Zaterdag

En dan is het weer zaterdag. Eigenlijk wil ik, nu ik eindelijk mijn handen vrij heb, de kerstkaarten verder inkleuren. Dat is nogal een precisie werk, en dat kan ik dus niet doen als ik op 4 kinderen moet passen, om de haverklap gestoord wordt door deze of gene.
Maar ik kan maar niet opstarten. Heb er uuuuren over gedaan om me aan te kleden. Ben boos geworden op iedereen omdat ze me nooit een seconde met rust laten (wat onzin is natuurlijk, maar zo voelde het wel even)

Ik wil lekker door het bos banjeren, eigenlijk. Genieten van de herfst, die in alle hevigheid is losgebarsten de afgelopen 2 weken. Raar is dat altijd, zomaar ineens, zonder aanwijsbare reden, is het geen zomer meer maar is het herfst. Vreemd woord eigenlijk herfst, volgens Drs P is het enige woord dat op Herfst rijmt, Driewerfst. Maar ja, wanneer gebruik je dat woord?

Ik kan altijd zo genieten van de seizoenen in het bos. Eerst voorjaar, met het allerlichtste groen dat je kunt bedenken. Zo lichtgroen dat je het nog niet kan zien als je dicht bij de boom staat, maar wel als een lichtgroene wolk om de boom heen, als je er verder af staat. Dat moment is maar heel kort, 2 dagen ofzo, maar zoo mooi vind ik dat.

Dan in de zomer, de zwoele warmte onder de bomen. Het geluid van insecten overdag, en van vogels in de schemering. Heerlijk vind ik het dan om door het bos te fietsen. Ik had me er ook erg op verheugd dit jaar, om dat te kunnen doen met mijn baby voorop de fiets.

Nu hebben we dan de herfst, met het mooie strijklicht, het spectrum van kleuren, varierend van diep rood, tot lichtbruin, en het volle groen van de varens en dennen hier in het bos.
Het felle rood van de paddestoelen, De geur van pasgemaaid gras, rottende bladeren. Heerlijk. De laatste bloeiende bloemen, die hun kleuren en geuren nog feller en intenser laten zijn dan in de zomer, als of ze nog even willen laten zien wat ze kunnen voor ze weer ondergedompeld worden in de donkerte van de winter.

Straks hebben we weer de winter. Hopelijk weer met sneeuw, en vorst. Dan door het stille bos lopen, waarbij elke voetstap kraakt omdat de grond, en de daarop liggende blaadjes en grasjes bevroren zijn. Je adem die een wolkje maakt als je uitademt, en een tintelende frisheid in je longen geeft als je inademt, Heerlijk.

Ja, het bos, en de seizoenen, dat is wel echt mijn ding. Dit jaar heb ik het hoofdzakelijk meegemaakt vanuit een landrover. Ook niet verkeerd, maar volgend jaar hoop ik weer op fietstochten langs mijn favoriete plekjes. Waar je met de auto toch niet kunt komen.