Spannende tijden

Eens kijken, waar zal ik beginnen? Ik kan hier geloof ik geen spannend stukje van maken, in de zin dat de lezer pas na lezing weet waar het over gaat. Laat ik het dan maar, recht voor zijn raap melden.
Op dit moment ben ik 14 weken en 1 dag in verwachting. Dat is op zich al spannend. Afgelopen weken waren extra spannend.

Vanwege mijn leeftijd, en omdat het momenteel standaard is, werd ons een combinatietest aangeboden bij de eerste zwangerschapscontrole.
9 April konden we, smorgens om 8.50 terecht. Prachtige echo, gynaecoloog was meer dan tevreden. Maar, zei hij er bij, de bloeduitslagen hebben invloed op de uiteindelijke uitslag.
Vanwege de goede echo gingen we toch positief gestemd naar huis. Maandag erna mochten we bellen voor de uitslag van het bloed.

Die maandag om 2 uur belde ik voor de bloeduitslagen. Die waren er nog niet zei de assistente. Ik moest dinsdag maar even terug bellen.
Rond 5 uur smiddags ging die zelfde maandag de telefoon. De gynaecoloog zelf, met slecht nieuws. De bloeduitslagen waren slecht. In het geheel kwam ik nog niet uit op een verhoogde kans, maar het was wel onduidelijk nu.
We mochten maandag, een week later, bij hem komen voor een gesprek.

Dus gingen wij, vorige week maandag vroeg naar Den Helder voor een gesprek. De arts was erg direct. Hij vertelde de problemen die een kind met het syndroom van Down kan hebben, en wat de invloed daarvan is op een gezin. Maar zei hij erbij, ik schat jullie in als mensen die het kind niet zullen afdrijven, dus wat wil je.
Aangezien ik meestal van het snelle beslissen ben, besloot ik per direct dat ik voor een punctie ging. En toen ging het snel.
Omdat het nog kon, wilde de dokter graag dat we een vlokkentest lieten doen. Vanwege de duur van mijn zwangerschap kon dat alleen nog dinsdag en woensdag. Volgens de assistente in het Gemini zou het woensdag worden, werd ik er tussen door geschoven, het AMC zou terug bellen.
Na 10 minuten werd ons verteld dat we smiddags gebeld zouden worden omdat het nog even kon duren.
Dus wij naar huis, toch wel een beetje aangeslagen door alles.
Maar positief als ik ben, of misschien nuchter als ik ben, heb ik het naast me neer gelegd en heb gewoon thuis de dingen gedaan die ik moest en wilde doen.
Om half 5 smiddag werden we gebeld. De volgende dag om 1300 uur konden we terecht. Het kostte een paar uur om alles geregeld te hebben voor de dag erna. Ik heb nl nogal wat oppaskinderen op dinsdag. En dat niet alleen, de rest van de week wilde ik ook vrij, in alle boeken las ik nl dat je rust moest nemen na een vlokkentest.

Dinsdag gingen we met de boot van 9 uur richting Amsterdam. Dan waren we iig op tijd in Amsterdam. Eerst maar een rondje Ikea, dat zit vlak naast het AMC. Het werd een kort rondje, omdat ik me toch niet goed kon concentreren. Hoewel het samen met R zoals gewoonlijk erg gezellig was.
We waren, door alles al om 1200 in het AMC. Toch maar gelijk naar boven, naar de polikliniek prenatale diagnostiek. Aldaar ingeschreven. Er was een probleem met de eerdere kinderen. Ik kon er nl 'maar' 4 opschrijven, en dan heb ik toch altijd 2 plekjes te kort. Nadat ik de jongste 4 had opgeschreven, zei de assistente die de administratie in orde maakte, dat de andere 2 er ook op hoorde 'Anders voelde ze zich buitengesloten' Eindelijk iemand die het snapt, want dat was mijn gevoel precies.

We mochten plaats nemen in de hal. En toen begon het lange wachten. Ik heb wel vaker behandelingen in het AMC gehad, en altijd was het lang wachten. Toen ik hoorde dat ik om 1300 uur aan de beurt was, zei ik gelijk, dan ben ik om 13.30 aan de beurt. Aangezien we tegen 12.15 in de wachtkamer zaten, zou het een lange zit worden. Ik heb een tijdschrift gelezen, R een ander. Na zo'n 3 kwartier had ik geen zin meer, we hadden wat gekletst, gelachen omdat ik misselijk werd van de geur van koffie. Daarna heb ik maar mensen gekeken. De spanning nam toe. Wat zou de echo, de test uitwijzen? Zou ik nog zo positief zijn als ik de spreekkamer uit kwam?

Na wat een eeuwigheid leek ging de deur van de echopunctiekamer open. 2 ouders en een serie mensen in witte jassen kwamen naar buiten. Een blik op de klok leerde me dat wij de volgende waren die naar binnen geroepen zou worden.
Precies om 13.30 werden we naar binnen geroepen, door een arts die zich verontschuldigde dat ze inviel voor een ander.
Ik mocht op de tafel plaats nemen, en er werd een uitgebreide echo gemaakt. Alle Downmakers werden gezocht, en, naar zeggen van de arts, niet gevonden.
Toen de vlokkentest. Dat is minder. De prik om de huid te verdoven is een rotprik, dat wist ik, was ik op voorbereid. Dan is er de gekke ervaring dat ik de naald mijn huid zag binnendringen en zijn weg zoeken naar de baarmoederwand en de placenta.
Toen de naald de placenta had gevonden ben ik opgehouden met kijken om dat het toch wel erg veel pijn deed, en al mijn concentratie nodig had om stil te liggen, en de pijn beheersbaar te houden. Ik was heel blij toen het klaar was, en nog meer opgelucht toen bleek dat 1 keer prikken genoeg vlokken had opgeleverd voor een test. Ik had nl gelezen dat ze, in sommige gevallen, wel 3 keer moeten prikken voor voldoende vlokken.
Deze dames, arts en verpleegkundige, waren werkelijk een dreamteam. Ik ben ze heel erg dankbaar voor hun goede zorg, hun medemenselijkheid, hun betrokkenheid, en niet te vergeten, hun humor.

Voor ik weg ging, werd me nog verteld dat ik, bij de uitslag, ook kon vragen naar het geslacht van de baby. Dat leverde tussen R en mij enige discussie of we het willen weten.
De uitslag duurt een week tot 10 dagen, en met de rare dagen deze week (koninginnedag, hemelvaartsdag) stel ik me in op vrijdag voor de uitslag.

Ik probeer niet te denken aan de uitslag, en dat lukt aardig tot maandag. Ik let er op dat ik de hele dag de telefoon hoor, en mijn mobiel bij me heb. Rationeel vertel ik mezelf dat het niet kan, al een uitslag.
En dan gaat, om 1600 uur, de telefoon. Op mijn ' Met Marrigje' maakt de andere kant zich kenbaar als zijnde Prenatale screaning AMC. Mijn hart slaat een paar slagen over, en de bloeddruk stijgt voelbaar, adem stokt in mijn keel. De mevr aan de andere kant van de telefoon maakt haar zin snel af.
' De eerste uitslagen zijn binnen, en die zijn goed!'

Ik haal diep adem, mijn hart doet het weer.
Als ik ophang, en R probeer te bereiken begin ik te huilen, heel erg. Toch meer spanning opgebouwd dan ik dacht. R is ook opgelucht. Ook mijn dochter van 8 is erg blij met de uitslag.
Er wordt nog verder onderzoek gedaan. Die uitslag komt pas over 2 tot 3 weken. Beetje spannend is het nog wel, maar is een zwangerschap dat niet altijd?