Wandelen

Ik heb een favoriete wandeling over de hoge berg. Die loop ik in tijden van vreugde, als het mooi weer is, maar er liggen op dat pad ook heel veel tranen van me. Heel wat stress heb ik er daar afgelopen. Na heel wat ruzies ging ik daar afkoelen, en uithuilen. Ik vind daar altijd de rust en mezelf weer terug.

Ik begon de route altijd bij achter de schietbaan, en dan over de hoge berg en dan zo terug. Er is dan een doorkijkje waar ik gelukkig van word. Wat voor weer het ook is, en op welk uur van de dag (en nacht) Ineens kijk je dan uit over de hoge berg. Op dat plekje beleef en voel ik mijn geloof het beste en het diepst.

In het maanlicht schijnt er dan een zilveren licht over het pad. Met een donkere hemel sta je dan ineens in het licht, ook als het bewolkt is, of bij nieuwe maan.
Laatst liep ik er, en daalde juist de avondnevel over het eiland. Goudgekleurd door de ondergaande zon, die zelf rood door de nevel heen scheen. De lucht was dreigend donker, door de neerslag die het verwachtte, maar die niet kwam.
De tranen waren bij die aanblik snel gedroogd.

Tegenwoordig loop ik de wandeling vaak in tegengestelde richting. Wat als groot voordeel heeft dat de muizenissen uit mijn kop waaien, zeker met zo'n storm als vanmiddag.
Gelouterd kom ik dan weer thuis.