Zaterdag

Dan is het weer zaterdag. Een vrije dag. Zo heet dat dan, maar de druk om te 'ontspannen' is groot, erg groot. Ik werk heel hard momenteel, 12 uur per dag, 5 dagen per week, omdat er een moeder een cursus doet, en de jongens bij ons zijn.

Voor mijn relatie met deze twee jongens (die na de cursus 40 uur per week in de opvang gaan blijven) is het heel goed geweest. Maar voor ons allemaal is het zwaar. Voor moeder, die behalve werk ook thuis nog heeft, voor de jongens, die elke dag vroeg uit bed moeten omdat moeder met de boot van 8 uur moet, en voor mij, omdat ik elke dag vanaf half 8 paraat, gezellig en aanwezig moet zijn.

Dus moet ik zaterdag uitrusten, en leuke dingen doen. Alleen, hoeveel plannen en ideeen ik heb door de week, op zaterdag komt er niets uit mijn handen. Ik surf wat, wat ik stom vind, en dus staar ik gewoon wat rond. Cecilia hangt aan mijn arm, is ook moe van een hele week kinderen.
Ik wil wel, maar ik kan niet, ik lijk wel gewoon 'op' te zijn.
Maar als ik niet vandaag en morgen dingen doe, kom ik er weer een week niet aan toe. De druk is groot. Zo groot dat ik er snibbig en naar van word, vooral voor mezelf. Dat gehang ook. Niets voor mij eigenlijk.

De post werkt ook niet mee, want het pakje dat ik verwacht is ook vandaag niet bezorgd. Nieuw speelgoed wil wel eens inspirerend werken. Maar zelfs die luxe heb ik niet.
Het enige zinnige dat ik vandaag heb gedaan, is een verlanglijstje gemaakt voor mijn verjaardag, op verzoek van Ruurd omdat ik toch wat specifieke dingen hebben wil. Bovenaan het lijstje staat een nieuwe enkel, als iemand weet waar ik die kan krijgen, wil die dan even mailen/bellen/schrijven? Want op een dag als vandaag vliegen de muren weer op me af. En zelfsstandig kan ik niet eens tot het eind van het tuinhekje komen...
Nu ga ik eens proberen of ik nog kan vouwen. De bloemen van de week lukte aardig....

Werk

Prachtig weer, weer om naar het bos te gaan, of lekker over het eiland te fietsen.
Behalve dat mijn lijf dat niet goed vind, gaat het ook niet lukken omdat zowel ik als Ruurd gewoon moeten werken vandaag. Ik zelfs tot 5 uur vandaag.
We zijn wel thuis, en vanwege het mooie weer zullen we vanmiddag de clown maar eens aan de waterslang vast maken, er zijn vast wel kinderen die dat leuk vinden:o))

De grote jongens stuur ik wel naar het zwembad, als ze vervelend zijn. En eten? Daar heb ik na een dag werken dus helemaaaal geen zin meer in. Dus lunchen we momenteel uitgebreid.
Het is nu al prachtig, en heerlijk buiten, en iedereen slaapt nog. Heerlijk is dat.

Ben benieuwd wat vandaag verder gaat brengen. Echt zin in vandaag heb ik niet. Misschien blijkt het vanavond wel een dag met een gouden randje geweest te zijn. Een feestje waar ik geen zin in had blijkt ook vaak een leuk feestje achteraf.

Vrijdag.

Vrijdag is als oppasdag eigenlijk al in mijn hele oppascarriere de drukste dag.
Op vrijdagmiddag zijn van een aantal scholen de onderbouw vrij dus zijn er altijd wel een paar kinderen extra.
Momenteel is mijn vrijdag gevuld met jongere kinderen, onder de 4. Soms 1, soms 3, en zoals gisteren 5. £ van 3, en 2 van 1.
Op zich is dat prima te doen, ware het niet dat er een paar moeizame kinderen tussen zitten, die zeker in combinatie met elkaar om de haverklap ruzie hebben.

Tel daar bij op dat de concentratie spanne van zeker 2 van hen heel kort is, en een kleintje er vooral lol in lijkt te hebben bakken speelgoed om te kieperen. Dan kun je je misschien een beetje voorstellen hoe mijn ochtend verliep.

Om half 9 had de eerste al een time out te pakken, omdat hij met de twee broertjes al ruzie maakte.
Om 10 uur hadden we de westwing al 2 keer helemaal opgeruimd omdat al het speelgoed door de ww was geslingerd.
Een van hen, een schat van een jochie, reageert heel erg heftig op suiker, en daarom krijgt hij, en alle anderen ook als hij er is, alleen suikervrij snoep en diksap. Ja, en dat jochie vond chocolade. GEEEEN idee waar of hoe het er kwam want de westwing is de enige ruimte in het huis die goed wordt onderhouden.
Uiteindelijk bracht de duplo uitkomst. Daar werden ze een soort van rustig van. Zeker toen ik een trap wilde bouwen en zij blokjes wilde zoeken.

Eigenlijk had ik met ze willen knutselen gisteren, maar helaas, dat lukte pas toen de twee gebroeders waren opgehaald, de ene 1 jarige lag te slapen, en dochterlief van 22 langskwam. Uiteindelijk hebben ze toen nog een uurtje lekker zitten tekenen.
Volgende week heb ik het 5 tal een aantal keer gezamelijk, ik hoop dat het dan beter gaat. Het knutselproject schuif ik door naar volgende week vrijdag, maar dan zet ik het op tafel klaar op donderdagavond, misschien dat daarmee de dag beter begint. Hij zal in elk geval heel bijzonder eindigen volgende week vrijdag, maar daarover later meer.

soms...

Als ik als verpleegkundige werk, ligt mijn frustratie cq tolerantie grens heel erg hoog. Van patienten en hun mantelzorgers, waar je in de vakantiezorg nogal vaak mee te maken hebt, kan ik veel hebben. Men is met vakantie, de zorg is anders dan ze gewend zijn. Ik probeer het mensen zoveel mogelijk naar hun zin te maken, door me aan afspraken te houden, extra vriendelijk en beleefd te zijn, en misschien iets meer te slikken dan ik zou doen als ik de dagelijkse zorg op me zou hebben.

Toch kan het zijn dat iemand gewoon te ver gaat. Gisterenavond was dat het geval.

De 71 jarige vader van de patient die ik moet helpen was zo onbeleefd, zelfs onbeschoft te noemen tegen mij, dat ik me zeer erg heb moeten beheersen om niet halverwege weg te lopen. Zoals alle verpleegkundige en verzorgenden gaat het belang van de patient me voor alles, en dus heb ik de patient zelf geholpen. Ondanks dat deze jongen een zwaar hersentrauma heeft, en slecht op dingen reageert, weet ik, merk ik, dat ik wel contact heb met hem. Extra naar dus dat zijn vader me de les meende te moeten lezen, op zo'n manier dat zelfs zijn zeer zachtaardige en vriendelijke vrouw het nodig vond om te zeggen dat hij moest ophouden.

Na thuiskomst heb ik mijn collega gebeld, die vanavond mijn dienst overneemt. Ook zij heeft problemen met hem, al is hij tegen haar nog niet zo onbeschoft geweest. Ben heel benieuwd hoe dit gaat aflopen.

Zoals gezegd..

Gisterenavond gewerkt, iemand in bed helpen. En zoals gebruikelijk betrapte ik mezelf erop dat ik zingend het pand verliet. Wat vind ik dat toch leuk werk. Zwaar, ja, vies, ook vaak. Toch is het helemaal mijn soort werk.
Ik ben graag, en met overtuiging gastouder.Ook vaak zwaar werk, vermoeiend, soms zelfs vies. De zorg echter, daar ligt toch mijn hart. Misschien dat ik ooit......

oppassen

Van de week gebeurde het me weer. Iemand die zich erg laatdunkend uitliet over mijn werk.
Ik werk als gastouder, daarmee verdien ik onze boterham.
En nee, het is geen makkelijk baantje. Het is vaak hard werken. Vaak zit ik vol, dat betekent 6 kinderen extra in huis. Ik vind het leuk, gezellig, en ondanks dat, ben ik aan het eind van de dag moe.
Afgelopen weken had ik 2 kinderen onder een jaar, en een kleintje van 2 om op te passen de hele dag. Lieverds zijn het alle 3, maar het betekent wel, dat er de hele dag een kleintje op schoot zit (de een of de ander) en dat het huishoudelijk werk grotendeels blijft liggen. Ik ga niet een slaapkamer boven opruimen, om maar eens wat te noemen. Of een strijk weg werken met 9 kinderen in de huiskamer, vind ik redelijk link.
Wat weer inhoud dat het huishoudelijk werk gebeurd vroeg in de ochtend, voor de eerste gebracht worden (voor half 8 dus) of na het avond eten (na half 8 dus)
Gelukkig gebeurt het maar weinig, zulk soort reacties. De meeste reacties zijn positief. De ouders van de kinderen waar ik op pas zijn positief (wat natuurlijk het belangrijkste is). Maar toch....de negatieve reacties komen altijd uit de meest onverwachte hoek, en komen toch hard aan.

Ik werk als gastouder, en dat is mijn baan!. Het is hard werken, voor een laag salaris. Het werk is gelukkig wel errug leuk.