Gastouder

Gastouder ben ik. Zo verdien ik mijn geld, en ik denk dat ik een goede ben, want zowel het gastouderbureau, als de ouders, willen niet dat ik er mee ophoudt. O ik heb ook wel eens mijn dagen dat ik baal van al die kinderen, dat ik eens wat wil waarbij ik mijn handen vrij heb enzovoort, maar over het algemeen vind ik zelf ook dat ik leuk werk heb. Zwaar maar leuk.

De laatste tijd merk ik dat de waardering voor het werk dat ik doe, ontbreekt. Bij mensen uit mijn directe omgeving, die het afdoen als jij zit toch maar thuis. Bij de school van mijn kinderen, waar docenten opmerkingen geven die ik niet kan plaatsen, die dingen van mij willen waar ik nee tegen moet zeggen, vanwege mijn werk, waar ik dan vervolgens laatdunkende reacties over hoor via derden.

Ik hoef geen plaatje te schetsen, dat heb ik al eerder gedaan. Het blijft me verbazen dat mensen zo minachtend denken over het oppassen op andermans kinderen, vooral als de oppas daar een volle baan van heeft gemaakt. O ja, ik geef het grif toe. Ik heb me er ooit ook op verkeken. Maar na 1 middag oppassen had ik door dat oppassen iets heel anders is dan een keertje een kindje te spelen te hebben, of een middagje op de baby van de buurvrouw te passen.
Het is gewoon werk. En niet eens licht werk. Zwaar lichamelijke arbeid komt er missschien niet aan te pas. Maar een pauze heb ik niet. Vandaag heb ik een rustige dag :o) Die pas begon na 8 en doorloopt tot 18.30 vanavond. MOrgen is het zwaarder, dan begint de dat om 7.30 en loopt ook door tot 18.30. Zonder echte pauze.

O ik klaag niet. Ik heb leuk werk. Ik vind het 98% van de tijd leuk om op te passen. De meeste handelingen die erbij komen kijken vind ik leuk, of op zijn minst niet erg. Ik geef toe dat ik niet sta te springen bij de zoveelste poepluier, of de zoveelste beker limonade die omgaat. Maar als een jongetje vreselijke lol heeft omdat je gek doet, of als ze heerlijk aan het spelen zijn, zoals nu, kan ik daar echt van genieten. En als ik zelf de rust in mijn donder heb (zoals nu) dan is het toch heerlijk als een baby bij je op schoot in slaap valt? Zeg nou zelf.
En knutselen met kinderen, ja dat vind ik altijd leuk. Al heb ik op dit moment geen knutselkinderen.

Een beetje waardering zou echter welkom zijn.

Cadeautje

Een nieuw oppaskindje is altijd wennen, zowel voor het kind, als voor mij. Dat heeft altijd tijd nodig. Bij de ene een paar dagen, bij de ander een langere periode. Het hangt van een aantal dingen af. De leeftijd van het kind, de reden waarom ik ga oppassen (dat is lang niet altijd alleen maar omdat vader en moeder werken). De andere kinderen op de oppasdagen. Noem maar op.

Sinds een week hebben we er een oppaskind bij. Een schattig (koreaans) jochie van 3 maanden. Ik pas al jaren op zijn grote zus, en was zeer vereerd dat zijn moeder me ook vertrouwde met de oppas op hem.
Het is een schattig klein manneke. Borstgevoed, en in eerste instantie niet van plan melk uit een fles te accepteren. Dus heb ik van het weekeinde een paar andere flessystemen gekocht om uit te proberen.
De eerste die ik probeerde vanmorgen werd minachtend uitgespugd. Ik vreesde al een herhaling van vorige week, toen hij een hele oppasdag niet wilde drinken. Gelukkig was die dag maar 1 voeding overslaan, maar toch.
Toen ik de melk had overgegoten in een andere fles protesteerde hij eerst ook, maar geheel tot mijn vreugde en verbazing, pakte hij de speen en dronk de hele fles in een teug leeg.
Nadat ik voorzichtig positief was, bleek dit systeem echt te werken, want de tweede, en derde fles pakte hij ook.
Daarna viel hij in een diepe slaap, om om 16.45 weer wakker te worden. Honger.
Zijn moeder zou hem om 17.00 komen halen, dus ik dacht, laat maar, die kan zo aan de borst. Juist toen ik dat zei, ging de telefoon. De moeder, dat ze iets later kwam, tegen half 6 dacht ze dat het zou worden.
Waarop ik dus een flesje borstmelk ging opwarmen.

Tegen de tijd dat de fles warm was, was het manneke flink boos. Maar, na dat zijn eerste dorst/honger gestild was, had hij tijd om eens goed om zich heen te kijken. Voor het eerst sind ik oppas keek hij me eens goed aan. En nog eens.
Daarna besloot hij dat het goed was, en schonk mij zijn mooiste glimlach, en daarna nog een keer.

Ik was helemaal blij met die glimlach. Voelde me ook vereerd dat hij me die gunde. Ik heb echt een leuke baan!