Mijn moeder ligt in het ziekenhuis voor een knie operatie. Gisteren belt een tante op, om het bezoek te coordineren.
Op haar vraag wanneer ik kan, antwoord ik: Ik moet de hele week werken. (Bezoekuur betekent sowieso 3 uur weg, dus niet iets wat je ff tussen door doet) Ze antwoordt: "O je hebt kinderen de hele week."
Het klonk zo denigrerend, alsof het niet echt werk is wat ik doe. Op mijn: Dat is gewoon werk, werd een beetje lacherig gereageerd.
Het raakt me onaangenaam. Ik zorg er wel voor dat mijn gezin altijd te eten heeft gehad, en zelfs wat extra's kan krijgen af en toe.
Nooit heb ik iets van deze tante of van mijn moeder ontvangen. Terwijl mijn zussen en broers voor alles bij hun moeder aankloppen.
Toegegeven, ik zou liever een goed betaalde baan hebben, zodat we 2x per jaar op vakantie kunnen, een groot huis kunnen bewonen, en 2 auto's hebben, en die voor mijn drie oudste kinderen ook kopen en betalen. Maar helaas, dat werk ligt niet voor het oprapen, bovendien weet ik niet of ik daar zin in heb. Dus heb ik zelf werk gecreeerd, door mijn huis open te stellen voor kinderen van anderen. Ik heb er zelfs een aparte ruimte voor aan mijn huis gebouwd, en een deel van de tuin voor afgeschermd, zodat de kinderen veilig kunnen spelen.
Ik werk dus wel thuis, maar het is gewoon werk. Bij tijd en wijlen zelfs zwaar werk. Het is ook werk zonder pauze van 8 tot 1700 uur, bijna dagelijks. Ik klaag niet, want ik vind het leuk werk, en ik doe het graag. Hopelijk kan ik straks ook weer beter lopen en kan ik dan lekker met de kinderen er op uit, daar wordt het werk veel leuker van.
Ik had alleen van mijn eigen familie wat meer support verwacht. Raar eigenlijk want ik kan me niet herinneren dat ik het uit die hoek heb gekregen. Toch raakt het me elke keer weer onaangenaam als er zo duidelijk blijk gegeven wordt van, ja van wat eigenlijk?
Misschien wel van O ja, Marrigje is er ook nog. Het went schijnbaar nooit.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
4 opmerkingen:
Van je familie moet je het hebben. ;)
Even zonder gekheid, het is natuurlijk een opmerking die nergens op slaat. Je zorgt voor je eigen en voor andermans kinderen op een prachtige manier. Je geeft je helemaal en daar mag (lees: moet) veel meer respect tegenover staan.
Heel jammer om te lezen dat je zo weinig steun van je familie krijgt en gekregen hebt terwijl je die toch heel goed kon/ kunt gebruiken.
Door schade en schande wijs geworden, ben ik er inmiddels achter dat ik veel meer hebt aan familie die ik zelf hebt uitgezocht; die mensen die echte vrienden zijn voor mij en mijn gezin.
En dus bij deze: lieve schat, ik ben blij dat jij familie bent!!
Liefs en een dikke knuffel.
Familie krijg je, vrienden kun je gelukkig zelf kiezen!
Laat het maar van je rug afglijden, het is het niet waard om je druk om te maken. Ik weet hoe hard het werken is.
loslaten lief mens
jouw werk is net zo werk al het mijneen dat van anderen en als zij dat anders zien is dat iets van hen niet van jou , laat het maar elkker daar waar het hoort , adem in de pijn die het doet en blaas het weg. Staat er lekker makkelijk en zo gaat het niet dat weet ik , het wordt makkelijker naarmate je dat vaker doet .
Jij bent jij met jouw dingen , kijk maar naar wat het in je raakt en dat mag er zijn , verder is het niet belangrijk.
Knufffff voor jou
Een reactie posten