Boos

Gisterenavond, na het eten werd Lea thuisgebracht door een vriendin. Lea doet mee aan een toneel uitvoering, en dus hebben ze nog een paar extra lange repetities. Tot 7 uur. Dochter van vriendin doet ook mee, en zij reed deze week.
Na een genoeglijk bakkie koffie, ging ze, met dochter, rond 9 uur weer richting huis.
Dat was ook het moment dat ik vanuit de westwing weer terug liep naar de huiskamer, door de keuken.

Had ik verwacht dat die was opgeruimd? Ik denk het wel, want dat er in de keuken nog geen bordje in de afwasmachine was gezet, schoot me mega verkeerd.
En ik was boos, erg boos.
Ik kan geen moment verslappen, want zodra ik verslap, gaat de rest van het gezin helemaal uit. Dat was ook het verwijt dat ik kreeg toen ik boos reageerde. Ik zat toch ook koffie te doen? En ik had niet gezegd dat de keuken gedaan moest worden. Ja doei, er kon geen kopje meer op het aanrecht gezet worden, en de vieze pan van het eten stond nog gewoon vet te wezen op het fornuis.
De afwasmachine vullen was al een groot verschil geweest.
Zucht, een beetje meer medewerking zou mijn leven zoveel makkelijker maken. Een beetje meer zelf denken en niet afwachten tot ik het zeg.
Want toen ik eenmaal begon aan de keuken, kwamen de hulptroepen zonder problemen op gang, want helpen willen ze best wel, en opdrachten uitvoeren willen ze ook best wel. Alleen het besluiten wat er moet, en wanneer, dat laten ze graag aan mij over....