Rare dag

Vandaag is het 2 jaar geleden dat mijn toenmalig echtgenoot zijn koffers pakte om zogenaamd een week te gaan nadenken over hoe hij nu verder wilde met zijn leven.
Ik wist dat het vertrek definitief was, en heb die dag hete tranen gehuild. Om er vervolgens mijn schouders onder te zetten. En dat ben ik blijven doen.
De datum van vandaag, 6 februari, hing als een zwaard van Damocles de laatste weken boven mijn hoofd. Ik vreesde een zware dag.
Maar, door ziekte van andere gastouders, had ik een volle bak vandaag. 6 oppaskinderen, 3 eigen kinderen, en 1 vriendinnetje, hebben een groot deel van de dag (het is woensdag) hier doorgebracht.
En behalve een jongentje van 3 die de poes sloeg, en zijn zusje die haar broertje sloeg, is er geen onvertogen woord gevallen. Kinderen hebben gespeeld, binnen en buiten, en ik had mijn handen vol, en geen tijd voor navelstaren of beschouwingen.
Om half 10 heb ik me even gerealiseerd dat toen het moment van afscheid was, 2 jaar geleden, en daarna heb ik er , tot nu, niet meer aan gedacht.
Maar het blijft een rare dag, een datum in mijn geheugen gegrift.