Rondje

Vanmorgen om 11 uur deed ik een rondje, met de kinderwagen. Cecilia erin.
Een klein rondje, langer dan 5 minuten deed ik er niet over. Ik was de hoek nog niet om, of er dook iemand in de kinderwagen. Soms is dat heel irritant, maar na 6 maanden onthouding was het heerlijk om te pronken met mijn kindje.






Vanmorgen voor controle naar de chirurg.
Slecht nieuws: Er zit toch een (kleine hopelijk) dystrofie reactie in mijn voet. Balen natuurlijk.
Maar het goede nieuws is dat om daar overheen te komen ik hem moet gebruiken, wat betekend LOPEN. Liefst zonder kruk (dat doe ik nu in huis) Buitenshuis voorlopig nog met kruk. 1 om te beginnen maar uiteindelijk zonder.
Ik moet uitkijken dat ik niet te veel doe. Want you know me, ik ga gelijk vol er in, en loop gelijk de avond4daagse (dat mag niet, is me letterlijk verboden) Gelukkig wordt er op me gepast door de mensen om me heen.

Vervelen

Het allerergste van niet (goed) kunnen lopen is dat ik me verveel.
Niet dat er niets te doen is hier, er is genoeg te doen, de afwasmachine moet leeggeruimd, de kamer gestofzuigd, er moet was gedaan worden, de bovenverdieping is aan een grondige schoonmaak en opruimbeurt toe.
Maar voor al die acties heb ik hulp nodig. Ik heb benen nodig zeg maar. In de afgelopen weken hebben we het gemerkt dat het beste systeem is als ik ergens ga zitten, en rondscharrel met krukken, en aanwijzingen en opdrachten geef. De rest van het gezin zijn mijn benen en volgen marsorders uit.
Dat betekend dat zondag hier gebombardeerd is tot 'opruimdag' Niet leuk, voor niemand, al denken de kinderen soms dat ik het heerlijk vind om 'lui' in een stoel te zitten en hen te laten rondrennen. Als ik zelf mee kan werken met opruimen en schoonmaken gaat het echter zoveel sneller dat er veel meer tijd voor leuke dingen overblijft.
Bovendien verveel ik me dan niet zo op momenten dat er geen benen in huis zijn.