Helaas liep het een beetje anders omdat mijn andere werk, particuliere thuiszorg, ineens aan me begon te trekken, en dan vooral voor werk tijdens de weekeinden. Geen uitjes dus op zondag, waarvoor we met een vroege boot weg moesten.
Door de week zit ik meestal vast met oppaskinderen, dus ook dan geen uitjes buiten het eiland.
Toen zag ik ineens een gaatje, een donderdag helemaal vrij. Gelijk een uitje gepland naar de Apenheul, dat stond toch boven aan het lijstje van te bezoeken dierenparken.
R gelijk vrij gevraagd van zijn werk, kon hij ook mee.
We zouden de boot van 6 uur nemen, om maar vroeg in Apeldoorn te zijn, wat toch 2 uur rijden is, vanaf de boot. Het hele gezin werd om 5.59 wakker. Nou is mijn lief goed in laagvliegen, maar dit was zelfs voor hem geen haalbare kaart. Dan de boot van 7 uur maar pakken. Behalve haren kammen (maar dat kan heel goed op de boot) redden we dat prima. Omdat ik begrepen had dat je geen eten en/of drinken mee het park in mocht nemen, had ik niet veel fourage meegenomen, alleen voor onderweg. Dat doen we volgend jaar toch anders.
Om half 10 waren we bij de Apenheul, die ging net open. En het was nog heerlijk rustig.
Apenheul ligt op een groot terrein waar meer te doen is. R (4) bleef al gelijk hangen omdat hij een mooie fontein zag. Dat is onderdeel van een rondwandeling. We hebben nog even gespeeld met de gedachte om dat ook te doen, maar besloten al snel dat te doen als we terug kwamen en nog tijd hadden.
In de Apenheul werden we vriendelijk ontvangen door een dierenverzorgster die ons de regels uitlegde. Ook kregen we een zogenaamde Aapvrije tas, om onze spullen in te stoppen, zodat de apen er niet bij kunnen komen. Dit alles wekt de suggestie dat de apen op je schouders en hoofd gaan zitten. Vooral de opmerking dat je zakken leeg moeten zijn (dus ook je mobiel niet in je zak houden) maakt het heel spannend.
Eenmaal in het park waren we het er snel over eens dat het een mooi aangelegd park is. Zowel mens als dier vriendelijk.
Het is aangelegd als rondwandeling, met steeds een lus waar een speciaal leefgebied van apen is ingericht. Op de hoofdrondwandeling lopen geen apen vrij, daar kun je gewoon eten en drinken, in alle lussen lopen de apen vrij rond, en moeten alle spullen in de aapvrijetas zijn opgeborgen. De verzorgers letten daar ook op. Niet om als een soort bewaking te fungeren, maar voor de veiligheid van de apen.
De eerste stop was ' Bolivia' een oppasser met een erg spaans accent liet ons door, deelde aan de kinderen paspoorten uit, en vroeg ons op het pleintje te wachten. Met kleine groepjes tegelijk gingen we de poort naar Bolivia door, de grens over. Aan de andere kant van de grens werden we tegen gehouden door een Boliviaanse grenswachter, omdat we paspoorten bij ons hadden, en een vergunning om te onderzoeken mochten we toch naar binnen. Er waren zoveel kleine aapjes geboren dat we moesten helpen zoeken.
In totaal lopen daar 117 apen rond, waarvan 27 kleintjes, varierend van 2 mnd oud tot een week. Geweldig. Alleen al in die lus zijn we, denk ik, ruim een uur geweest.
De tweede lus wat Madagaskar. De kinderen konden daar een speurtocht doen, afgestemd op de leeftijd van het kind. L(8) had erg veel last van de warmte dus wilde in eerste instantie niet meedoen, maar eenmaal een tijdje in de schaduw was ze weer afgekoeld en deed ze weer volop mee. Wat er in resulteerde dat we Madagaskar 3 keer gelopen hebben. Ook hebben we daar naar het voederen van de RingstaartMaki's en Katta's gekeken. Ook daar waren veel jongen, dus genoeg te zien. Wat voor de kinderen erg leuk was, was dat de jonge apen in gedrag erg lijken op jonge katten, waarvan er hier in huis 3 rondlopen.
In Madagaskar zat iemand op een bankje, maakte zijn tas open en haalde er wat eten uit. In een oogwenk zaten er meerdere Katta's om heen, en gingen bij de mevr die naast hen zat op schoot zitten. Ook stond er gelijk een verzorger bij, die de mevr die de tas open deed vertelde dat dat echt niet kon. Van mensen eten kunnen de apen niet alleen heel ziek worden, ze kunnen er ook aan dood gaan. R(4) probeerde nog een aap te lokken om bij hem op schoot te komen zitten, maar het eten was interessanter, zodra dat was opgeborgen, verdwenen de apen ook weer, zonder nog iemand een blik waardig te keuren.
Volgende stop was lunch. Er moest er 1 plassen, en het was inmiddels ook lunchtijd. Gek toch dat kinderen zo moe kunnen zijn, maar zodra ze een speeltuin zien hebben ze ineens weer energie. De lunch duurde daardoor iets langer dan gepland want ook de kinderboerderij (met exotische dieren) annex speeltuin moest bekeken worden.
Tot onze grote vreugde was de lunch precies klaar op het moment dat het voederen van de Gorilla's ging plaats vinden. We konden zo aanschuiven, vlak achterons ging het hek dicht, een mazzeltje dus.
Ondanks de warmte, waar L toch wel veel last van had, was het een geweldige show. We begrepen van de oppasser dat er bij de vorige voedering maar 4 apen tevoorschijn kwamen, nu waren er wel 7 te zien, waaronder 1 die zwanger was, en 1 met jong.
Behalve informatie over de gorilla's, deze op het park, en die in het wild, werd er ook nog een hoop verteld over wat we kunnen doen om de gorilla's niet te laten uitsterven. Als er niets gebeurd zijn gorilla's in het wild over 10 jaar uitgestorven. Een heel simpele actie is je mobiele telefoon laten recyclen.
Van de gorilla's kwamen we in het gebied van de OerangOetang. Ook daar hadden de dieren last van de warmte, en waren lomer dan loom. Geen specticulaire acties, maar wel de gelegenheid om deze prachtige dieren goed te bekijken.
Vervolgens een onherbergzaamgebied waar de berberapen wonen. Voor ons ziet het er uit als een grote zandbak, met hier en daar een aap, voor de apen (en ezels, die heb ik daar ook gezien) schijnbaar een plek waar het goed toeven is, want de apen waren daar behoorlijk actief.
We voerden daar een gesprek met een oppasser, die ons vertelde dat je apen, ook al is het illegaal in nederland, gewoon op Marktplaats kunt kopen voor een paar honderd euro. Ze worden dan als huisdier gehouden. Onvoorstelbaar.
De kinderen vonden dat gebied niet zo heel interessant, want we waren er snel door.
We wandelenden de Gorillatrail, en aan het eind waren ze daar. De leeuwaapjes. J zijn lievelingsapen.
Daar hebben we lang staan kijken, veel foto's gemaakt. Ook van de witkopapen die hun gebied delen met de leeuwapen.
Achterons lag het Gorilla eiland, waar de gorilla's net een plekje in de schaduw opzochten. Ook moeder en kind lieten zich weer zien. Ontroerend mooi.
Volgende stop was de busch speeltuin, waar een glijbaan was, waarvoor je erg omhoog moest klimmen en dan binnendoor naar beneden kon glijden. Het mocht eigenlijk niet, hij is nog te kort, maar toch ging R de glijbaan op. Na 1 keer was hij niet meer te houden, en ging hij keer op keer de glijbaan op. Zijn leven lang is hij al glijbaanfan, dit was het dus helemaal. Gelukkig voor hem(en ons) was er niemand die er wat van zei, en was hij ook bij lange na niet de enige onder de 1.20m die de glijbaan op ging, wel de fanatiekste geloof ik.
Een ijsje verder gingen we naar het laatste gebied.
Het Amazone gebied. Daar hebben ze een loopbrug gebouwd die langzaam omhoog slingert tot boven in de bomen. Onderweg steeds stukjes geplaatst uit een dagboek van een Amazone ganger, en daarbij uitgebeeld wat er beschreven wordt. Erg leuk om al die bordjes te lezen.
Om ons heen liepen doodkopaapjes. en andere aapjes waarvan ik niet van allemaal weet hoe ze heten. De apen komen heel erg dicht bij je, en je kunt ze aanraken, al moet je dat niet doen. Tot mijn grote vreugde lukte het me een foto te maken van een jonge moeder die wel een heel erg klein aapje op haar rug had geklemd. Dat kleintje was, bleek later, 3 dagen oud.
Toen J een doodkopaapje zag met iets in zijn handen, merkte hij, op conversatie toon op, dat die aap een stukje kauwgom had gevonden. Zeer alert keek er gelijk een oppasser mee. Wat het precies was weten we niet, maar geen kauwgom of ander mensen eten. Gelukkig maar want voor de aap lijkt me dat ook geen eten.
Na de loopbrug de bomen in, was er een houtenbrug over een slingerapen gebied. Dat vind R prachtige beesten, dus ook daar lang blijven hangen. We zagen een moeder met een tweeling, die over de takken liep, 2 baby's aan haar zijden geklemd.
Tenslotte nog de wolapen bekeken. Volgens J zijn dat rare apen.
Inmiddels was het ruim 1700 uur geweest, en we wilden toch echt voor 1800 uur in de auto zitten. Omdat we de bushcarousel nog passeerden, wilden de jongens er toch erg graag ook op. L durfde niet, die vond het te hoog en te eng, zeker toen ze zag dat de beesten nog omhoog en omlaag gingen tijdens het draaien. De jongens vonden het geweldig, die wilden nog een rondje.
Ze moesten echter nog een souvenir uitzoeken, wat heel wat voeten in de aarde had. Uiteindelijk heeft wel iedereen wat hij/zij wilde hebben, en konden we op huis aan.
We waren koud het park af, toen er achter ons werd omgeroepen dat het park ging sluiten.
De terugreis verliep zonder problemen met 2 slapende kinderen in huis. We hadden de boot van half 9, en om half 11 lag alles in gedouched weer in bed.
Dit park gaat op onze lijst van jaarlijks te bezoeken parken, net zoals AviFauna.
1 opmerking:
Ik heb direct zin om ook te gaan. Wat een heerlijk verslag!
Een reactie posten