Avontuur (of avonduur, dat mag ook)

Kom, zei mijn lief gisteren na het eten, "hijs je in de auto, dan breng ik je ergens heen, en doen we daar een rondje. Waar wil je heen?"
Ik wilde wel naar waar vroeger het museum stond, want daar is nu een prachtig natuurgebied met een wandelpad, voor rolstoelen.
Alzo geschiedde. Het pad voor rolstoelgebruikers wordt echter gevolgd door een bospad, 3.25 km, dat zou ik toch moeten kunnen lopen?!
We liepen dus door. Gezellig keuvelend, Cecilia in de wagen minstens zo gezellig keuvelend, liepen we daar als een jong gezin. Ik moet zeggen, dat beviel prima.
Ergens halverwege de rondwandeling, kwamen we bij een wildhek, volgens de paaltjes moesten we daar door heen. Dat op zich was al spannend, het voelde een beetje of we iets deden dat niet mocht.
We liepen nu midden in het natuurreservaat waar we eerder alleen langs liepen. In de verte zagen we een schotse Hooglander staan. En nou heb ik het niet zo op runderen, indrukwekkend is het wel als je ze zo van dichtbij kan zien. We liepen dus nog even verder.
Net om de hoek zagen we ze. De hele kudde, precies OP het pad waar wij met de wagen en ik met kruk langs moesten. Op enkele tientallen meters afstand durfde ik niet meer. Niet met Cecilia in de wagen, en niet met mijn eigen kruk. Ruurd wel, dat is een held. Blijf jij maar even staan, zei hij, en hij liep door.
Nogmaals, ik ben geen held, ook dat hij zo tussen de hooglanders stond vond ik eng, hij niet.
De runderen ook niet schijnbaar, want ze keurden hem geen blik waardig. Ze liepen door, want daar waren ze toch al mee bezig, en maakten zo voor ons de weg vrij.
Toen we doorliepen, bleken er 3 zwarte nog tussen de bomen verscholen te zijn, die ons wel nauwlettend in de gaten hielden maar meer uit nieuwsgierigheid dan wat anders.
Eenmaal weer door het hek, kwam mijn bravoure weer terug. Ruurd wilde wel de wandeling afbreken en een kortere route nemen, Ik niet. We liepen dus door. Op zoek naar blauwe paaltjes.
Inmiddels begon het te schemeren, en dat maakt een boswandeling weer heel anders. We staken de weg over, en moesten het natuurreservaat weer in. Ook al wist ik dat de hooglanders helemaal aan de andere kant van het reservaat stonden (daar hadden we ze net gezien nietwaar) toch vond ik het weer mega spannend, dat de schemer snel overging in donker, hielp niet echt.
Cecilia vond het echter allemaal prachtig. Ze keek met grote ogen om zich heen, lachte af en toe eens naar haar vader en/of moeder.
Tot we weer het natuurreservaat uit gingen, en in een dichtbegroeid bos terecht kwamen. Toen werd het iets te donker voor haar. Ze begon bedremmeld te kijken, en nog bedremmelder, en toen toch te huilen.
We hebben haar er maar uit haar wagen getild, en Ruurd heeft haar op zijn arm genomen.
We dachten op dat moment dat we er bijna waren. Dat was niet helemaal waar. We moesten nog het houten bakje aflopen (zo heet die weg echt) Inmiddels was het goeddeels donker, en bospaden zijn niet verlicht. Vreemd hoeveel je kan zien als je meegaat in het donker worden. Het kostte me alleen moeite de hobbels in het pad te ontwijken, maar verder niet.
Om kwart voor 10 zaten we weer in de auto. Ik heb Cecilia op schoot gehouden en we zijn heel langzaam terug naar huis gereden.
Cecilia viel onderweg naar huis in een diepe slaap, en dat doet ze nu nog.

A4D

Voor de niet ingewijden A4D betekend Avond 4 Daagse.
Zoals al een aantal jaar loopt de school van mijn kinderen mee aan de avond4daagse. Omdat het een leuke school is loopt ook de hele school mee. Ook groep 1/2. Ons tempo ligt dus niet zo heel hoog, zeker voor de 5 km niet. Ik durfde het dus aan om, ondanks mijn toch nog steeds pijnlijke rechtervoet, mee te lopen.
Samen met een vriendin, de moeder van L haar beste vriendinnetje, zijn wij nl al jaren de bezemwagen cq hekkesluiter.
Maandagavond was het prachtig weer, bijna te warm, en hebben een we een mooie route gelopen over het hoge berg gebied.
Gisterenavond de naarste route, bijna geheel door het dorp. Tja, je moet ergens aan je 5 km komen, maar dit is een onmogelijke route zeker met een hele groep kinderen. De weg is nl gewoon in gebruik, en kinderen blijven kinderen, en steken dus zonder te kijken over. Gelukkig is het verkeer ook bereid iets langer stil te staan, of langzamer te rijden bij het zien van de groepen wandelaars, maar je moet er toch niet aan denken dat er iets gebeurt.
R van vier vindt het tegelijk stoer dat hij het kan, dat hij meeloopt alswel een vermoeiende bezigheid. 5 km is ook op het randje van zijn kunnen.
Nog 2 avonden. Laten we hopen dat we het ook die 2 avonden droog houden.