Ziekenhuis

Vandaag voor controle voor mijn voet naar het Gemini. Omdat we geen geld bij ons hadden (beetje onhandig maar ala) geen rolstoel gehaald maar met krukken naar de Gipspoli gestrompeld. Dat was zwaar, dat had ik ingecalculeerd, maar waar ik niet echt op bedacht was, was dat ik dan ook mijn toch al pijnlijke borstspieren zou overbelasten.
Sinds een week ofzo, doet lopen op krukken niet alleen zeer bij mijn voet, maar ook bij het borstbeen. Overbelast denk ik. Is prima mee te leven, doordat ik een triplestoel tot mijn beschikking heb. Daarmee kan ik veel huishoudelijk werk doen. Lopen op krukken gaat echter niet.

Eenmaal in de gipskamer riep een verpleegkundige gelijk dat, na 3 weken gips, het gips er af zou moeten. De broeder (dezelfde die een rolstoel voor me haalde van de EHBO, en dezelfde die 2 weken geleden het roze gips erom heen gedaan heeft) besloot dat hij toch even op de dokter zou wachten. Verpleegkundige 1 was het daar, duidelijk, niet helemaal mee eens. De dokter wiebelde eens met mijn tenen. Vond de pijn ook nog vreemd en in zoverre verontrustend dat ook hij besloot het gips te laten zitten. Bovendien zei hij dat intapen voor iemand die vocht vasthoud, wat ik vanwege de zwangerschap doe, geen goed plan is, Het gips geeft wat ruimte om stuwing op te vangen, en weer kwijt te raken, tape doet dat niet, Dat kan huidproblemen geven.
Dus hebben we een afspraak voor over 2 weken, liefst met baby en beschuit met muisjes. Mocht het dan niet uitkomen, kunnen we een nieuwe afspraak maken.

Gips

Gisteren moest ik gewoon werken, ondanks een verstuikte enkel. Alleen was lopen steeds meer onmogelijk. Toen ik uiteindelijk naar een andere kant van het huis was gehinkeld, omdat daar een baby lag te slapen en wakker was geworden, zag ik geen kans meer om terug te hinkelen.
Maar met het been hoog op een kussen, leek het heel wat.
Pas toen R me om half 7 riep om te gaan eten, en ik op wilde staan, bleek hoeveel pijn de enkel deed. Met geen mogelijkheid kreeg ik die naar beneden om naar de tafel te hinken.
R was het zat, en belde de dokter. Daar konden we om 19.50 terecht.
Oppas geregeld, met in het achterhoofd dat het wel lang kon gaan duren. Met twee mannen achter in de defender gehesen. Auto rijden was niet echt fijn (zacht uitgedrukt)

Bij de dokter heeft R de dokter naar de auto laten komen, want om mij uit de auto te hijsen,durfde hij niet aan. De dokter was het met R eens, dit was 'niet pluis' en dus naar het Gemini.
We hadden nog 10 min om de boot te halen, dus R heeft een beetje laaggevlogen, en haalde op het nippertje de boot.
Daar heeft hij aan de stewart gevraagd of hij als eerste de boot af mocht, omdat hij naar het Gemini moest.
Dat mocht, en dus reed R, als laatste de boot op, en stelde zich vooraan op. Wat de nieuwsgierigheid van een medepassagier opriep, die ook inderdaad een paar minuten later polshoogte kwam nemen.
Tussen de mannen ontspon zich een leuk gesprek over Texel, de boot, en natuurlijk over auto's. Heerlijk, de reis was daardoor veel korter, en het gesprek leidde mij ook een beetje af van de pijn,dus het mes sneed aan twee kanten.

We waren inderdaad als eerste de boot af, en binnen no time in het ziekenhuis. Na enige problemen met de deuren van de EHBO, waren we binnen. Daar ging het als een trein.
We konden gelijk door voor een foto. Gelukkig geen breuk te zien, maar omdat het ofwel ernstig verstuikt is, of de banden stuk zijn, door de zwelling was dat niet goed te zien, toch gips.
Ook dat ging als een trein. R en ik hadden natuurlijk de lachers op ons hand, omdat we zaten te geiten. Tussen de pijnlijke behandeling heen.

Het gips, en verband hielp wel tegen de pijn. Dankzij de goede zorgen in het Gemini waren we om 21.10 weer klaar, en konden we, op ons gemak, de boot van 21.30 terug hebben.

Nu zit ik dus in het gips, tot de knie. Het been mag 10 dagen niet belast worden. R werkt daarom iig vandaag en morgen thuis. Dat geeft een boel rust in mijn kop.
Ik ga me maar op de geboortekaartjes storten de komende dagen, want achter de naaimachine zal voorlopig niet willen lukken. Daarvoor zal ik hulptroepen in gaan schakelen.

een paar dagen later

Eigenlijk gaat het nu wel weer beter. Een paar dagen heb ik me heel rot gevoeld. Alles deed zeer. Zo zeer zelfs dat ik uiteindelijk de door R aangeboden paracetemol aannam. Ik hou het vol tot een uur of 4 smiddags, dan is het op. De pijn is dan zo erg dat het de overhand neemt, en dat is het moment voor een paracetemol.
Gelukkig kan ik het op 1 per dag redden, waar R zich wel zorgen over maakt, want hij vindt dat ik dan onnodig pijn heb. Lief toch?

Omdat ik doorlopend Tinus P kleding voor de baby koop, is die Tinus gedoopt (wat het goed doet met zijn achternaam Pels)
Tinus was vanmorgen eindelijk genegen zich te laten voelen, waar ik errug blij van word. Ik geloof dat ik de rest van de dag met een glimlach op mijn gezicht gebeiteld zit. Was zo leuk om eens een soort van contact te hebben met de kleine alien in mijn buik.

Vandaag zal ik nog een dagje rustig aan doen, want morgen moet ik weer naar Utrecht voor een cursus, en zondag hebben we een feestje in Waspik. Jammer dat we de Defender nog niet hebben.