Post

Gisterenavond te moe, en vanmorgen zonder computer gezeten. Vreemd hoe erg ik dat toch mis. Niet zozeer de computer ansich, maar vooral de radio, die tegenwoordig via Internet beluisterd wordt omdat de boxen die we hebben niet passen nu we een nieuwe boekenkast hebben staan.

Dat wilde ik niet bloggen. Tijdens het schrijven van deze blog in slaap gevallen, en daarna nam het leven het weer even over. Het leven heeft de gewoonte dat te doen.

Vorige week een prachtige kaart mogen ontvangen. Gemaakt door een lieve internet vriendin die geweldig kan scrappen. Zo lief, en helemaal mijn kleur (niet de hare ;o)) )

Toen kwam er deze week een pakje. Ik ben dol op pakjes, vooral omdat het meestal koopjes bevat. Ik scoor nogal eens iets op Internet, en dat wordt dan via de post bezorgd. De postbode, toch al een bekende van me, weet de weg naar hier goed te vinden. Maar dit pakje had ik niet besteld, ik verwachtte iig niets.
Het pakje was ook niet voor mij. Het pakje was voor Baby Tinus. Na overleg, en goed nadenken kwamen we tot de conclusie dat het open gemaakt mocht worden. Baby Tinus zou immers niet meer Baby Tinus zijn, na de bevalling, dus dit was bedoelt voor nu.
Er zat een heel lief lakentje in. En een badcape met Tinus op geborduurd.
Een andere lieve internet vriendin.

Meiden, jullie zijn geweldig. Dat zijn de dingen die mijn dagen kleuren op het moment, want, ook al is iedereen blij dat ik eindelijk rust hou, ik ben zelf dat gipsen been, en de bij behorende pijn wel goed zat.