Kortsluiting

Zaterdag, vlak voor we weg zouden gaan, sloeg de aardlek schakelaar om. Ik merkte het, omdat ik het licht boven het aanrecht aan wilde doen, en dat deed het niet. Na wat proberen ging Ruurd toch maar even kijken naar de stoppen. Kortsluiting, ergens.

Na wat zoeken bleek dat het in de keuken zat, maar waar? Oven deed het, fornuis ook. Die waren het dus niet. We zijn eerst maar weg gegaan, en bij terugkomst heeft Ruurd nog gezocht, maar niets kunnen vinden. Dus hadden we geen stroom in de keuken, en niet in Ruben zijn slaapkamer.

sNachts schoot ik overeind bij het idee dat het in Ruben zijn kamer ergens aan het smeulen was, en dat hij zou stikken in de rook, of zou overlijden door koolmonoxide. Ruurd wakker gemaakt, die me verzekerde dat dat niet het geval was. Dat had hij al nagekeken.

Zondagochtend drong het pas goed tot me door dat de koelkast ook uitwas. In de koelkast liggen de (dure) medicijnen van Ruurd, en de melk van mijn oppasbaby ligt in het vriesgedeelte.
Dat dus eerst maar even naar de buren gebracht. Die gelukkig thuis waren.

Toen begonnen we aan de klus. We hadden inmiddels bedacht dat we moesten zoeken waar de stekker van de koelkast zat, want daar zou het wel aan liggen. Omdat het een inbouw koelkast is, die er al zat toen we in dit huis trokken, hebben Ruurd en ik geen idee waar de aansluiting van die koelkast zit. Zoeken dus. Het fornuis is vervangen sinds we hier wonen, en ik meen me te herinneren dat daar achter een stopcontacten blok zit. Dus de oven losgewrikt. Die is er nogal makkelijk uit te tillen met zijn twee.

Terwijl we wachtten tot Joshua terug is van brood halen, om te helpen met de oven, kreeg Ruurd een geweldig idee. Hij keek nog even de minder ingrijpende electrische aparaten na, om te zien of er misschien iets simpelers aan de hand was. En ja hoor, de waterkoker stond in het water.
Die uit het stopcontact getrokken, en de stop er weer in. En daarmee was onze stroomstoring opgelost.