Door mijn hoofd spelen een paar emotionele blogs. Een dwarrelt al een tijdje door mijn hoofd maar is nog niet af.
De ander vind ik een beetje moeilijk om te schrijven, omdat hij erg persoonlijk is, en misschien wel pijnlijk voor anderen, dan alleen voor mezelf.
De hele dag heb ik zitten denken, zal ik wel, of zal ik niet. Maar de tijd is er nog niet rijp voor denk ik, want het hele blog is zomaar weer verdwenen.
Wat niet verdwenen is, helaas, is het tape om mijn rechtervoet. Afgelopen zondag dacht ik, nog ff en ik kan in ieder geval weer lopen zonder krukken. Vreemd genoeg ging een dag later mijn enkel weer zeer doen, als of ik net gezwikt was, niet zo erg als nu maar een normale zeg maar.
Gisteren is er weer nieuw tape om heen gedaan, nu met een kleurtje. Nou ja, wit tape en zwart tape, volgens Lea is het net een skelet nu. Ik vind het wel grappig, in ieder geval niet dat enge wit. Ik ben van plan uit tape bloemen te stansen en die op het zwarte tape te plakken. Gewoon voor de lol.
Voor de rest ben ik het niet kunnen lopen, het niet kunnen doen wat ik wil, en vooral het afhankelijk zijn van anderen wel heel erg zat. Ik word er chagerijnig van, bozig eigenlijk meer. Vraag ik iemand iets voor me te halen, komen ze met het verkeerde terug. Eerder kon ik nog mijn schouders ophalen, op dit moment heb ik erg veel zin om ergens mee te gooien.
Alles, maar dan ook werkelijk alles kost me meer tijd, of moet door een ander gedaan worden. Ik ben het meer dan spuugzat, ik wil met mijn dochter in de wagen naar buiten. Ik wil nat regenen terwijl ik de kinderen van school haal.
Ik wil gewoon zelf even boodschappen kunnen doen, desnoods op de fiets. Ik wil weer ik zijn.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
4 opmerkingen:
Het lijkt me vreselijk, Marrigje! Kan ik af en toe verlangen naar een dagje -al dan niet gelegitimeerde- rust, dit lijkt me een nachtmerrie! Ik kan niets anders doen dan je de rust en het geduld toewensen om het met een redelijk humeur vol te houden!!
O johhh , ik voel zo met je mee , kon ik maar toveren ( dat denk ik wel vaker de laatste tijd ;-) )
Ik duim je echt heel vaak dat het beter gaat , maar dat lijkt ook niet erg te helpen , een knufff dan nog maar ............En bakken energie die ik je toewens
Dat komt ook weer, lieverd, geloof me.
Dan mag je weer met de wagen of met de bakfiets je ronde doen.
Nog even geduld?
(als je dat nog over hebt?)
Ja Marrigje. Dit is QUDT! Met dt.
Ook hier wensen we je snel herstel toe. Maar helaas kunnen ook wij niets afdwingen.
Ik wens je wel erg veel sterkte en relativeringsvermogen toe. Eens komt de dag meid. Eens is tie er. Dat je met Cecilia in de wagen rond stapt. Hou vast die droom en geloof erin.
Ik knuffel je virtueel.
Groet. Britt
Een reactie posten