5 jaar

Vandaag is het 5 jaar geleden dat mijn toenmalige partner met de boot van 10 uur mijn leven uit vertrok.
Afgelopen week heeft die gedachte veel invloed gehad op mijn (geestelijk) welbevinden. Ik had gedacht dat vandaag het hoogtepunt daarvan zou zijn, en dat ik me na vandaag beter zou voelen. Maar schijnbaar heb ik het hoogtepunt van die pijn al gehad, en is het vandaag slechts een datum met een herinnering.
Maar bijzonder genoeg om er op deze plek even bij stil te staan.

5 jaar is het nu dat ik zonder de vader van mijn kinderen door het leven worstel. Ik heb een nieuwe partner, nog een extra dochter en meestenstijds ben ik ook gelukkig in mijn nieuwe leven,
De pijn van het verraad, van het bedrogen zijn, is soms nog heel erg scherp aanwezig. Het zit zo diep dat het me soms erg veel moeite kost iemand te vertrouwen.

Ook had ik ingezet op een goed na-huwelijk, zoals het door onderzoekers genoemd is. Helaas heeft mijn ex dat onmogelijk gemaakt. Ik hoop nog altijd dat er weer een moment komt dat we door 1 deur kunnen. Mijn grootste angst en verdriet is, dat onze kinderen zullen moeten kiezen later, wie ze uitnodigen voor een diploma uitreiking, huwelijk of geboorte.
Dat we het onze kinderen zo moeilijk hebben gemaakt, dat doet me nog het meeste verdriet.

Morgen

Het wordt een spannende dag morgen. We moeten naar den Bosch naar de rechtbank.
In de hoop dat de alimentatie die Ruurd moet betalen wat omlaag kan. Die is zo hoog dat we momenteel wel voor de kinderen van Ruurd zorgen, maar dat niet kunnen voor mijn kinderen.
Zeker nu ik nauwelijks werk, en dus nauwelijks geld binnen breng is het heel zwaar, financieel.
We hadden gehoopt dat het niet zover zou komen, dat het in de minne geschikt zou kunnen worden. Helaas denkt de tegenpartij er anders over, en dus gaan we morgen, naar Den Bosch

Stress

Tja, en dan is het zondagmiddag, werken we met ons allen hard in de tuin, en komen ze terug van de markt met oliebollen.

Voor mij, en de jongste van eht stel was er een berlinerbol, voor de rest oliebollen.
Mochten er meer gegadigden zijn voor berlinerbollen, dan gaan we delen. Die zijn anders, bijzonder, dus die wil iedereen. Logisch toch?

Maar voor we zover zijn, is de vlam alweer in de pan geslagen. Oudste bonuskind, is, na een aantal vervelende opmerkingen, dat we gewoon van alles voor iedereen moeten halen, dat delen stom is, en dat hij nooit krijgt wat hij wil, boos weggestampt.Het zoveelste incident dit weekeinde.
Het schiet mij verkeerd, en ik gooi hem een berlinerbol achterna, en ga binnen verder. ff afkoelen.

Bonuskind laat het er niet bij zitten, maakt eerst buiten, dan binnen een heleboel stampij. Verklaard dat hij mij nooit meer wil zien, en zijn vader ook niet, dat hij terug wil naar den Bosch.Helaas voor hem, zit zijn moeder bij haar vriend in Groningen, en kan dat dus niet. Ik weiger hem te laten gaan als ik niet de garantie heb dat zijn moeder die avond OOK in den Bosch is.

Dit hele geval duurt een uur of 2,5/ 3. Na veel ruzie, gescheld en getier (voornamelijk van zijn kant) hebben we eindelijk zijn moeder te pakken, die besluit naar Groningen te gaan. De jongen (14) wil geen seconde langer wachten, en is met de boot van 1900 uur vertrokken naar groningen., Onderweg naar de boot doorgaan met schelden en tieren, voornamelijk op mij.

Laat ik er bij zeggen dat ik me, bewust, verdekt heb opgesteld dit weekeinde, ik heb vader en zoons alle ruimte gegeven. Ben zaterdag en zondag de hele dag in de tuin aan het werk geweest, heb hulp geaccepteerd maar niet gevraagd en zeker niet afgedwongen.

Ik weet het nu niet meer. Ruurd weet het niet meer. We zijn allebei verdrietig door het hele gebeuren. Hoe nu verder? Ik heb geen idee. Voorlopig zullen we hem niet zien denk ik. Wat op zich al verdrietig genoeg is. Kinderen zouden geen partij moeten zijn in een echtscheiding.

Vakantie

Opnieuw beginnen valt me moeilijk deze week. Dit is de week dat de jongste 3 van mijn kinderen goeddeels met hun vader en zijn vriendin doorbrengen. Omdat ze perse geen hele week wilden, hebben we 10 dagen in stukjes van 2 dagen gehakt. Zodat ze steeds 2 dagen en een nacht bij hun vader zijn, en dan weer 1 nacht thuis. Zij zijn blij met deze regeling, en ik hoef ze niet zolang achter elkaar te missen.

Moeilijker is het dat ze er niet gewoon zijn, en vooral dat er nu tijd is om mijn eigen gevoelens en gedachten te laten gaan. Gaat het voortaan altijd zo? De kinderen hebben te kiezen tussen hun vader en moeder? Die onmogelijk samen door 1 deur kunnen? Ik zou graag met mijn ex, tenminste waar het de kinderen betreft on speaking terms zijn, maar helaas lijkt en blijkt dat niet mogelijk.
Zodra ik het woord tot hem richt, begint hij te schelden, en vooral erg oude koeien uit de sloot te halen.
Zo kon het gebeuren dat hij vanmorgen een briefje in zijn handen kreeg, waarop stond dat de kinderen toch wel heeeel erg verbrand waren gisteren op het strand, dat ze sunblock opmoesten, wat was bijgeleverd, en ze niet naar het strand mogen. Omdat een mondelinge overdracht niet mogelijk is.

En dat stemt mij heel triest. Hoe moet dat in de toekomst? Als de kinderen gaan trouwen, examen doen, kinderen krijgen? Of andere belangrijke momenten in hun leven? Moeten ze dan echt kiezen of ze hun vader of hun moeder uitnodigen? Dat is niet wat ik wil voor mijn kinderen, maar ik kan hier niets aan doen of veranderen.
Ik hoop maar dat ook hier de tijd helend zal werken, al is er te veel gebeurd om zomaar 'normaal' met hun vader om te kunnen gaan. Ik blijf hopen op een betere communicatie tussen hun vader en moeder, waardoor het eea voor de kinderen makkelijker wordt.

trouwen

Afgelopen week kwam mij ter ore dat mijn ex gaat trouwen. En al snel, op 20 september.
Zo juist hoor ik, bij terugkomst van de kinderen, dat hij dat ook nog doet op een van de duurdere locaties op Texel.
Natuurlijk moet ik het me niet aantrekken, natuurlijk heeft het niets meer met mij te maken. Maar toch, voor zijn kinderen betaalt hij niets, behalve de door de rechter vastgelegde alimentatie. Zelfs voor zijn dochter, die officieel bij hem woont, betaal ik de ziektekosten en haar studiekosten.
Tijdens ons huwelijk was er herrie over elke cent die ik uitgaf aan dingen waar hij het nut niet van inzag, en dat was veel.

Nu hij wil wel op een dure locatie gaan trouwen, en ik moet mijn kinderen meegeven.
Natuurlijk laat ik me niet kennen, ik zal regelen dat ze vrij zijn die dag. Ik zal zelfs zorgen dat ze mooie kleren aan hebben, als het even kan zelfgemaakt.
Ik hoop dat ik mijn pijn voor mezelf kan houden en me niet laten verleiden de feestdag voor de kinderen te verpesten. Als ik niet hoef te werken, regel ik gewoon voor mezelf ook iets leuks........

Naar

Vorige week belde de makelaar uit Den Bosch, dat het huis daar een rommel was. Omdat we al van plan waren het huis te gaan bekijken, zitten we dit weekeinde in den Bosch.

Mijn zoon van 17 was al vooruit gereisd en belde om 2 uur vanmiddag dat het redelijk leeg was daar. Het klonk heeel erg leeg op de achtergrond, dus ik was voorbereid.
Maar wat ik aantrof, tart elke beschrijving.
Afgelopen maanden heb ik heel wat huizen bekeken, waarvan een aantal al kortere of langer tijd leegstonden,maar al die huizen waren meer gemeubileerd dan dit.
Het huis is leeg, van wat er in het convenant stond wat hier hoorde te blijven is meer dan de helft verdwenen. Van wat er is blijven staan is het merendeel ook nog stuk, of incompleet.

Het is triest, heel triest. Triest voor degene die het zo terug vinden, maar toch ook triest voor degene die denkt op deze manier te moeten handelen. Het sterkt mij in de overtuiging dat eerlijkheid het langste duurt, en ik ben dus blij dat ik anders gehandeld heb. Ook al heeft mijn ex ook bijna niets uit het gezamelijk huishouden overgehouden, ik heb hem alles meerdere keren aangeboden, en elke keer riep hij overduidelijk dat hij het niet wilde hebben.Zelfs zijn persoonlijke bezittingen heb ik hem op moeten dringen. Ik neem echter niets mee dat niet van mij is, daarbij gooi ik ook niets weg wat niet van mij is. Mocht hij het niet willen hebben, kan hij dat zelf doen.

Na de eerste schok, heb ik besloten dat ik mijn humor er maar eens in moest gooien. Dat werkt altijd. Het kostte enige overredingskracht mijnerzijds, maar ook vriendje ging uiteindelijk overslag. En heeft zijn woede, gedeeltelijk weggelachen.
Nu gaan we over tot actie. Met het convenant in de hand, kijken wat er mist en foto's maken om te bewijzen hoe het er uitziet hier. Dan eea regelen via de advocaat.
Ik snap niets van exen. En dat is lastig, want ik ben er zelf ook een.......