
Vandaag moest ik naar het Gemini om het tape te laten verwijderen.
Zonder tape is de voet nog dik, maar minder, maar opvallend blauw. En nog steeds pijnlijk, maar dat wisten we al.
Natuurlijk was Cecilia mee, en stal ze de show. Ook bij de dokter.
Daarom zag ik hem niet aankomen. De dokter keek naar de enkel. En vroeg hoe het ging. Waarop ik zei, dat ik hoopte dat hij een toverspreuk kon uitspreken en dat ik dan weer lopend het ziekenhuis kon verlaten.
Waarop hij zei, Doe er maar gips om dan..
Ik schoot half in de lach, van nee, dat was de bedoeling niet. Nou zei hij, je wilde een toverspreuk. Ja, maar geen gips, roep ik nog, vertwijfeld.
Waarop hij, me uitlegde dat banden tijdens de zwangerschap verweken en dat het ontzwangeren 9 maanden duurt.
Ik zal hem verbijsterd aangekeken hebben, zei nog, Ja maar ze is er al 3 weken uit....
In je lijf zitten geen verkeersborden zei de dokter, en elke maand eerder is meegenomen. Zijn advies, Loopgips, minstens 6 weken, en daarna tape, ook 6 weken. Als ze dit soort trauma's bij vrouwen die zwanger zijn behandelen en het geneest niet binnen de gewone tijd, dan kan je het beste agressief behandelen, noemde hij dat. Anders loop je kans op blijvende problemen.
Okay, dat willen we niet, dus weer gips. Maar ik baal wel, en gips omdoet doet hartstikke zeer.