Gips

Gisteren moest ik gewoon werken, ondanks een verstuikte enkel. Alleen was lopen steeds meer onmogelijk. Toen ik uiteindelijk naar een andere kant van het huis was gehinkeld, omdat daar een baby lag te slapen en wakker was geworden, zag ik geen kans meer om terug te hinkelen.
Maar met het been hoog op een kussen, leek het heel wat.
Pas toen R me om half 7 riep om te gaan eten, en ik op wilde staan, bleek hoeveel pijn de enkel deed. Met geen mogelijkheid kreeg ik die naar beneden om naar de tafel te hinken.
R was het zat, en belde de dokter. Daar konden we om 19.50 terecht.
Oppas geregeld, met in het achterhoofd dat het wel lang kon gaan duren. Met twee mannen achter in de defender gehesen. Auto rijden was niet echt fijn (zacht uitgedrukt)

Bij de dokter heeft R de dokter naar de auto laten komen, want om mij uit de auto te hijsen,durfde hij niet aan. De dokter was het met R eens, dit was 'niet pluis' en dus naar het Gemini.
We hadden nog 10 min om de boot te halen, dus R heeft een beetje laaggevlogen, en haalde op het nippertje de boot.
Daar heeft hij aan de stewart gevraagd of hij als eerste de boot af mocht, omdat hij naar het Gemini moest.
Dat mocht, en dus reed R, als laatste de boot op, en stelde zich vooraan op. Wat de nieuwsgierigheid van een medepassagier opriep, die ook inderdaad een paar minuten later polshoogte kwam nemen.
Tussen de mannen ontspon zich een leuk gesprek over Texel, de boot, en natuurlijk over auto's. Heerlijk, de reis was daardoor veel korter, en het gesprek leidde mij ook een beetje af van de pijn,dus het mes sneed aan twee kanten.

We waren inderdaad als eerste de boot af, en binnen no time in het ziekenhuis. Na enige problemen met de deuren van de EHBO, waren we binnen. Daar ging het als een trein.
We konden gelijk door voor een foto. Gelukkig geen breuk te zien, maar omdat het ofwel ernstig verstuikt is, of de banden stuk zijn, door de zwelling was dat niet goed te zien, toch gips.
Ook dat ging als een trein. R en ik hadden natuurlijk de lachers op ons hand, omdat we zaten te geiten. Tussen de pijnlijke behandeling heen.

Het gips, en verband hielp wel tegen de pijn. Dankzij de goede zorgen in het Gemini waren we om 21.10 weer klaar, en konden we, op ons gemak, de boot van 21.30 terug hebben.

Nu zit ik dus in het gips, tot de knie. Het been mag 10 dagen niet belast worden. R werkt daarom iig vandaag en morgen thuis. Dat geeft een boel rust in mijn kop.
Ik ga me maar op de geboortekaartjes storten de komende dagen, want achter de naaimachine zal voorlopig niet willen lukken. Daarvoor zal ik hulptroepen in gaan schakelen.