Sinds ik in 1994 in het ziekenhuis lag volg ik een britse ziekenhuisserie, Casualty. Dat wil ik zien, daar ga ik echt voor zitten, en ik wil ook niet gestoord worden dan. Enige uurtje in de week dat ik echt bescherm.
Zo ook gisterenavond, een dubbele aflevering, wat altijd garant staat voor een spannend verhaal. Maar zo spannend, en dramatisch van afloop had ik niet voorzien.
Ik ben me, als ik tv kijk, altijd erg bewust van het feit dat het tv is hoe erg ik ook meeleef met de personages uit een serie of film, het is een verhaaltje.
In Casualty gaan wel vaker mensen dood, ook personages die me na aan het hart liggen. Normaliter lig ik er niet wakker van. En hoewel ik, tot mijn eigen verbazing, gisteren slechts constateerde dat Harry (baby van 9 mnd) het niet ging halen, en daar geen traan om liet, heb ik er slecht van geslapen.
Deze verhaallijn is een beetje te dicht bij mijn bed. In het morgenlicht vind ik mezelf een beetje belachelijk. Het was maar een verhaaltje.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
2 opmerkingen:
Zo huil ik nog steeds bij het boek "Achtstgroepers huilen niet" van Jacques Vriens. Ook bij de tiende keer...
Inderdaad: te dicht bij mijn bed.
Herkenning hoor , ik kan soms ook helemaal in tranen gaan omdat het te dichtbij is , heerlijk toch , lekker even opruimen in je lijf ;0)
( en beejes die sterven auuuu dat kan ik ook niet zien zonder tranen )
Een reactie posten