Vandaag

Wat een dag wat een dag.
Vanmorgen met de boot van 9 uur vertrokken. Het vertrek ging eigenlijk zeer voorspoedig. Auto zat al vol met spullen die naar Utrecht zouden worden getransporteerd, en werd nog voller door alle dekbedden en de kleding die mee moest. Maar het lukte, om half 9 draaide we de sleutel in het slot, en is het huis de komende twee dagen van de poezen.

Ik naar de bus, met 3 kinderen, waar Rafael, tegen de wachtende mevrouw onze gehele doopceel lichtte. Wat erg schattig is, want gisteren kroop hij nog achter Ruurd zijn rug weg bij een verjaarsvisite.
Op de boot, waar de voetgangers altijd eerder zijn dan de automobilisten. zagen we Ruurd langslopen, en zoekend om zich heen kijken. Doof als hij is had roepen niet het gewenste effect, hij liep ons gewoon voorbij, zoekend onder de de boot opwandelende personen of hij ons soms zag komen. Pas toen Joshua hem ging halen zag hij dat wij al op de boot zaten.

Na een genoeglijk half uurtje op de boot namen we afscheid, hij zou met de auto naar Utrecht, en wij gingen met de trein.
De treinreis verliep voorspoedig. Met kinderen vind ik treinreizen toch altijd heerlijk. We hebben naar buiten zitten kijken, samen zitten kletsen, en voorgelezen. Gewoon fijn. Bij Amsterdam belde ik naar Ruurd, die net zijn auto voor de deur van Mascha neerzette. Hij ging de auto leeghalen, en ik zou bellen als we in Utrecht aankwamen.

Zo gezegd zo gedaan. De plannen waren verandert, Mascha en Ruurd hadden bedacht dat het handiger was, als we eerst naar ikea gingen, dus zouden ze ons ophalen van het station. Dat we even moesten wachten was helemaal niet erg. Voor mij en de kinderen is er genoeg te zien op het Station in Utrecht, met al zijn kleine winkeltjes, en grote hoeveelheid mensen van allerlei pluimage.We waren zelfs zo erg aan het treuzelen, dat Ruurd en Mascha al stonden te wachten toen we bij de uitgang aankwamen. Ruurd was ons zelfs een stukje tegemoet gekomen.

Mascha wilde een zitzak of ander zitmeubel dat niet te veel ruimte in neemt in het kleine kamertje dat ze heeft. Vandaar Ikea. Eerst lekker lunchen met elkaar, lekkere broodjes met kaas, optimel en voor de liefhebber een gebakje toe.
Daarna een compleet rondje Ikea. Mascha had heel veel te vertellen, en nog meer uit te zoeken, en was afwisselend al babbelend in de buurt, of zwijgend afwezig.
De belangrijkste boodschap was een spiegel. Een die ze kon gebruiken als passpiegel. Na veel, heeel veel zoeken heeft ze die gevonden, bijna aan het eind, vlak voor het magazijn vond ze een mooie, betaalbare spiegel. vak 31.1 om hem op te halen. De zitzak konden we niet vinden.

Terwijl Ruurd bij de informatiebalie ging informeren naar een zitzak, liep Mascha met het karretje, gevuld met Rafael, en Lea al babbelend naast zich, door richting vak 31. En daar vond ze DE spiegel. Niet te groot, met een houten lijstje van blank hout. Blank hout dat er om smeekt om bewerkt te worden. Helemaal gelukkig, liet ze de spiegel ook niet meer los. Ook niet bij de kassa, en ook niet toen we op de auto stonden te wachten.

Na Ikea hebben we haar naar huis gebracht, en haar kamer bewonderd. Wat een leuke kamer, in een leuk huis, in een leuke buurt. Op een tafel in de keuken lag een briefje waarop allemaal mededelingen stonden van huisgenoten naar elkaar. Die waren zo leuk, vriendelijk en gezellig over en weer, dat ik er wel vertrouwen in heb. 8 dames, van verschillende pluimage en leeftijden bij elkaar in een huis. Het zag er warm en welkom uit. Mascha zag er ook ontspannen en tevreden uit. Ik heb wat foto's gemaakt van haar kamer, haar uitzicht, het balkon en haar slaapkamertje. Leuk voor later, en het scrapbook.

Bepakt en bezakt vertrokken wij richting den Bosch. Daar aangekomen bleek dat geen van ons nog zin had om weeer in de auto te stappen en naar een BBQ in Tiel te gaan. Ruurd al in de laatste plaats. DUs besloten we om thuis te blijven. Even eten gehaald bij de Jumbo. Wat ook nog een probleem is, want het huis is bijna leeg, dus iets verzinnen dat warm is, en alleen in de oven warm gemaakt moet worden wat de oplossing.
Dus nu zitten we, in een bijna leeg huis, te wachten tot de loempia's warm genoeg zijn. Morgen AviFauna, daar hebben we allemaal megaveel zin in.