Verhuizing deel 1

Vrijdag 30 maart,

Even terug denken en vertellen. Er is zoveel gebeurd de afgelopen week, dat ik savonds mijn bed in rolde, en geen energie had om te bloggen. En geloof me, ik heb het wel geprobeerd, maar met ogen die dicht vallen van vermoeidheid is het slecht bloggen.

Vrijdag dus.
eea zat al tegen, want de ouders van L, mijn oppas baby hadden echt niet begrepen dat het lastig zo niet uitermate onhandig is om een extra kind erbij te hebben als je aan het verhuizen bent. Zelf had ik het goed opgelost door een wissel in te plannen, waarbij L en mijn eigen jongste naar L zijn andere oppasmoeder ging. (achter af hoor ik van het gastouderbureau, dat ze dat wel heel vreemd hadden gevonden, nogmaals zucht)
De kelder bleek ook nog eens zo vol te zitten dat het ons een hele ochtend kostte dat leeg te halen, en de tuin nam goeddeels de middag in beslag. Er stond vrijdag nl van 8 uur smorgens tot 4 uur smiddag een grote vuilcontainer voor de deur. Dat ging dus voor.
Tegen vier uur konden de eerste grote dingen pas verhuisd worden. Mankracht die zou komen helpen kwam niet opdagen en dus stonden we met 3 man een poging te doen eea voor elkaar te krijgen. Niet echt te doen dus.
Hetgeen resulteerde in een paniek aanval mijnerzijds die eindigde met het kapot gooien van mijn mobiel. Dat had ik laatst ook al een keer gedaan, en omdat alleen gooien die keer niet genoegwas, heb ik er op gesprongen tot er echt niets van over was. Het lucht wel op. Maar onhandig is het wel, zo zonder mobiel. Zeker als je in twee huizen aan het werk bent, en je wel voor de ander bereikbaar moet zijn. Toen ik dus enigszins bekoeld was, de tuin en de kelder leeg en in de container, ben ik een bezemsteel (die was gebroken bij het werk) gaan halen. En daarna even door gelopen naar PhoneHouse voor een nieuw mobiel. Die jongen heeft nog nooit zo snel een mobiel verkocht, want ik was binnen 5 minuten binnen en weer buiten. Waarbij het grootste deel van de tijd nog werd besteed aan wachten tot de klant voor ons geholpen was en de kassa vrij.
Gaat vriend even later toch een nieuwe bezem kop halen (die was toch ook stuk) en komt na enige tijd terug met een bezem kop, EN een nieuw mobiel. Toen had ik er dus twee. Niet echt handig, wel grappig in alle stress.
Ondanks het harde werk, en versjouwen van meubels, konden we niet in eht nieuwe huis slapen deze nacht. Dus zijn we na het eten, voor de laatste nacht naar het oude huis vertrokken. Raar idee, nog een nacht slapen op de plek waar ik al 22 jaar sliep. In het huis waar ik elke kraak van ken, waar ik blindelings naar de wc kan lopen, en de spullen uit de keuken en kast kon trekken. Afscheid voelt raar, onwerkelijk bijna. De spanning van verhuizen, en de verwachting van het nieuwe huis voeren de boventoon. Morgen slapen we in ons nieuwe huis............