Nostalgie

Moe als ik ben, heb ik rustige klussen op genomen deze dagen.
Zo zit ik vanmorgen een stapel oude libelles door te nemen. Op eens is daar een foto, die ik in 1 blik herken als Oosterend, Kerkplein, of is het nog net Peperstraat?
Iig is het een huis in het dorp waar ik ben opgegroeid. Op de hoek van de straat waar de winkel was, de Vivo, de schilderszaak, en ook de kerk zat in die straat. Dwz, de kerk waar ik naar toe ging. Oosteren werd nl het Mekka van Texel genoemd. Met 5 kerkgemeenschappen
De katholieke, de Nederlands Hervormden, de Doopsgezinde, de Gereformeerde, en de Gereformeerde gemeente.

Bij het zien van de foto ben ik ineens terug. Terug in de tijd, toen ik kind was, en daar rond liep. Het kappersbossie, de school.
Ik weet hoe het klinkt, hoe het ruikt.

Het brengt ook herinneringen terug aan de dag, in oktober 9 jaar geleden, dat we daar mijn vader begroeven. Wij kinderen liepen naast de auto waar mijn vader in lag, en kwamen langs dat huis. Het regende die dagen heel erg, maar toen scheen de zon. En zal de zon net zo op het huis geschenen hebben als op de foto. Al kan ik me dat niet meer herinneren. Ik herinner me de auto, de vader die er zo slapend uitzag, maar die nooit meer wakker zou worden.

Kijkend naar de foto, herinner ik me ook de keren dat ik dat huis in ging, omdat daar iemand woonde met wie ik op zwangerschapsgym had gezeten, en we een bijeenkomst hadden. Die zoon woont nu in Praag. Heeft het daar naar zijn zin.

Toen ik vorig jaar opzoek ging naar een woning, heb ik overwogen om een paar huizen van dit huis af te gaan wonen. Maar al wonen een moeder en een zus van mij nog steeds in dat dorp,voor mij, en mijn bezigheden is het niet handig om daar weer te gaan wonen. Bovendien, ik wil vooruit, en niet terug.

De foto in het tijdschrift, zette me even, zomaar terug in de tijd, maakte een gedachte, herinneringsstorm in me los. En het leuke is, dat ik even de tijd heb om me er aan over te geven...