Het huwelijk

De dag begon gisteren al vroeg. Ik moest nog veel (dacht ik) en de kinderen waren ondanks een late dinsdagavond bij hun zus, ook vroeg wakker.
In de koelkast was op miraculeuze wijze een kom koekjesdeeg verschijnselt, waar de kinderen met veel plezier nog koekjes van gebakken hebben voor de huwelijksreceptie. Onderwijl kon ik eea opruimen, nog snel ff een wasdraaien, en wat wasvouwen.
Vriendje, die boven in zijn bed lag te slapen, kreeg koffie en een valentijnscadeautje op bed. Toen dat allemaal achter de rug was, was het pas 8 uur.
De strijkplank neer gezet en eerst de bruidsmeisjesjurk, en daarna de bruidsjurk gestreken, en nagekeken op losse draadjes.
Terwijl ik daar mee bezig was, kwam iemand de taarten en koekjes en de Duplo halen voor in de receptiezaal.
Gelukkig was alle onrust gedaan toen de bruid, stralend zenuwachtig verscheen. Ook haar beste vriendin, was er gewapend met fototoestel en vooral een goed humeur.
Om half 12 vertrok de bruid, met mijn vriendje om haar getuigen van de boot te halen. Ondertussen zetten wij een snelle lunch klaar, en na we gezamelijk gelunched hadden, heb ik eerst het bruidsmeisje, en daarna mijn jongste aangekleed (die gelijk daarom kwam melden dat hij een stomme piemel had, en een natte broek, dat kon dus weer opnieuw gedaan worden)


En toen de bruid, de jurk, en de rest naar boven. Een bruid in bruidsjurk, is toch een ander gezicht dan een aankomende bruid in bruidsjurk bij het (af)passen. In de badkamer transformeerde mijn zus, van zus, tot een stralende bruid, die ik met trillende handen haar haar zag doen.






Toen ze gereed was, verzamelde het gezelschap zich onderaan de trap, om daar de bruid naar beneden te zien komen, vooraf gegaan door haar bruidsmeisje.
Bruid bleef nog even alleen achter, terwijl het gezelschap naar de kerk vertrok.


Tot mijn grote vreugde was onze moeder in de kerk aanwezig. Ze had breed aangekondigd er niet te zijn, maar gelukkig was ze er toch. Een pak van mijn hart.
De bruidegom stond, bij de deur, zenuwachtig te wachten, samen met zijn zoon.
Het koor stond boven al klaar, wat zeg ik, beide koren stonden klaar. Mijn zus zingt nl in het vrouwenkoor, en haar man in het mannenkoor, dus zongen beide koren gezamelijk tijdens de huwelijksceremonie.

Even voor half 2 opende de pastoor de grote deuren van de kerk, alwaar de bruid, gewoonte getrouw, door naar binnen zou komen, maar al wie er verscheen, geen bruid. Tot de zijdeur zich opende, en de bruid binnen schreed. Vanwege de regen had ze een jas aan gehad, en niet met jas aan de kerk binnen willen komen. Samen staken ze bij het Maria altaar een kaarsje aan, waarna ze gearmd, door het middenpad de kerk in liepen.
Halverwege het middenpad, draaide beiden zich even om, en zwaaiden naar de koren, die dat gebaar zeer waardeerde, en (natuurlijk) allemaal terug zwaaide.

Toen het bruidspaar eenmaal zat, begon de dienst. Een klassieke katholieke dienst, met 3 lezingen, geloofs en schuldbeleidenis, veel zang (door het koor) en een pracht van een preek cq toespraak van de pastoor. Ik zal de preek niet herhalen, alleen dat het duidelijk was dat de pastoor bruid en bruidegom goed kent, en daardoor met een aantal uitspraken de lachers op zijn hand had. Bovendien heeft hij tijdens de preek een nieuw woord laten vallen, dat een blijvende uitspraak binnen de parochie zal worden.

Zeer ontroerd was ik tijdens het delen van het brood van bruidegom en bruid. Waarbij de bruidegom zijn hostie in twee breekt en met zijn bruid deelt. Ik ken het gebaar heel goed, en vind het altijd een mooi gebaar, maar het nu te zien gebeuren door twee mensen die me zeer dierbaar zijn, maakt het extra ontroerend.
De zegen voor het bruidspaar was ook zeer ontroerend, en persoonlijk.
Samen staken ze vervolgens de doopkaarsen aan, en samen de bruidskaars. Ook al zo'n ontroerend moment.

Tijdens het slotlied, verlieten bruid en bruidegom samen door het middenpad te kerk. Waarop de pastoor, geschrokken zijn hand voor zijn mond sloeg en tegen mij fluisterde: Er zijn geen bloemen!!!
Dat kwam omdat hij ff vergeten was het bruidsmeisje vooruit te sturen. Bruidsmeisje vertrok daarop achter het bruidspaar aan, toch nog rozenblaadjes strooiend.

De receptie was ongelooflijk vol. Ze hadden op 60 mensen gerekend, en het waren er waarschijnlijk 120, zo niet meer. Voor hun goede doel, de vrienden van de olifant, hebben ze ruim 500 euro opgehaald, waar ze natuurlijk heel erg blij mee zijn. Maar meer nog met de warmte die hen omringde, de mensen die door het delen in de bruidstaart aangaven niet alleen getuige te willen zijn bij het huwelijk, maar ook van het huwelijk.

We hebben het bruidspaar, met al hun spullen, thuis gebracht. En hebben thuis nog ff doorgefeest, door een lekker maaltijd te nemen, en de pubers vervolgens de kamer te laten voor de meest vreselijke tekenfilms.