Mijn moeder vroeg me van de week, Je uitwonende kinderen, wie belt er op, zij jou, of jij hen?
En daar moest ik over nadenken. De kinderen bel, sms, mail, of skype ik, als ik te lang niets van ze gehoord heb. Ik vind dat ze recht hebben op hun eigen leven, dat ik me niet moet opdringen in hun leven. Mijn moeder vertelde dat haar zus haar kinderen elke zondag belt. Mijn zus en ik, beiden woonachtig in den Burg, zijn de delinquenten in dit verhaal. Mijn oudste broer die in Los Angelos of in Cario woont, heeft regelmatiger contact met moeder dan ik.
Die gedachte maakte dat ik er eens dieper over na ging denken. Het is niet dat mensen niet belangrijk zijn, dat ik niet geinteresseerd ben in anderen. Verre van dat, ik heb eigenlijk een zeer nieuwsgierige aard, weet graag alles, en wil altijd mee denken of helpen als het nodig is.
Waarom doe ik het dan niet? Waarom pak ik niet dagelijks de telefoon om 1 van mijn vriendinnen of vrienden te bellen? Waarom laat ik het toe dat vriendschappen verwateren?
Gisteren was er een programma op tv, van mensen die 30 jaar of meer bevriend waren met elkaar. Waarom heb ik dat niet?
Omdat ik van oudsher een verlegen persoonlijkheid heb, en door ervaringen uit het verleden ook nog eens onzeker en kopschuw geworden ben.
Jarenlang heb ik gedacht dat ik gemaakt was van wegwerpmateriaal, gaat lang mee, maar uiteindelijk gooi je het weg.
Dat gevoel heb ik eigenlijk niet meer, maar als ik wat minder in mijn vel zit komt toch erg snel het gevoel boven drijven dat 'men' niet op mij zit te wachten.
Daar moet ik aan werken. Ik had nog geen goed voornemen voor 2009, dit is een goede.
Sterker worden, een betere vriendin zijn, en attenter zijn. Me niet laten overschaduwen door mijn eigen demonen en angsten.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
3 opmerkingen:
Jeutje, je zet me aan het denken.
Ik bel de Kiek ook niet iedere week en zo een keer in de week/2 weken komt ze even een bakkie doen.
Vaak mondt dat ook uit in blijven eten, want ja, als ze er dan toch is!
Ik laat ze, ze heeft haar eigen drukke leven en ze komt wel als ze mij wil zien. En ik bel of SMS echt wel wanneer ik haar even wil laten weten dat ik aan haar denk.
Dat maakt denk ik wel dat het goed gaat tussen ons, we laten elkaar maar weten wel degelijk dat we er zijn voor elkaar.
Dan je tweede alinea, het laten verwateren van vriendschappen.
Na jaren van constant het voortouw nemen, heb ik dat uiteindelijk eens laten gaan. En wat zie je dan? Dat het al die jaren zo eenzijdig is geweest, want vervolgens hoor je niets meer!
Is dat even duidelijk!
Ik steek voortaan alleen mijn energie in die mensen die dat ook echt op prijs stellen.
Maar, ook net als ik, accepteren dat als je eens even geen puf hebt om op wat voor manier dan ook contact te zoeken, het ook goed is. (hm, kromme zin)
Paul heeft altijd gezegd, je bent gek dat je al je energie zo verspilt. En met die mensen had hij ook gelijk.
Tegenwoordig ken ik de juiste mensen want ik krijg van alles weer terug!
Dus dan weet ik dat het goed zit.
En dat zit hem niet alleen in regelmatig bellen (ik ben geen echte beller sinds ik E-mail heb ontdekt), dat zit hem meer in een onverwachte E-mail met de vraag of het wel goed gaat, je bent zo stil?
Of een E-card met een dikke knuffel erin.
Of een mooie speld met beschermengel die me iedere keer weer herinnert aan die speciale persoon die mij dat stuurde.
Of dat ik Kerst vier met de gedachte aan die dierbare persoon, die zelf prachtige kado/tafelkaartjes heeft gemaakt, speciaal voor mij.
Of een onverwacht kaartje via de snail mail.
Dat maakt me warm, dat doet me goed voelen en dat maakt dat ik doorga met wat ik doe omdat ik zie dat dat ook goed is!!!
Ja en dan alinea drie, ik herken het gevoel, was daar ook, maar al heel lang niet meer.
Kan niet precies uitleggen hoe ik er vanaf ben gekomen.
Kan alleen maar zeggen dat dat gevoel van jou over jou geheel onterecht is.
Je kan en mag, en moet me zelfs, altijd bellen, mailen, sms-en voor wat dan ook. Leuk of minder leuk, droevig of vrolijk, maakt niet uit.
Ik zit er WEL op te wachten!!!!!
Voor mij ben je een dierbare (E-mail) vriendin en ben je wel zeker een heel attent en warm persoon met een groot hart. Woonden we dichter bij elkaar, weet ik op zeker dat het, voor mij dan, veel meer kan worden/zijn dan dat!!!
Doe maar een extra fel lampje aan, daar kunnen schaduwen en demomen niet tegen.
Liefs en een mega dikke knuffel van een lotgenote.
Irene
Ach lief mens. Ik ben wat bellen betreft ook een slechte dochter/zus/vriendin/nicht.Echter wel eentje die regelmatig een SMSje stuurt, of een mailtje. Simpelweg omdat ik niet altijd heb om lang te gaan zitten bellen, tenzij ik strijk of zo.
Geen bericht is geod bericht, denk ik dan wel vaak, maar of dit de juiste houding is??
Nu, met 2009 net begonnen, heb ik de balans opgemaakt waar mijn prioriteiten liggen. En wat er in de knel komt, want tenslotte draai ik de hele week alleen hier. Ik ben er achter gekomen dat mijn gezin prima loopt, mijn huishouden op orde is en de oudercommisie op school prima draait (mede dankzij mij) maar mijn werk...oeioeioei. Schaamteloos. Ik ben dus aan t schrappen. Ik moet keuzes maken. En dus krijgen veel mensen niet meer op tijd een kaartje en ga ik niet overal meer koffie leuten. Tot de zomer doe ik de OC nog, maar werk wel met een strak schema om ook mijn werk klaar te krijgen. En dat kost tijd, die ten koste gaat van andere dingen.Keuzes maken. Bloed moeilijk.
Ik denk dat dat bij joun ook wel speelt. Dingen die minder leuk zijn, zoals iedereen telefoneren en te chitchatten, kosten te veel tijd en hoppa; van uitstel komt afstel. Tenminste bij mij wel. Ik las laatst dat "tijde hebben voor iemand is de meest elementaire vorm van liefhebben", en de houden we er maar in denk ik. Neem de tijd voor je kinderen, Ruurd, die kleine lieverd op schoot en je katten. Dan zal alles recht kom'n.
Uch.
Groet. Britt
ik snap het helemaal , herken het helemaal , voel me vaak teveel en durf dan ook niet dingen die ik juist wel zou moeten doen om vrienden als vrienden te houden , maar ja he die eeuwige andst je op te dringen die unvited guest te zijn ............
Lastig he ....
Een mooie overdenker dit blogje
Een reactie posten