Als ik als verpleegkundige werk, ligt mijn frustratie cq tolerantie grens heel erg hoog. Van patienten en hun mantelzorgers, waar je in de vakantiezorg nogal vaak mee te maken hebt, kan ik veel hebben. Men is met vakantie, de zorg is anders dan ze gewend zijn. Ik probeer het mensen zoveel mogelijk naar hun zin te maken, door me aan afspraken te houden, extra vriendelijk en beleefd te zijn, en misschien iets meer te slikken dan ik zou doen als ik de dagelijkse zorg op me zou hebben.
Toch kan het zijn dat iemand gewoon te ver gaat. Gisterenavond was dat het geval.
De 71 jarige vader van de patient die ik moet helpen was zo onbeleefd, zelfs onbeschoft te noemen tegen mij, dat ik me zeer erg heb moeten beheersen om niet halverwege weg te lopen. Zoals alle verpleegkundige en verzorgenden gaat het belang van de patient me voor alles, en dus heb ik de patient zelf geholpen. Ondanks dat deze jongen een zwaar hersentrauma heeft, en slecht op dingen reageert, weet ik, merk ik, dat ik wel contact heb met hem. Extra naar dus dat zijn vader me de les meende te moeten lezen, op zo'n manier dat zelfs zijn zeer zachtaardige en vriendelijke vrouw het nodig vond om te zeggen dat hij moest ophouden.
Na thuiskomst heb ik mijn collega gebeld, die vanavond mijn dienst overneemt. Ook zij heeft problemen met hem, al is hij tegen haar nog niet zo onbeschoft geweest. Ben heel benieuwd hoe dit gaat aflopen.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
4 opmerkingen:
Wie weet zag die vader ook dat je op een of andere manier contact maakte met zijn zoon.
En heeft hij dat niet.
Dat kan een ouder heel jaloers maken.
Al is dat absoluut geen vrijkaartje om te handelen zoals hij deed tegenover jou als hulpverleenster.
Eigenlijk zou hij blij moeten zijn dat ondanks zijn handicap, zijn zoon toch kans ziet contacten te leggen.
Sterke jongeman lijkt het me.
Gaat het met jou weer?
Kan me zo voorstellen dat het je dan toch aan het hart gaat om je patient over te moeten dragen.
Liefs
Irene
Daar heb je helemaal gelijk in Irene. Ik voel me enigszins schuldig, ook naar mijn collega toe, die het nu van me moet overnemen. In ieder geval voor vanavond.
Inmiddels gaat het weer, ik heb het van me afgepraat, en vanmiddag een extra uurtje geslapen (Tinus had het nodig denk ik)
Dank je wel voor je warme woorden.
Balen Marrigje, Diep ademhalen en achter je laten.
Ik herken het wel een beetje met de bewoners van mijn werk. Blij dat ik door wat extra aandacht ze voldoende eten en drinken kan geven soms ze te stimuleren het zelf te doen, krijg je op je kop van de kinderen omdat er eten geknoeid is op de kleren. Zoals mijn moeder altijd zegt: het is niet goed of het deugt niet.
Hou voor ogen dat je je werk heel goed doet!
Liefs, Marga
Een reactie posten