Streepjes

' met een been op de stoep, en 1 been op de straat'

Dat liedje speelt steeds door mijn hoofd als ik door het centrum van den Burg loop. Ik was nl een meisje als uit bovenstaand liedje van Kinderen voor Kinderen. Ik liep met 1 been op de stoep, en 1 been op de straat, volgens een vast patroon, en deed ik dat niet, dan konden er, niet nader omschreven, rampen gebeuren.

In de oneindige wijsheid van het gemeentebestuur is nl besloten dat de straat in streepjes moest worden gelegd. En dan niet regelmatige streepjes,maar wisselend van breedte. Een patroon zeg maar.
Natuurlijk kan ik daar niet overheen lopen zonder me aan dat patroon te houden. Niet op twee kleuren stenen staan. Wat lastig is, omdat de streepjes niet van regelmatige grootte zijn.
Nou heb ik wel een truc ontdekt, nl in de goot lopen. Helaas kan dat ook niet overal, want het centrum van den Burg, is natuurlijk wel een centrum. Dat betekend winkels, wat weer borden en rekken betekend,die, op last van de brandweer, niet te ver op straat mogen staan. Dus een doorlopende doorgang van de goot blokkeren.

Uit alle macht probeer ik die rare gewoonte af te leren, helaas zit die er zo ingesleten dat ik het onbewust blijf doen. Ik wacht nu maar op een herbestrating van het centrum, in de hoop dat de streepjes dan weer verdwijnen.