenam. Na enig heen en weer gebel, en later gewoon gepraat, hebben we toch nog maar een keer de hypotheek adviseur gebeld, en een paar concrete vragen voorgelegd. Zijn uitleg maakte veel duidelijk, stress niet helemaal weg, verminderd was het wel.
Gelukkig is inmiddels wel duidelijk dat we het huis wel kunnen kopen, en ruimte over houden voor de geplande verbouwingen, echter verhuizen zullen we een paar dagen later dan we hoopten. En dat is weer stress op zichzelf. Dus hebben we gisteren besloten dat we binnen 10 jaar niet weer een keer verhuizen.............
De hypotheek verstrekker, Delta Loyd, die steeds gezegd had dat de hypotheek rond was, en dat een overbruggingskrediet prima kon, meldde eind van gisterenmiddag ineens dat het allemaal niet kon.
Tenzij we een bedrag meenemen dat 10000 euro hoger is dan wat we aan liquide middelen hebben.
Grote stress, aan beide kanten die naarmate de avond vorderde toenam. Na enig heen en weer gebel, en later gewoon gepraat, hebben we toch nog maar een keer de hypotheek adviseur gebeld, en een paar concrete vragen voorgelegd. Zijn uitleg maakte veel duidelijk, stress niet helemaal weg, verminderd was het wel.
Gelukkig is inmiddels wel duidelijk dat we het huis wel kunnen kopen, en ruimte over houden voor de geplande verbouwingen, echter verhuizen zullen we een paar dagen later dan we hoopten. En dat is weer stress op zichzelf. Dus hebben we gisteren besloten dat we binnen 10 jaar niet weer een keer verhuizen.............
maandag, maart 26, 2007
Hoogtepunt
Van de verhuizing, of eigenlijk is dat een diepte punt.
De keuken is er uit, dwz, alleen het aanrechtblad zit er nog, verder is alles weg. Daardoor is het hart van het huis ook wel verdwenen. Vrijdag heb ik nog uitgebreid gekookt (nieuw kookboek(je) en ik kon het niet laten iets uit te proberen) en zaterdag was mijn fornuis weg.
Kinderen bij vader, en vriendje naar de overkant om zijn huis leeg te halen. Hij kwam gisterenavond terug met een bus vol spullen en dozen, die ook weer een plekje moesten vinden in deze super chaos.
Heel even dacht ik, ik kap ermee, maar na een diepe zucht, en 6 keer diep ademhalen, alles hergeschikt,en nu past het weer, en kan ik ook bij mijn wasmachine.
Nog even, nog heel even troep en afbreken, en dan mag ik weer gaan opbouwen.
Practisch pak ik een huis in, om elders verder te gaan. Emotioneel breek ik mijn leven af, pak het in, sorteer het, en herschik het. Ik ben gezegend met een fabeltastisch geheugen, wat op dit moment meer een vloek lijkt dan een zegen. Aan elk ding kleeft namelijk een herinnering. Vreemd genoeg brengen de fijne, leuke en lieve herinnerringen me het meest van slag. Tranen om voorraadbussen bijvoorbeeld.
Maar het is goed, het loutert, het maakt het afscheid nemen heel bewust. Als ik nu verhuis, neem ik een groot deel van mijn pijn en verdriet niet meer mee, en kan ik letterlijk met schone lei een nieuw leven gaan bouwen.
De keuken is er uit, dwz, alleen het aanrechtblad zit er nog, verder is alles weg. Daardoor is het hart van het huis ook wel verdwenen. Vrijdag heb ik nog uitgebreid gekookt (nieuw kookboek(je) en ik kon het niet laten iets uit te proberen) en zaterdag was mijn fornuis weg.
Kinderen bij vader, en vriendje naar de overkant om zijn huis leeg te halen. Hij kwam gisterenavond terug met een bus vol spullen en dozen, die ook weer een plekje moesten vinden in deze super chaos.
Heel even dacht ik, ik kap ermee, maar na een diepe zucht, en 6 keer diep ademhalen, alles hergeschikt,en nu past het weer, en kan ik ook bij mijn wasmachine.
Nog even, nog heel even troep en afbreken, en dan mag ik weer gaan opbouwen.
Practisch pak ik een huis in, om elders verder te gaan. Emotioneel breek ik mijn leven af, pak het in, sorteer het, en herschik het. Ik ben gezegend met een fabeltastisch geheugen, wat op dit moment meer een vloek lijkt dan een zegen. Aan elk ding kleeft namelijk een herinnering. Vreemd genoeg brengen de fijne, leuke en lieve herinnerringen me het meest van slag. Tranen om voorraadbussen bijvoorbeeld.
Maar het is goed, het loutert, het maakt het afscheid nemen heel bewust. Als ik nu verhuis, neem ik een groot deel van mijn pijn en verdriet niet meer mee, en kan ik letterlijk met schone lei een nieuw leven gaan bouwen.
Abonneren op:
Posts (Atom)