Toen ik vanmorgen om 8.15 Beertje Colargol (de mazda van de buurvrouw) pakte om naar school te gaan, werd ik, vlak na dat ik de hoek om reed met grote snelheid benaderd door een volvo, waarvan de bestuurder heftig seinend mijn aandacht vroeg.
Omdat ik begreep dat het heel belangrijk was, stopte ik zodra het kon. Hij ook.
Mijn linkerachterband bleek zacht. Ik naar de pomp die gelukkig vlak bij was. En daar stond ik, wat nu, een band verwisselen, terwijl ik binnen 15 min aan de andere kant van het eiland moest zijn, en 2 kinderen nog bij school moest afleveren?
R bellen, maar dat had weinig zin, want die zit in Groenekan. Een vriend bellen, dat wil ik eigenlijk rond 8 uur smorgens nog niet doen.
Terwijl ik nog stond te twijfelen, met mijn mobiel in mijn hand, stopte ook de volvo naast me. De bestuurder kwam me ook nu redden. Hij heeft de band opgepomd, en er eens goed tegen aangeschopt. Waar ik heen moest? Nou, naar de Cocksdorp. Dat kon ik gokken zei hij, eventueel halverwege een keer kijken of de band nog hard was. En rustig rijden (maar dat doe ik altijd)
Terug uit de Cocksdorp (over tienen) was de band nog hard. Hartelijk dank, redder in nood.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
3 opmerkingen:
wat fijn he dat er dan zulke mensen zijn , top van die persoon !!
Oh help, ik zie het voor me, Marrigje die met een smartelijke blik met haar hand tegen haar voorhoofd in de ochtenddrukte van het verkeer bijna het onderspit delft maar gered word door een galante heer in een Volvo. Oeps. Volvo?
Een echte onvervalste Texels Volvo, Ruurd ;-))
Pff, wat een opluchting zo'n galante her, Marrigje.
Een reactie posten