Naar

Vorige week belde de makelaar uit Den Bosch, dat het huis daar een rommel was. Omdat we al van plan waren het huis te gaan bekijken, zitten we dit weekeinde in den Bosch.

Mijn zoon van 17 was al vooruit gereisd en belde om 2 uur vanmiddag dat het redelijk leeg was daar. Het klonk heeel erg leeg op de achtergrond, dus ik was voorbereid.
Maar wat ik aantrof, tart elke beschrijving.
Afgelopen maanden heb ik heel wat huizen bekeken, waarvan een aantal al kortere of langer tijd leegstonden,maar al die huizen waren meer gemeubileerd dan dit.
Het huis is leeg, van wat er in het convenant stond wat hier hoorde te blijven is meer dan de helft verdwenen. Van wat er is blijven staan is het merendeel ook nog stuk, of incompleet.

Het is triest, heel triest. Triest voor degene die het zo terug vinden, maar toch ook triest voor degene die denkt op deze manier te moeten handelen. Het sterkt mij in de overtuiging dat eerlijkheid het langste duurt, en ik ben dus blij dat ik anders gehandeld heb. Ook al heeft mijn ex ook bijna niets uit het gezamelijk huishouden overgehouden, ik heb hem alles meerdere keren aangeboden, en elke keer riep hij overduidelijk dat hij het niet wilde hebben.Zelfs zijn persoonlijke bezittingen heb ik hem op moeten dringen. Ik neem echter niets mee dat niet van mij is, daarbij gooi ik ook niets weg wat niet van mij is. Mocht hij het niet willen hebben, kan hij dat zelf doen.

Na de eerste schok, heb ik besloten dat ik mijn humor er maar eens in moest gooien. Dat werkt altijd. Het kostte enige overredingskracht mijnerzijds, maar ook vriendje ging uiteindelijk overslag. En heeft zijn woede, gedeeltelijk weggelachen.
Nu gaan we over tot actie. Met het convenant in de hand, kijken wat er mist en foto's maken om te bewijzen hoe het er uitziet hier. Dan eea regelen via de advocaat.
Ik snap niets van exen. En dat is lastig, want ik ben er zelf ook een.......