Herinnering

Op internet volg ik een blog van iemand die recent verlaten is door haar partner, na een leven samen.
Ik leef met haar mee, maar ik herleef ook mijn eigen trauma. Zoals je tijdens een begravenis je eigen doden (her)begraaft, zo herleef ik nu, via haar, mijn eigen verdriet.

Ze schijft over eenzame, doorwaakte nachten, en ineens weet ik weer hoe dat voelde, hoe eenzaamheid voelt, hoe het ruikt, welke muziek ik draaide, en ook waar ik de kracht vandaan haalde om door te blijven gaan. Om voor mijn gezin te blijven zorgen, en het leven leuk te houden.

Ze schrijft over de spiritualiteit, over hoe dat haar helpt, hoe er mensen zijn die steunen, ook en vooral, uit onverwachtte hoeken.
Precies mijn ervaring, ineens voel ik weer hoe mensen van wie ik steun verwachtte het lieten afweten, hoe mensen ineens toch zijn kant kozen, en mij vertelde hoe verschrikkelijk kwaad ik over hem sprak. Wat niet waar was, maar zijn waarheid was anders gekleurd dan de mijne.

Dan kijk ik op, en om me heen. De kinderen zitten aan tafel te kleuren, eigen, vriendjes en oppas, de sfeer is ontspannen. Het huis opgeruimd en schoon (kan beter maar toch) En ik weet, het ligt zo ver achter me, dat het mijn leven niet meer beheerst.

We zijn, gezamelijk, opnieuw begonnen.

Muziek

Omdat ik gisteren de hele middag was verstoken van internet (waar mijn radio ook op draait) heb ik een CD op gezet.
Daarmee zaten mijn eigen CD's ineens weer in mijn systeem.

Omdat van de 6 kinderen, er 2 slapen en 4 buitenspelen, mocht ik, van mezelf, tijdens het opruimen een CD hard opzetten. Het werd een van mijn lievelings CD's van Paul de Leeuw.

En hoewel ik hard meegalm met de muziek, en geniet van zijn stem, teksten en muziek, is er toch iets vreemds aan de hand.
Deze CD staat vol met liedjes over liefdesverdriet, en over opkrabbelen na een gebroken relatie. Op verschillende CD's heb ik deze nummers, ten tijde van mijn scheiding, grijs gedraaid. Vooral het nummer Bordeaux willen mijn kinderen niet meer horen.
Nog kan ik mezelf voor de geest halen, alleen in de lege kamer, in het huis waar ik zolang met mijn ex heb gewoond. Huilend, woedend, kapot, met dat nummer hard aan (zo hard zal het niet geweest zijn, want meestal was het 4 uur snachts)

Die beelden komen allemaal langs, als ik deze CD draai, maar het gevoel erbij is weg. Ik kijk er nu naar alsof het een film is. Hoogstens ben ik weemoedig om die tijd, omdat het zo ver bij mij vandaan is gedreven.

Ik ben, eindelijk, echt vrij van mijn ex-partner. Nog steeds is er verdriet om het mislukken van een relatie, dat had ik liever anders gezien. Ook het verdriet van mijn kinderen raakt me elke keer weer heel diep. Maar de pijn van de scheiding zelf, het verdriet van verlies van mijn partner dat is gewoon weg, opgelost, verdwenen.
Er voor in de plaats gekomen is een diepe liefde voor de man met wie ik nu het leven deel. En doordat het gevecht om een goed leven te leiden niet meer hoeft, zelfs een grotere en diepere liefde voor mijn kinderen.
Ja, 5 jaar na dato kan ik zeggen dat ik het goed heb. Daar ben ik blij mee, en ook trots op.

Oud verdriet

Zijn het de hormonen? Is het de magische 2 jaar na de scheiding? Ik weet het niet.
Feit is dat ik er erg veel verdriet van heb. Van de scheiding, van het leven dat mijn kinderen moeten leiden. Van de keuzes die ze maken, moeten maken, om zaken in goede banen te leiden.
Altijd moet ik de wijste zijn, degene zijn die een stapje opzij doet. Soms ben ik dat moe. Soms, heel soms laat ik het grote verdriet toe.
Liever doe ik dat niet, liever ben ik sterk. Verdriet toelaten kost veel energie, en maakt me heel kwetsbaar. Vandaag was het soms, vandaag hebben er weer hete tranen gevloeid om alle zaken die me pijn en verdriet doen. Morgen ben ik weer sterk, morgen kan ik alles weer aan. Vandaag is het nog even soms......

Ik kom pas als je liggen gaat
Je klaar bent voor de nacht
Ik kom in beelden, in fragmenten
Hard, ineens en onverwacht

Ik kom terwijl je uit het raam kijkt
Van je favoriet café
Ik zal er zijn zodra je even denkt
'Ik heb er vrede mee'

Als je eens rustig over zee kijkt
En je denkt: 'nu heb ik rust'
Heb ik je onverwachts en zachtjes
keihard op je ziel gekust

Je noemt me oud verdriet
Doe wat je wilt
(maar) Zo vreselijk oud ben ik nog niet

Ik kom het liefste als je luistert
Naar een onverwacht mooi lied
Ik kom pas kijken, weken, maanden
Na het echte groot verdriet

Ik schuil in weggestopte foto's
Iets wat je vindt onder de bank
En echt ik ben niet te verdrinken
Ik schuil het makkelijkst in drank

Ik kom soms midden in het lachen
Dat zo overgaat in huilen
Het zijn precies dezelfde tranen
Die alleen maar van hun namen ruilen

Je noemt me oud verdriet
Doe wat je wilt
(maar) Zo vreselijk oud ben ik nog niet

Maar het liefste kom ik 's nachts
Als je niet slapen kan
Juist dan, juist dan

liedtekst van Acda en de Munnick

Rare dag

Vandaag is het 2 jaar geleden dat mijn toenmalig echtgenoot zijn koffers pakte om zogenaamd een week te gaan nadenken over hoe hij nu verder wilde met zijn leven.
Ik wist dat het vertrek definitief was, en heb die dag hete tranen gehuild. Om er vervolgens mijn schouders onder te zetten. En dat ben ik blijven doen.
De datum van vandaag, 6 februari, hing als een zwaard van Damocles de laatste weken boven mijn hoofd. Ik vreesde een zware dag.
Maar, door ziekte van andere gastouders, had ik een volle bak vandaag. 6 oppaskinderen, 3 eigen kinderen, en 1 vriendinnetje, hebben een groot deel van de dag (het is woensdag) hier doorgebracht.
En behalve een jongentje van 3 die de poes sloeg, en zijn zusje die haar broertje sloeg, is er geen onvertogen woord gevallen. Kinderen hebben gespeeld, binnen en buiten, en ik had mijn handen vol, en geen tijd voor navelstaren of beschouwingen.
Om half 10 heb ik me even gerealiseerd dat toen het moment van afscheid was, 2 jaar geleden, en daarna heb ik er , tot nu, niet meer aan gedacht.
Maar het blijft een rare dag, een datum in mijn geheugen gegrift.