afscheid

Op een regenachtige zondagochtend zoals het vandaag is, zit ik mijn mail intensiever te lezen dan anders. Dwz, ik klik ook de linken die ik gekregen heb, aan.
Ineens ben ik verzeild geraakt in de familie site van de familie van mijn ex. Een warme en heel hartelijk familie, waar ik jaren deel van heb uitgemaakt.
Elk jaar had de familie een familieweekeinde, in Hattem, met pinksteren. Een aantal jaren zijn wij, met ons gezin, daar ook trouw heen geweest.
En al ging ik niet graag weg, ben nogal honkvast, de familie zag ik altijd graag. Bij het kijken naar de foto's komen de herinneringen dan ook te boven. Aan mensen die me heel dierbaar zijn geworden in de jaren. Mensen die voelen als familie, als vrienden. Mensen die ik graag weer zou zien en spreken, maar die ik het niet moeilijker wil maken, die ik niet in het midden wil zetten, midden in het ' he said' ' she said' verhaal.
Dus heb ik afscheid genomen van die famile.

Maar wat zou ik graag aan G en M mijn nieuwe huis laten zien, en hen kennis laten maken met mijn lief.
Wat zou ik graag met J en R een lange wandeling door de bossen van Hattem maken, ondertussen diepe gesprekken voeren.
Samen eten, de ene avond pannekoeken, gebakken door Oom S, die helaas afgelopen jaar is overleden.
De andere avond spagetti, gemaakt door A, die elk jaar de taak van de maaltijd op 1e pinksterdag op zich neemt.
De beste herinneringen bewaar ik toch aan de gesprekken met M, die ik ook het meeste mis. Hun drukke leven, en mijn verlegenheid houdt het contact tegen. Misschien toch maar eens een briefje sturen???

Een bijzonder deel van de familie spreek ik gelukkig nog wel, en met grote regelmaat. Maar dat deel is nou eenmaal meer mijn familie geworden dan die van ex. Wij delen een stukje geschiedenis waardoor ons leven onverbrekelijk met elkaar verbonden is.

Een beetje triest word ik wel van eht kijken naar de foto's, maar dan kijk ik op, en zie mijn nieuwe leven met nieuwe mensen. Een nieuw plekje op de wereld, en dat gevoelt verdwijt. Het is goed zo.