11 jaar geleden was zaterdag 24 oktober een sombere dag. Het regende de hele dag, en ik voelde me heel erg niet lekker. De hele dag heb ik zitten borduren, in het blauw. En naar de tv gekeken met de kinderen.
Die nacht stormde het hevig, en smorgens was er de mooiste zonsopgang die je je kunt voorstellen. De storm had de kastanjeboom bij mijn moeder in de tuin in twee gespleten. Die moest later gerooid en vervangen worden. Zondag 25 oktober was daarna een prachtige rustige herfstdag.
Net als gisteren en vandaag.
Normaliter is het weer niet iets dat in mijn geheugen blijft hangen. Alleen op bijzondere dagen lijkt het zich in mijn geheugen te griffen.
24 oktober 1998 was de dag dat mijn vader aan het eind van de middag plotseling overleed.
En als ik dit opschrijf, krijg ik tranen in mijn ogen. Ik mis hem nog elke dag. Ook 11 jaar na zijn dood moet ik hem weer gelijk geven je komt er niet overheen, je went eraan.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
3 opmerkingen:
*dikke knuffel*
Ik wens je een dag vol mooie herinneringen (want volgens mij was je vader een geweldige man).
En een dikke knuf van mij.
Ja , dat is zo , het went wel wat .
Ik mis oma ook nog elke dag ;-)
24 oktober , een mooie dag , maar voor jou een met een grijs randje .
Knufff vanuit hier
Een reactie posten