Vakantie

Om me heen gaat iedereen met vakantie, of is net terug.
Ook dit jaar weer gaan we niet. Verbouwing, dikke buik, te kort aan geld houden ons tegen.
Niets bijzonders, dat is al jaren zo. Anders dan andere jaren vind ik het jammer. Ik gun mijn kinderen ook vakantie. Ik wil zelf erg graag weer eens kamperen.
Waar ik van droom is van het Luxemburg. Daar gingen we vroeger zelf altijd heen op vakantie, en maakten we, mijn vader, moeder en wij kinderen, dagtochten, wandelen.
Daar heb ik altijd van genoten. "Marrigje met de lange stelten", zei mijn vader altijd, en dan werd ik boos, "Marrigje met de korte pootjes", zei hij dan, en dan werd ik weer boos.
Terwijl ik dit schrijf, herken ik mijn jongste zoon. Die wil ook altijd alleen maar bij zijn naam genoemd worden. Geen toevoegingen, en geen verbasteringen. Lange tijd zelfs geen lieverd of ventje.

Heel graag zou ik het Mullertall weer eens zien, en de wandeling langs de rotspartijen nog eens maken. Of de wandeling die wij elk jaar een paar keer maken, waarbij we van een donker (denne)bos op een zonovergoten weiland kwamen, waar we altijd begonnen te zingen, 'in het groene dal, het stille dal waar kleine bloempjes bloeien' Een christelijke opvoeding heb ik wel genoten ja :o))

Maar ook wil ik Tsjechie beter leren kennen, tenslotte is dat het nieuwe vaderland van mijn oudste zoon, en het vaderland van zijn levensgezel.

Gelukkig heeft R dezelfde wensen, al wil hij ons graag meenemen naar Italie, het Gardameer dan met name. We dromen nu van een daktent op de Defender (heb ik verteld dat we een defender hebben gekocht? ) Als we die volgend jaar hebben vertrekken we. Dit jaar moeten we het nog maar een keer met dagjes uit doen. Als het werk en het geld het toelaat tenminste..