condoleance

'Moeder, maandag kom ik thuis@
Gezellig jongen
'Nou nee, ik moet naar een begravenis, W belde net dat K zich heeft opgehangen, en ik zat met hem op scouting, hij verkeerde in mijn vriendenkring, en hij wordt maandag begraven, en daar ga ik heen'

Dit vreemde telefoon gesprek voerde ik deze week met mijn zoon van 19. Een van de jongens uit de groep mensen waarmee hij omgaat, had het zo zwaar dat hij geen andere uitweg meer zag, en zich van het leven beroofde.
Een jonge jongen, 20 jaar pas, studerend aan de overkant, baantje bij de Blokker, geliefd bij vrienden. Geen drugs of andere dingen in het spel (zoals zoon zei, Als er iemand netjes was, dan was hij het)

Vanmiddag was de condoleance, en omdat ik jaren met de vader van K in de ouderraad heb gezeten, vond ik dat ik er heen moest. Het zijn geen mensen uit mijn directe kring, persoonlijk diep geraakt was ik dus niet direct.
Toen ik aankwam stond er een hele rij, tot aan de straat aan toe. Jonge mensen, van de leeftijd van mijn zoon, iets jonger, en iets ouder. Tussen de 17 en 21 jaar allemaal. Zoveel jonge mensen, met zoveel verdriet. Alleen dat al maakte diepe indruk op me.
Ik heb vaker in zo'n rijtje gestaan, ook in lange rijen omdat de overledene een bekend, belangrijk of jong persoon was, ook bij plotseling overlijden. Maar nu trof ook de sfeer in die rij me, iedereen was stil, niemand praatte. Hoogstens een groet van mensen die elkaar herkende en ontmoetten in de rij. Zo anders dan de andere keren dat ik in zo'n rij stond.

Binnen stonden de ouders, als enige om de condeleances in ontvangst te nemen, ook dat maakte diepe indruk op mij. Zo stil, zo eenzaam, zo sterk, en zo verdrietig. Bijzonder.

Maandag komt zijn zoon, als het even kan samen met zijn vriendin, om naar een begravenis te gaan.
Iets klopt er niet in deze zin, kinderen van hun leeftijd moeten daar niet mee bezig zijn, zij moeten hun leven opbouwen, en niet afscheid nemen van leeftijdsgenoten.