Kind of Zwarte stift

Gisteren hadden we tot 2 uur een oppaskindje dat niet wilde slapen, en dus iets minder precies opgeruimd gisterenavond bij het naar bed gaan.
Vanmorgen nogal hectisch, en daardoor was die ene cd pen me ontgaan.
Rafaël was heerlijk aan het spelen. Met het Wielen van de bus spel. Lekker op de grond. Hij zat heerlijk mee te zingen met het liedje.
Na de lunch bleek wat hij had zitten doen. De gele bus, van het spel, is nu een zwarte bus.
Gelukkig is dat plastic, en is eea vrij makkelijk weer schoon te maken. Stift opgeruimd, en debus veilig gesteld.
Wil de andere zoon aan het werk, en ineens schiet me te binnen, dat we nog een oude tafel, klein (in mijn oog) op zolder hebben staan, en dat het wel wat zou zijn als we die in de kamer zetten. Lekker voor de kinderen om aan te tekenen, en fijn voor de groters om aan te werken, en niet hoeven op te ruimen als we gaan eten. En ook lekker voor mij als ik volgende week aan de trouwjurk begin, kan ik daar de naaimachine laten staan. Gewoon fijn een extra werkblad in de kamer.
Terwijl zoon en ik staan te overleggen, neemt het kleine manneke de gelegenheid te baat, om met een andere zwarte stift, de dekenkist die sinds een week in de kamer staat zwart te schilderen. We keken echt 5 sec niet naar hem. En waar hij die zwarte stift nou weer vandaan had, is me een raadsel.
En het ergste was nog, dat hij vervolgens met een heel eigenwijs gezicht van onder een te grote pet, ons aankeek, wetend dat hij stout was, maar zo ontwapend ontdeugend dat we niets anders konden dan in lachen uitbarsten.