Geen zin

De dag van donderdag was, achteraf bezien, emotioneler dan ik had ingeschat. Wat resulteerde in een grotendeels slapenloze nacht.
Vrijdag gewoon gewerkt, plus een patient uit bed gehaald. Vrijdag is een van de drukste dagen in de kinderopvang, en door de onrust, waren een paar van de kinderen ook nog extra druk, en ongezeglijk.

Onrust was er, want mijn zoon, die in Praag woont, was ter gelegenheid van het huwelijk van zijn vader over, en kwam natuurlijk ook bij mij buurten gisteren.Dat was wel erg gezellig, maar ook druk en doenerig. Want dan willen we natuurlijk het meeste uit de korte tijd dat we elkaar zien, halen.

Toen zij weer naar de boot gingen, werden gelijk de bonuskinderen van de boot gehaald. Aardige jongens zijn het, dat wel, maar lastig in de zin dat ze minder gezeglijk zijn dan mijn eigen kinderen. Ook omdat ik voorzichtiger ben dan met mijn eigen kinderen (daar wil ik nog wel eens tegen uitvallen als ze vervelend zijn, bij mijn bonuszonen doe ik dat toch minder snel)
Maar het moeilijkste vind ik, dat ze zo laat gaan slapen, en tot ze gaan slapen aanwezig zijn, en rumoerig.
Normaal ga ik op tijd naar boven, kijk, meestal samen met Joshua, nog wat tv. Joshua gaat dan meestal om half 10, soms een uurtje later, naar zijn bed, en gaat slapen. 2 keer per week is er wat op tv dat hij heel graag wil zien, en tot half 11 duurt. Omdat hij goed slaapt, elke dag zonder problemen op tijd wakker is, mag hij van mij kijken, maar daarna gaat hij gelijk slapen.

De bonus zonen blijven tot twaalf uur rond hangen, en kijken mee tv, vragen je de oren van je hoofd (over van alles, hoeft niet speciaal met de TV te maken te hebben) en laten zich niet naar bed sturen. Of wel naar bed, maar komen er dan 6 keer uit, en/of blijven keten.
Dat breekt mij dus op, ik blijk dat uurtje alleen savonds hard nodig te hebben om de gezellige, leuke, betrokken moeder te zijn. Zonder dat uurtje, dat ik gisteren dus miste, ben ik veel humeuriger, heb ik geen zin, en kan ik minder van de kinderen (eigen of bonus) hebben. Bovendien vergeet ik dan dingen, zoals vanmorgen het verjaarsfeestje waar ik mijn dochter heen zou brengen.

Vanavond zet ik geloof ik iedereen uit, en trek ik me terug op mijn slaapkamer, deur op slot, en claim ik een uurtje alleen voor mij. Niemand die aandacht vraagt, of geluid maakt. Dan kan ik morgen de wereld weer aan, hoop ik....