Alleen versus Eenzaam

Op een internetlijst waar ik lid van ben, ging het gesprek afgelopen week over eenzaamheid, klein netwerk en het maken van vrienden al dan niet via Internet.

Het zette me aan het denken. Jarenlang heb ik me behoorlijk alleen en eenzaam gevoeld. Ik had een relatie, was zelfs getrouwd, echt arm waren we niet, ik was thuis met de kinderen, en mijn partner werkte buitenshuis. Zo op het oog had ik het goed voor elkaar.
Maar de eenzaamheid was schrijnend. Mijn toenmalige partner hield er niet van als er mensen buiten het gezin over de vloer kwamen. Dat hield in dat er savonds na 5 uur nooit meer iemand was. Maar omdat hij vanaf het moment dat de kinderen in bed lagen niet of nauwelijks meer sprak, was ik erg op mezelf aangewezen. Later werd het nog erger omdat hij savonds in bed ging liggen als de kinderen in bed waren, en er weer een paar uur uit ging als ik naar bed ging. Ach, in die tijd had ik savonds dan wel aanspraak van de aanwezige pubers, maar dat is toch niet hetzelfde als een volwassene om mee te praten.

Ik was dus daadwerkelijk behoorlijk vaak alleen, er gingen dagen voorbij dat ik alleen andere volwassenen sprak bij de kassa van een winkel, waarvoor ik speciaal dagelijks een rondje ging, niet omdat ik iets hoefde te kopen, want hij deed de boodschappen, maar omdat ik iemand wilde spreken. Als je niet in staat bent bezoek te ontvangen, is het ook moeilijker ergens op bezoek te gaan.

Toen mijn partner verdween, en mij berooid achterliet, zag ik het heel zwaar in. Ik verwachtte eenzaam en alleeMaar niets is minder waar. Er bleken veel mensen om me heen te zijn. Mensen die met hand en span diensten insprongen waar nodig. De man van een vriendin die ineens met boormachine voor de deur stond om in no time een kapstok op te hangen. Op een zondagochtend oppaste en de fietsen van de kinderen gelijk nakeek.
Elke keer als ik het niet meer zag zitten, kwam er iemand langs, belde er iemand op, en was ik niet alleen.
Ik heb dat als een grote zegen ervaren. Er heeft iemand heel erg op me gepast. Daar ben ik heel dankbaar voor.

Paul de Leeuw heeft het voor me gezongen, en nog steeds raakt de tekst me heel diep als ik het hoor, of lees. Ik hoop dat ik straks, als mijn leven weer in balans is, weer een goede vriendin voor anderen kan zijn. Dat ik kan terug doen wat zij voor mij gedaan en betekend hebben. Zonder deze vrienden, uit onverwachtte hoek, had ik het niet gered.

Alleen ben ik nog vaak. Mijn vriend is alleen in het weekeinde thuis, en de rest van de week ben ik gebonden aan kinderen en schooltijden. Maar eenzaam voel ik me niet meer.

Songtekst: Paul de Leeuw - "Medeleven"

Morgen is er geen morgen meer
Als jij er niet bij bent
'k Voel me hopeloos, tot niets in staat
Als jij niet bij mij bent

Alles zonder jou
Is een weg die ik niet wou
En de toekomst lijkt verdrietig, grauw

Maar zeg nooit: ik ben alleen
Zoveel vrienden om je heen
Die begrijpen wat je voelt
En precies wat je bedoelt

refr.:
   Ik ken ze heus niet allemaal
   En ik spreek niet eens hun taal
   Maar ze komen heel de stoet
   En dan weet ik, het is goed

't Is een blik, een arm, een hand
En de tranen in hun ogen
Medeleven, troost van wie dan ook
De warmte van hun mededogen

Je denkt even: dit kan nooit
En m'n toekomst is vergooid
In je eenzaamheid voorgoed verkooid

Maar zeg nooit: ik ben alleen
Zoveel vrienden om je heen
Die begrijpen wat je voelt
En precies wat je bedoelt

refr.

Maar zeg nooit: ik ben alleen
Zoveel vrienden om je heen
Die begrijpen wat je voelt
En precies wat je bedoelt