Kaakchirurg

De afspraak voor de operatie voor 'extractie gebidselement' (klinkt beter toch dan kies trekken)
stond op vrijdag 26 november. Dus mocht ik op donderdag 25 november bellen over de opnametijd.
Tussen 12 en 14 stond in het boekje, en omdat ik smiddags vol met kindjes zit, dacht ik te bellen om 12.15. Een beetje vroeg werd me gezegd, dat was alleen voor de dagbehandeling.
OO, maar ik moet bellen met dagbehandeling zei ik.
Dus weer doorverbonden naar Dagbehandeling, alwaar een vriendelijke stem me vertelde dat er op vrijdag niemand werd opgenomen voor behandeling. Ik stress. Maar gelukkig werd ik doorverbonden naar de afdeling opname, en konden ze me daar vertellen dat ik gewoon op de lijst stond, om 13.00 uur melden, en dan kwam het goed.
Het had een teken moeten zijn :o))

Gisterenochtend om 7 uur ontbeten en om 10 nog een glas water, en met de boot van 11 uur naar de overkant.
We vroegen ons onderweg nog af hoe het toch komt dat het altijd mooi weer is als wij onderweg zijn. Zonnetje, strak blauwe lucht. Voorspoedige reis. Gezellig zitten kletsen, en meezingen met de muziek. Ouderwets gezellig.

Om 12.30 konden we ons melden in het ziekenhuis, en werden we naar de afdeling gebracht. En daar begon het wachten. De verpleegploeg was heel hard bezig, en moest nog lunchen. Wij waren natuurlijk een beetje vroeg, dus voor ze aan opname toekwamen zaten we er al een half uur. Een aardige zuster nam mij en mijn buurman op. We mochten blijven zitten, ze zouden ons vertellen wanneer we een operatiehemd aan zouden moeten trekken.
En toen begon het lange wachten. Om half 3 werd er een meneer voor onderzoek opgenomen, die om kwart voor drie van de afdeling werd gereden. Bij het weggaan zei hij nog dat hij zich voelde alsof hij voordrong bij de kassa, dat waren wij (de 3 anderen op zaal) volmondig met hem eens.
Maar het was net of ze met hem een nieuwe bron van mogelijkheden hadden ontdekt met onze zaal, want binnen een half uur vertrok nr 2, en vlak daarna nr3. Ik mocht me ook omkleden want ik zou ook zo aan de beurt zijn. Dat duurde nog even, pas om half 4 hoorde ik mijn naam op de gang. Eindelijk.

Naar beneden door de lange kale gangen, overstap naar de operatiebrancard, en het inleveren van mijn bril, voor mij altijd het vervelendste, want dan zie ik niets meer, en dan gebeurt het pas.
Maar goed, ik was in het operatie gedeelte, dus ik zou ook niet lang nog wat moeten zien toch?!
NOu wel dus. Vrijdag middag, half 4, dan is een operatiekamer aan het sluiten. Minder anesthesisten in dienst, minder operatie personeel,, dus lag ik in de gang, op een vreselijke brancard, in mijn eentje zonder dat ik echt iets kon zien, te wachten. In mijn hoofd speelde het liedje van Bert en Ernie (Wachten duurt lang) van de sinterklaasCD. Daar moest ik stiekum wel om lachen. Tot mijn vreugde ontdekte ik na een minuut of 10 een klok, die zo groot was dat ik met enige moeite de tijd kon onderscheiden.
Na 3 kwartier hebben ze, op mijn verzoek, naar de afdeling gebeld om Ruurd te melden dat ik nog niet aan de beurt was.
Achter mij hoorde ik een anesthesist zeggen dat hij niet ging overwerken, dat hij gewoon om 4 uur naar huis ging, dat het wel 3 uur geduurd had voor ik van de afdeling kwam (helaas kon ik me er niet tegen aan bemoeien, want ik had best eerder naar beneden willen komen)

Eindelijk, eindelijk om half 5 mocht ik door naar de operatiekamer. Daar constateerde ik dat ik te veel films zag. Want ik had het gevoel dat er zometeen aliens over zouden nemen.
De anesthesist stelde voor me met een kapje in slaap te brengen. Waarop ik zei dat ie zich uit mocht leven, waar men om moest lachen.
Men was verbaasd over het niet reageren op locale anesthesie, maar ook deze mannen zeiden dat het vaker voor komt. Er werd iig niet moeilijk over gedaan. Ik kreeg een kap over mijn neus, en hoe slecht ik op locale anesthesie reageer, zo heftig reageer ik op andere middelen, want ik was zo weg.
Om wakker te worden in een andere ruimte, in een gewoon bed, met een zere kaak, mega misselijk en benauwd. Ook hier was men aan het afsluiten, en dat was vervelend, want er kwam niemand. Ik heb mezelf letterlijk wakker getrokken, want ik wilde maar 1 ding, naar Ruurd, en naar huis. Als ik had gekund, was ik uit bed gestapt, gelijk. Dat de pijn bij het wakker worden behoorlijk fel werd, heb ik verzwegen, Ik was klaar met ziekenhuis, ik wilde weg.

Het was toen 6 uur, hoorde ik iemand zeggen, en schijnbaar heb ik het goed gedaan, want om half 7 reden we het ziekenhuis uit. Ik nog steeds zo misselijk als wat, maar in de auto, bij Ruurd, onderweg naar huis.
Eenmaal thuis stortte ik weer helemaal in, in bed, met Cecilia stijf tegen me aan ben ik zo in slaap gevallen. Om vanmorgen min of meer verkwikt weer wakker te worden.
Heel erg opgelucht dat het achter de rug is, kies eruit, en ze hebben de ontsteking er ook uit gesneden. De kies is dus niet getrokken maar chirurgisch verwijderd. Mijn hoofd is nog wat duf, en ik ben nog steeds wat misselijk, maar dat kan ook komen omdat ik leeg ben. Ik mag nl alleen vloeibaar eten tot maandag.

Het was weer een avontuur, en het ging weer niet 'gewoon' hoewel het voor ons eigenlijk heel gewoon ging :o)